Wednesday, December 27, 2006

Ο Milton Friedman πίστευε πως ήταν «γιατρός»!

Ως γνωστόν, ο Milton Friedman για να διαδώσει τις οικονομικές του θεωρίες επισκέφθηκε μεταξύ άλλων και ανελεύθερα καθεστώτα, όπως της Χιλής, της Γιουγκοσλαβίας, της Νότιας Αφρικής, της Κίνας και της ΕΣΣΔ.

Για τις παραπάνω επισκέψεις του, ιδιαίτερα για εκείνη στη Χιλή, δέχτηκε ανελέητη κριτική: Τι δουλειά μπορεί να έχει ένας «λιμπεραλιστής διανοούμενος» να επισκέπτεται ανελεύθερα καθεστώτα και να συναντάται με πολιτικά αποβράσματα; Κοινωνικός επιστήμονας ήταν, δεν ήταν κανένας «γιατρός»!

Κι όμως! Ο Milton Friedman πίστευε πως ήταν «γιατρός»! Όπως ανόητα γράφει στα «Essays in Positive Economics»:

[Η θετική οικονομική επιστήμη είναι κατ’ αρχάς ανεξάρτητη από κάθε ηθική θέση ή τυπική κρίση… Ασχολείται μ’ «αυτό που είναι», όχι μ’ «αυτό που θα έπρεπε να είναι». Έργο της είναι να παρέχει ένα σύστημα γενικεύσεων που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κάνει σωστές προβλέψεις για τις συνέπειες κάθε μεταβολής των περιστάσεων. Η αποτελεσματικότητά της πρέπει να κρίνεται με βάση την ακρίβεια, την ευρύτητα και τη σύμπτωση με την εμπειρία των προβλέψεων που κάνει. Με λίγα λόγια, η θετική οικονομική επιστήμη είναι, ή μπορεί να είναι, μια «αντικειμενική» επιστήμη, όπως ακριβώς και η φυσική].

Υ.Γ. Δικαιολογημένα ο Ρ. Σωμερίτης στρέφεται κατά του Henry A. Kissinger (φυτευτή δικτατόρων και σφοδρού πολέμιου της εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Bush που, ειρήσθω εν παρόδω, ανατρέπει δικτάτορες και στήνει κάλπες), σε σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ». Άδικη, όμως, η επίκρισή του κατά της Μάγκυ, δεδομένου ότι ο Pinochet βοήθησε τα μέγιστα τη χώρα της στον πόλεμο των Φόκλαντς.

Saturday, December 16, 2006

"Λιμπερτίνος" και "Φιλελεύθερη Συμμαχία"

Επειδή τις τελευταίες μέρες το όνομά μου «φιγουράρισε» ως μέλος της προσωρινής διοικούσας επιτροπής της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας» σε κάποιες αθηναικές φυλλάδες, επιθυμώ να διευκρινίσω ότι έχω παραιτηθεί από μέλος της πιο πάνω επιτροπής από τις 22 Οκτωβρίου 2006 καθώς και από μέλος της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας» από τις 15 Νοεμβρίου 2006. Ακολουθεί ένα απόσπασμα της παραίτησής μου από μέλος της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας»: [Επειδή λοιπόν: 1) η «Φιλελεύθερη Συμμαχία», όχι απλά και μόνο δεν πρόκειται να αναγνωρίσει την ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα, αλλά θα έχει στους κόλπους της και στελέχη, που καταφέρονται εναντίον κατοχυρωμένων δικαιωμάτων αυτών των μειονοτήτων στο όνομα της δήθεν προστασίας τους, 2) η «Φιλελεύθερη Συμμαχία», όχι απλά και μόνο θα διαφωνεί με την εξωτερική πολιτική του Μπούς, αλλά όποιον υποστηρίζει τον Μπους θα τον θεωρεί ως εχθρό του νεοφιλελευθερισμού. Για τους λόγους αυτούς Σας ανακοινώνω ότι υπ’ αυτές τις συνθήκες παραιτούμαι και από την ιδιότητα του μέλους της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας».]

Thursday, December 07, 2006

Άντε… και υπουργός των Εξωτερικών!

Διάβασα την ακόλουθη «μικρή» είδηση στο in.gr: «Την παρέμβαση του Συνηγόρου του Καταναλωτή Γιάννη Αδαμόπουλου προκάλεσε το περιεχόμενο έντυπης διαφήμισης της εταιρείας Media Markt που δημοσιεύθηκε το Νοέμβριο 2006 και στην οποία εμφανίζονται αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Στη διαφήμιση, με την οποία αναγγέλλονται τα εγκαίνια καταστήματος, εμφανίζεται ο Σωκράτης με τη γνωστή ρήση του σε παραλλαγμένη μορφή: «Εν οίδα ότι... τέτοιες τιμές πουθενά δεν είδα». Επίσης, εμφανίζεται ο Διογένης να «συνεχίζει την αναζήτηση» με την επισήμανση: «Κορόιδο είμαι να μην ψάξω τη μεγαλύτερη ποικιλία;» Επιπλέον, στη διαφήμιση εμφανίζεται ο Πλάτων με το συνοδευτικό κείμενο: «Κορόιδο όποιος το χάσει!» Με επιστολή του, προς τον Πρόεδρο της Ένωσης Εταιρειών Διαφήμισης - Επικοινωνίας Μανώλη Παπαπολύζο, ο Συνήγορος του Καταναλωτή ζητά να συστήσει στην εν λόγω εταιρεία να μη προβεί στο μέλλον σε αντίστοιχες διαφημιστικές καταχωρήσεις. Ο Συνήγορος του Καταναλωτή τονίζει πως η διακωμώδηση προσωπικοτήτων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού συνιστά υποβάθμιση της πολιτικής κληρονομιάς για την οποία κυρίως η χώρα μας είναι διεθνώς γνωστή». Πράγματι, η «αρχαιοελληνική κληρονομιά» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την διεθνή παρουσία του Ανάδελφου Ελληνικού Έθνους και αποτελεί γι αυτό ζωτικής σημασίας πολιτικό κεφάλαιο. Μπόρεσε, έτσι λόγου χάριν, κατά το παρελθόν το Ανάδελφο Ελληνικό Έθνος με την διεθνή εκμετάλλευση του ιδεολογήματος περί συνέχειάς του «δια μέσω των αιώνων», να επιτύχει την διεθνή υποστήριξη για την ανεξαρτησία του και κατά το παρόν να αποτελεί μέλος της Ευρώπης που δημιούργησε κάποτε ο Διαφωτισμός. Τουτέστιν, ακόμα και λίκνο του Ουαχαμπισμού να ήταν σήμερα η Ελλάδα, θα αποτελούσε λόγω της «αρχαιοελληνικής κληρονομιάς» της εξέχων μέλος του παραπαίοντος σημερινού εθνικοσοσιαλιστικού οικοδομήματος, που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση! Κατακαημένη Τουρκία, που δεν θα γίνεις ποτέ «Ευρώπη», όπως η Βενετία (παρ’ ότι δεν υπάρχει γκραβούρα ή πίνακας της κοινωνικής ζωής της Βενετίας που να μην εμφανίζεται τουρμπάνι, βράκα ή ναργιλές)! Άξιος, λοιπόν ο μισθός του Συνηγόρου του Καταναλωτή και των Βοηθών του! Αριθ.2/16671/0022(ΦΕΚ Β΄ 425/01.04.2005) Καθορισμός αποδοχών του Συνηγόρου του Καταναλωτή και των δύο Βοηθών Συνηγόρων του Καταναλωτή. ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ- ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Έχοντας υπόψη: 1. Τις διατάξεις: α) του άρθρου 29Α του Ν. 1558/1985 "Κυβέρνηση και Κυβερνητικά Όργανα", (ΦΕΚ 137 Α), όπως ισχύει. β) της παραγράφου 9 του άρθρου 2 του Ν. 3297/2004 "Συνήγορος του Καταναλωτή Ρύθμιση θεμάτων του Υπουργείου Ανάπτυξης και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ 259 Α). γ) Την υπ αριθμ. 14650/ΔΙΟΕ 85/17.3.2004 (ΦΕΚ 519 Β) απόφαση του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών. δ) Τις διατάξεις του Ν. 3205/2003 (ΦΕΚ 297 Α), όπως εκάστοτε ισχύουν. 2. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της παρούσας απόφασης προκαλείται δαπάνη για το έτος 2005 εκατόν πενήντα πέντε χιλιάδες ευρώ (155.000) και για την επόμενη πενταετία, για κάθε χρόνο διακόσιες δέκα χιλιάδες ευρώ (210.000), αποφασίζουμε: 1. Οι αποδοχές του Συνηγόρου του Καταναλωτή ορίζονται ίσες με το βασικό μισθό και τα πάσης φύσεως επιδόματα, παροχές και αποζημιώσεις που προβλέπονται για τον Πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, από τις διατάξεις των άρθρων 32 και 33 του Ν. 3205/2003 "Μισθολογικές ρυθμίσεις λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου. Και άλλες συναφείς διατάξεις" (ΦΕΚ 297 Α), με χρονοεπίδομα 60%. 2. Οι αποδοχές των Βοηθών Συνηγόρων του Καταναλωτή ορίζονται ίσες με το βασικό μισθό και τα πάσης φύσεως επιδόματα, παροχές και αποζημιώσεις, που προβλέπονται για τον Σύμβουλο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, από τις διατάξεις των άρθρων 32 και 33 του Ν. 3205/2003 "Μισθολργικές ρυθμίσεις λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου. Και άλλες συναφείς διατάξεις" (ΦΕΚ 297 Α), με χρονοεπίδομα 60%. 3. Οι παραπάνω αποδοχές καταβάλλονται από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Ανάπτυξης, όπως εγγράφονται και οι σχετικές για το σκοπό αυτό πιστώσεις και καταλογίζονται στον ΚΑΕ 373 του Φορέα 35 640. Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Αθήνα, 31 Μαρτίου 2005 ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΥΦΥΠ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ Π. ΔΟΥΚΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Δ. ΣΙΟΥΦΑΣ

Friday, November 24, 2006

Václav Klaus speech at University of Athens

Europe at the Crossroad: Where to go? It is a great honor for me to receive the honorary doctorate degree at the University of Athens. I take it as a personal award which reflects my political and academic activities both at home and abroad. I also take it as an extraordinary friendly gesture to my country, to the Czech Republic, which has with your great country, very close and extensive relations. They were recently underlined by our joining of the EU and NATO. For us, Greece is the cradle of democracy. It is the original source of many values upon which the Western society has been built. It was the first place on earth where free thinking was understood as a necessary precondition for the healthy development of mankind. Your Acropolis is the visible symbol of the great past of our common civilization. The symbolism hidden in your gods has become an unforgettable part of our looking at the world around us. I came here just a few days after the moment when we, in the Czech Republic, celebrated the 17th anniversary of the rebirth of freedom and democracy in our country. Living in an oppressive, totalitarian communist regime deprived us of many things but we gained something as well. It sharpened our eyes and made us more sensitive to various phenomena of the contemporary world. Due to this I see in Europe more of postdemocracy than of democracy, more often “politically correct” rather than free speech, more of carelessness than of responsibility, more of populism than of courageous initiatives to change things. I believe that the old, great Greek philosophers would have considered it inappropriate and even dangerous. One thing is comparison in time. If we think in terms of longer periods, we have been probably moving ahead. If we look, however, at the more recent developments, I am not sure the current stage of the European integration process, the marching to an “ever-closer Europe”, is a step forward. I am afraid it is not. Another thing is comparison of reality with one´s expectations. I can, of course, compare only my own expectations with the reality as I see it. Seventeen years ago, in the moment of the fall of communism, I expected the world (and especially Europe) to be more free, more democratic, more economically efficient, more responsible than it is now: - I did not expect the current degree of postdemocracy, of democratic deficit and of bureaucratic control of society; - I did not expect so much of government interventionism and so many restraints on the functioning of markets; - I did not expect the current extent of income redistribution and of the detrimental welfare-state policies; - I did not expect the political control of the economy based on the collusion between government regulators and the very industry they are supposed to supervise; - I did not expect such a risk aversion on the side of politicians who are maximizing their years in office but not the amount of bold moves; - I did not expect the hypocrisy in demanding trade liberalization from developing countries in the Third World, while maintaining trade barriers and subsidies for domestic products; - I did not expect the attempts to construct – which in reality means to block – markets under the banner of an anti-monopoly or pro-competition policy; The past 50 years of the European integration process were usually considered to be a success, even if it is very difficult to prove it. Academicians assembled here know that scientific measurement is very problematic in such complex processes as is the development of political, social and economic systems in Europe. We are, undoubtedly, at an important crossroad and I am convinced that we have to make a turn. We should stop saying that the more of formal institutionalization of Europe the better, and that this institutionalization is more important than anything else. The project to do certain things together – in spite of all existing historical, political, economic, cultural or religious differences and incompatibilities – was a positive and meaningful idea. But the question is how to do it. The task is to get more benefits than costs, which is – in my understanding – not the case now. To explain my position I see two different integration models (or methods of integration) in Europe in the last 50 years. The first one can be called the liberalisation model. It was characterised by inter-European opening-up, by the overall liberalisation of human activities, by the removal of barriers at the borders of countries as regards the movement of goods and services, of labour and capital, and of ideas and cultural patterns. Its main feature was the removal of barriers and its basis was intergovernmentalism. The second one, which I call the interventionist and harmonisation model, is characterised by centralisation, regulation, harmonisation of all kinds of “parameters” of political, economic and social systems, by standardisation and homogenization of human life. Its main features are regulation and harmonisation orchestrated from above, and the birth of supranationalism. I am in favour of the first one, not of the second. I am convinced that the unification of decision-making at the EU level and the overall harmonisation of societal “parameters” went much further than was necessary and than is rational and economically advantageous. I consider it wrong. I suggest, therefore, redefining the whole concept of the European Union, not just to make cosmetic changes. I suggest going back to the intergovernmental model of European integration. I suggest going back to the original concept of attempting to remove barriers. I suggest going back to the consistent liberalisation and opening-up of markets (not just economic ones). I suggest minimising political intervention in human activities. Where intervention is inevitable, it should be done close to the citizens (which means at the level of municipalities, regions and states), not in Brussels. It should be openly discussed. The discussion should be free, not fair. I am more of the irreplaceable role of universities in this respect. Universities are places of both an open dialogue and constructive doubts. I wish their voice would be loud enough to be heard even in the current world of intentionally misleading headline news and of quick and short e-mails and SMS messages. Their voice needs to be heard in this world of dangerously simplified reasoning, in the world of an abundance of information but of a shortage of knowledge. Once again, thank you very much for the prestigious award, and for your attention. Václav Klaus, University of Athens, Greece, November 22, 2006

Friday, November 17, 2006

Ο Milton και η Rose Friedman για το Ιράκ

Απεβίωσε χθες σε ηλικία 94 ετών ο Milton Friedman, ο πιο διάσημος φιλελεύθερος οικονομολόγος του 20ου αιώνα.

Όλοι τελευταία στην Ελλάδα απολαύσαμε την εξαιρετικά σημαντική συνέντευξη που έδωσε στον Φ. Περλικό για το e-rooster. Σ’ αυτήν έλεγε:

Όχι στο ευρώ!

Όχι στο ευρωσύνταγμα!

Όχι στη σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση!

Από μια άλλη πρόσφατη και εξαιρετικά γλαφυρή συνέντευξη του ιδίου και της συζύγου του Rose σταχυολογώ το παρακάτω απόσπασμα, που αναφέρεται στο Ιράκ.

[Mr. Friedman here shifted focus. "What's really killed the Republican Party isn't spending, it's Iraq. As it happens, I was opposed to going into Iraq from the beginning. I think it was a mistake, for the simple reason that I do not believe the United States of America ought to be involved in aggression." Mrs. Friedman--listening to her husband with an ear cocked--was now muttering darkly.

Milton: "Huh? What?" Rose: "This was not aggression!" Milton (exasperatedly): "It was aggression. Of course it was!" Rose: "You count it as aggression if it's against the people, not against the monster who's ruling them. We don't agree. This is the first thing to come along in our lives, of the deep things, that we don't agree on. We have disagreed on little things, obviously--such as, I don't want to go out to dinner, he wants to go out--but big issues, this is the first one!" Milton: "But, having said that, once we went in to Iraq, it seems to me very important that we make a success of it." Rose: "And we will!"

Mrs. Friedman, you will note, had the last word.]

Friday, November 10, 2006

Μετά την μεμψιμοιρία Ανδριανόπουλου κατά του Ρήγκαν….

Επιστολή προς την «Πανδώρα» απέστειλε ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος γράφοντάς της μεταξύ άλλων τα εξής:

[Διαφωνώ απόλυτα, κι' εκπλήσσομαι με την δική σου απάθεια, με τον ισχυρισμό του σημερινού πρωτοσέλιδου σχολίου της εφημερίδας ("Η Ελπίδα") πως οι νεοφιλελεύθεροι ήσαν ανάμεσα στο ετερόκλητο πλήθος των οπαδών του Προέδρου Μπους. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είχαν ουσιαστικά εγκαταλείψει το άρμα του αμερικανού Προέδρου από πολύ καιρό. Οι περισσότεροι …. δεν μπορούσαν να ανεχθούν το όργιο σπατάλης και αύξησης των δημοσίων δαπανών που χαρακτήρισαν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μπους (από το πλεόνασμα της κυβέρνησης Κλίντον φτάσαμε στα 238 δισ. δολ. έλλειμμα σήμερα, ενώ μέχρι και γέφυρα αξίας 230 εκ. δολ. περίπου έχτισαν οι Ρεπουμπλικάνοι στην Αλάσκα που ενώνει μια μικρή κωμόπολη με ένα νησάκι 50 κατοίκων!]

Ο νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος George Gilder στο βιβλίο του «Πλούτος και Φτώχεια» (εκδ. «Ροές, Αθήνα 1999, σελ. 425 επ.), γράφει:

«Αν ο αμερικανικός συντηρητισμός μπορέσει να συμβιβαστεί με το νόημα του χρέους, θα έχει επιτύχει ένα σχεδόν ανεπανάληπτο διανοητικό θρίαμβο»!

Στη συνέχεια δε παραθέτει το παρακάτω απόσπασμα από την «Ιστορία της Αγγλίας» του Thomas Macaulay, που γράφτηκε στα μέσα του 19ου αιώνα με ίσως το πιο κομψό ύφος που είχε ποτέ χρησιμοποιηθεί σε οικονομικά κείμενα, και διηγείται το έπος του μεγάλου χρέους της Αγγλίας:

«Όταν η μεγάλη αντιπαράθεση με τον Λουδοβίκο 14ο τελικά τερματίστηκε με την ειρήνη της Ουτρέχτης, το έθνος χρωστούσε περίπου 50 εκατομμύρια. Και αυτό το χρέος εθεωρείτο όχι απλώς από την άξεστη πλειονότητα, όχι απλώς από τους ευγενείς που ασχολούνταν με το κυνήγι της αλεπούς ή από τους ρήτορες των καφενείων, αλλά και από τους έξυπνους και βαθυστόχαστους μελετητές, ως μια επιβάρυνση που θα καθιστούσε το πολιτικό σώμα μονίμως ανάπηρο…

»Σύντομα ξέσπασε και πάλι πόλεμος. Και με την ενεργητική και ανοιχτόχερη διοίκηση του William Pitt, το χρέος ταχύτατα διογκώθηκε στα 140 εκατομμύρια. Μόλις η πρώτη μέθη της νίκης πέρασε, οι άνθρωποι της θεωρίας και οι άνθρωποι των επιχειρήσεων σχεδόν ομόφωνα δήλωσαν ότι η μοιραία ημέρα είχε φτάσει. Ο μόνος πολιτικός ηγέτης, μάλιστα, της δράσης ή της σκέψης, που ήταν αρκρτά σοφός για να μη συμμετέχει σ’ αυτή τη γενική πλάνη ήταν ο Edmund Burke. Ο David Hume, αναμφίβολα ένας από τους βαθυστόχαστους πολιτικούς οικονομολόγους της εποχής, διεκήρυξε ότι η τρέλα μας είχε ξεπεράσει την τρέλα των Σταυροφόρων. (Επειδή) ήταν αδύνατο να αποδειχθεί με αριθμούς ότι ο δρόμος προς τον παράδεισο δεν περνούσε μέσα από τους Αγίους Τόπους. Ήταν όμως δυνατό να αποδειχθεί με αριθμούς ότι ο δρόμος προς την καταστροφή της χώρας περνούσε μέσα από το εθνικό χρέος…

»Ο Adam Smith είδε λίγο, αλλά λίγο, πιο πέρα. Παραδέχτηκε ότι, παρ’ όλο που ήταν τόσο τεράστια αυτή η πίεση, το έθνος την άντεξε, και μάλιστα πρόκοψε…. Αλλά προειδοποίησε τους συμπατριώτες του (ότι) ακόμη και μια μικρή αύξησή του μπορεί να απέβαινε θανάσιμη. ¨όχι λιγότερο ζοφερή ήταν η άποψη του George Grenville, υπουργού επιμελούς και πρακτικού, για την οικονομική κατάστασή μας. Το έθνος έπρεπε, κατά την άποψή του, να βουλιάξει με ένα χρέος 140 εκατομμυρίων, εκτός αν μέρος αυτού του βάρους μεταβιβάζονταν στις αμερικανικές αποικίες. Η προσπάθεια να μετατεθεί μέρος του βάρους στις αμερικανικές αποικίες προκάλεσε νέο πόλεμο. Ο πόλεμος αυτός μας άφησε ένα πρόσθετο χρέος 100 εκατομμυρίων και μας στέρησε τις αποικίες που η βοήθειά τους είχε παρουσιαστεί ως απαραίτητη….

»Και πάλι η Αγγλία θεωρήθηκε ξοφλημένη, αλλά και πάλι αυτός ο περίεργος ασθενής επέμενε να πηγαίνει καλύτερα και να ακμάζει, παρά τις διαγνώσεις και τις προγνώσεις των ιατρών του κράτους…. Σύντομα, όμως, οι πόλεμοι που προκλήθηκαν από τη Γαλλική Επανάσταση, και που το κόστος τους ξεπέρασε κατά πολύ οτιδήποτε είχε δει ο κόσμος μέχρι τότε, έβαλαν την πιστοληπτική ικανότητα του κράτους στη μεγαλύτερη δυνατή δοκιμασία…. ¨όταν ο κόσμος είχε ηρεμήσει και πάλι, το χρέος της Αγγλίας ήταν 800 εκατομμύρια…. Ήταν πράγματι ένα γιγαντιαίο και μυθώδες χρέος. Και δεν θα έπρεπε να απορούμε που οι κραυγές απελπισίας ήσαν πιο δυνατές από ποτέ…. Αλλά σαν τον κατά φαντασία ασθενή του Addison, που συνέχιζε να κλαίγεται ότι πεθαίνει από φθίση μέχρι που έγινε τόσο χοντρός ώστε να αναγκάζεται να σιγεί από ντροπή, η Αγγλία συνέχισε να παραπονιέται ότι είχε βυθιστεί στη φτώχεια, μέχρι που ο πλούτος της έγινε τόσο φανερός από διάφορα τεκμήρια ώστε να κάνουν τα παράπονά της γελοία….

»Η ζητιάνα, χρεοκοπημένη κοινωνία όχι μόνο αποδείχθηκε ικανή να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, αλλά κι ενώ αντεπεξερχόταν σ’ αυτές να γίνεται όλο και πιο πλούσια, με τόσο γρήγορο ρυθμό που να κάνει τον πλούτο της οφθαλμοφανή…. Ενώ επιπόλαιοι πολιτικοί επαναλάμβαναν ότι η ενεργητικότητα του κόσμου εξαντλούνταν κάτω από το βάρος του κρατικού άχθους, πραγματοποιούνταν το πρώτο ταξίδι με ατμοκίνητο σιδηρόδρομο. Σύντομα το νησί διασχίζονταν από σιδηροδρόμους. Ένα ποσό που ξεπερνούσε το σύνολο του εθνικού χρέους στο τέλος του αμερικανικού πολέμου ξοδεύονταν, μέσα σε λίγα χρόνια, εθελοντικά από αυτό τον κατεστραμμένο λαό για οδογέφυρες, σήραγγες, επιχωματώσεις, γέφυρες, σταθμούς μηχανές. Στο μεταξύ η φορολογία γινόταν σταθερά όλο και ελαφρότερη και παρ’ όλα αυτά τα ταμεία ήσαν γεμάτα….

»Αυτοί που έλεγαν και όσοι είχαν δώσει πιστή σ’ αυτή τη διαδοχική σειρά από απελπιστικές προβλέψεις πίστευαν λανθασμένα ότι υπήρχε μια ακριβής αναλογία της περίπτωσης ενός ατόμου που χρωστάει σ’ ένα άλλο άτομο, με την κοινωνία που χρωστάει σ’ ένα δικό της τμήμα. Και αυτή η αναλογία τους οδήγησε σε ατέλειωτα λάθη. Έκαναν ένα λάθος όχι λιγότερο σοβαρό και ως προς τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους του έθνους. Δεν έκαναν καμία πρόβλεψη για τον αντίκτυπο από την συνεχή πρόοδο κάθε πειραματικής επιστήμης, και την αδιάκοπη προσπάθεια κάθε ανθρώπου να πάει καλά στη ζωή του. Έβλεπαν το χρέος να αυξάνεται και ξεχνούσαν ότι και άλλα πράγματα αυξάνονταν επίσης».

Υ.Γ. Να σημειωθεί ότι ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος υπήρξε εξίσου «άπιστος Θωμάς» και για την οικονομική πολιτική του Ρήγκαν. Σήμερα, βεβαίως, δεν υπάρχει νεοφιλεύθερος που να μην θεωρεί τον Ρήγκαν έναν από τους καλύτερους αμερικανούς προέδρους!

Wednesday, November 01, 2006

«φορώντας χειροπέδες…»

Το χρονικό διάστημα από 5 έως 12 Αυγούστου 1997 αντιπροσωπεία της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου επισκέφθηκε επίσημα την Ανωτάτη Εισαγγελία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και όπως αναφέρει σχετικό άρθρο του νομικού περιοδικού «Ελληνική Δικαιοσύνη» (ΕλλΔνη 38, 1694):

«Η ελληνική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε ακόμη την Εισαγγελία Εφετών του Πεκίνου και την Εισαγγελία Πρωτοδικών ενός πολεοδομικού διαμερίσματος του Πεκίνου. Η οργάνωση και η λειτουργία, καθώς και οι αρμοδιότητες και η υπηρεσιακή σχέση των εισαγγελιών αυτών, στηρίζονται στις ίδιες αρχές που ισχύουν στην Ελλάδα, οι δε αρμοδιότητες του Εισαγγελέως τόσο πολύ ομοιάζουν προς εκείνες του έλληνα ομολόγου του, ώστε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου παρατήρησε ότι οι Κινέζοι εισαγγελικοί λειτουργοί, άνετα και χωρίς καμμία ειδική ενημέρωση, θα μπορούσαν να ασκήσουν καθήκοντα εισαγγελέως στην Ελλάδα».

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους με αφορμή την υπόθεση Blogme όχι μόνο εφησυχάζουν αλλά και θεωρούν ότι «δυσφημείται η Ελλάς στο εξωτερικό»!!

Tuesday, October 24, 2006

Με την πίστη πάντα ξεκινάς...!!

Μεταξύ άλλων γράφει ο Τάκης Μίχας σε παρέμβασή του στο e-rooster: [ορισμενα μελη της διοικουσας μας προετρεψαν να υπογραψουμε ακομα κι αν διαφωνουμε, με το επιχειρημα οτι η προκυρηξη μπορει να αλλαξει αργοτερα.Δεν πιστευουμε οτι προκεται για ενα επιχειρημα το οποιο ειναι λογικο η σε τελικη αναλυση φιλελευθερο.Δεν μπορεις να υπογραφεις μια αποψη που σε εκθετει στην ευρυτερη κοινωνια και αυριο ,οταν σε ρωτησουν για την υπογραφη σου να πεις οτι υπεγραψα το κειμενο επειδη ..ηξερα οτι θα αλλαξει !] Επειδή το ανωτέρω απόσπασμα με αφορά άμεσα θέλω να διευκρινίσω τα παρακάτω: Η παραπάνω προτροπή μου εμφορούνταν απλά μόνο από την πίστη μου στην ανάγκη πολικής εκπροσώπησης των φιλελεύθερων ιδεών στην Ελλάδα άμεσα. «Εδώ και τώρα»! Εκκρεμείς στην εφαρμογή πολιτικές ιδέες αποτελούν πολιτικό αμάρτημα! Η λογική επιχειρηματολογία για το ξεκίνημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι απολύτως περιττή καθώς καταλήγει σε τραγέλαφο! Ερωτώ παραδείγματος χάριν, ο Τάκης Μίχας (ή οποιοσδήποτε άλλος) θα υπέγραφε την διακήρυξη αν μετά την προτεινόμενη από τον ίδιο μεθοδολογία λαμβάνονταν η απόφαση να διατηρηθούν τα επίμαχα γι’ αυτόν σημεία; Αγαπητοί μου φίλοι με την πίστη πάντα ξεκινάς και στην πορεία ανταμώνεσαι με την λογική! Ως προς την προτεινόμενη μεθοδολογία από τον Τάκη Μίχα έχω να πω ότι, εμπεριέχει ένα μεγάλο κακό και ένα μεγάλο καλό. Το μεγάλο καλό είναι ότι συμμετέχουν στο ξεκίνημα αμέσως 200-300 περίπου άνθρωποι. Το μεγάλο κακό είναι ότι ξεκινούν….χωρίς να πιστεύουν! Θα συμφωνούσα πλέον μαζί του, μόνο άν οι 200-300 ήταν αποφασισμένοι να κάνουν κόμμα, που θα λάβει μέρος στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση των εθνικών εκλογών. Αλλιώς το μόνο που απομένει για μένα και προτιμώ, είναι να συνεχιστεί η υφιστάμενη προσπάθεια, όπως ξεκίνησε. Τουλάχιστον όσοι συμμετέχουν μέχρι τώρα σ’ αυτή πιστεύουν και δεν διαπράττουν κανένα …πολιτικό αμάρτημα! Υ. Γ. Όπως πολλοί φίλοι ήδη θα γνωρίζουν, προχθές δήλωσα ότι παραιτούμαι από την ιδιότητα του μέλους της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής της «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ».

Wednesday, October 18, 2006

Είμαστε ακραίοι, είμαστε αλαζόνες, είμαστε μαζί με το Κοραή!

Έγραψε ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Δήμου στο προσωπικό του blog αναφερόμενος στην ιδρυτική διακήρυξη της «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ».

«Nα διευκρινίσω ότι δεν συμφωνώ με την διακήρυξη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (ούτε με το ύφος ούτε με το περιεχόμενο) και δεν πρόκειται να την υπογράψω.

α) είναι ακραίοι και υπονομεύουν τις (ελάχιστες) πιθανότητές τους

β) είναι αλαζόνες - το αφ' υψηλού ύφος της διακήρυξης είναι απαράδεκτο.

γ) είναι λάθος μία διακήρυξη 16 σελίδων. Είχα συστήσει ένα σύντομο κείμενο - διακήρυξη αρχών - σε δύο σελίδες που θα διαβαζόταν...»

Παραθέτω, σε απάντηση στα όσα παραπάνω γράφει τούτους τους ακραίους και γεμάτους αλαζονεία λόγους του πρύτανη του νεοελληνικού Διαφωτισμού Αδαμάντιου Κοραή, του οποίου η προσωπογραφία αποτελεί το έμβλημα της«Φιλελεύθερης Συμμαχίας»:

(Α. Κοραής, Αλληλογραφία, τομ. Α΄: 1774-1798, επιμ. Κ. Θ. Δημαρά κ.ά., Αθήνα 1964, σσ. 100-101)

[…], δυναστεύει την σήμερον η αμάθεια, η κακία, η βία το ζορμπαλίκι, η αυθάδεια και η αναισχυντία, ότι αντί των Μιλτιάδων και Θεμιστοκλέων, τους οποίους ακόμη θαυμάζει η Ευρώπη, κυβερνώμεθα οίμι! Από ποίους; Ή από χαμάληδες και ντεβεντζήδες ή από βαρβάρους καλογερίσκους, χειροτέρους και απ’ αυτούς τους εξωτερικούς τυράννους […] Όταν ο δυστυχής Έλλην βλέπων ταύτα, συλλογισθή εκείνα, τότε […] η μελαγχολία μεταβάλλεται εις αγανάκτησιν και απόγνωσιν.

Μετά ταύτα, ναι το βροντοφωνάζουμε κ. Δήμου:

Είμαστε ακραίοι, είμαστε αλαζόνες, είμαστε μαζί με το Κοραή!

Είμαστε με λίγα λόγια κ. Δήμου αυτό, που λένε οι κατηγοροί σας, ότι είστε και εσείς! Γι' αυτό σας θέλουμε μαζί!

Tuesday, October 17, 2006

Ανδρέας Ανδριανόπουλος: «Τι απομένει;»

Ιδιαίτερα βαρυσήμαντες και καταλυτικές πιστεύω οι διαπιστώσεις του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, που περιέχονται στο τελευταίο άρθρο του με τον τίτλο «Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ», και – κυρίως – η προτροπή του για το «τι δέον γενέσθαι».
Γράφει ο Ανδρέας χαρακτηριστικά:
«…ο Γιώργος δεν άλλαξε τελικά το κόμμα του κατ’ εξοχήν ελληνικού κρατικού παρεμβατισμού. Το Πασόκ του κρατισμού, της παροχολογίας και της αναζήτησης εύκολων λύσεων σε σύνθετα προβλήματα είναι δυστυχώς ακόμη εδώ. Και η νεωτερικότητα που έφερνε μαζί του ο Γιώργος χλόμιασε. Κάτω από τις ερπύστριες αυτού που λέγεται «βαθύ Πασόκ». Κάθε ημέρα που περνάει ο κόσμος των δυναμικών παρεμβάσεων για το μέλλον απομακρύνεται αντί να προσεγγίζει την δύσκαμπτη αξιωματική αντιπολίτευση. Το όραμα του 2004, των φιλελεύθερων δηλ. αλλαγών πάνω σε μια βάση σοσιαλδημοκρατικής κοινωνικής ευαισθησίας, δεν φαίνεται να υλοποιείται.
Τι απομένει; Μα τι άλλο από την απομάκρυνση από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα και η οικοδόμηση μιας νέας πρωτοβουλίας για την κατάκτηση της ψυχής του ελληνικού λαού. Η χώρα πρέπει να βγει από το τέλμα. Να εγκαταλείψει το περιθώριο της κοινωνικής υπανάπτυξης και να εισβάλει στον σχεδόν κλειστό χώρο των κρατών – ηγετών. Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα και τον λαό μας ο ρόλος του ουραγού. Πρέπει να δώσουμε, όσοι πιστεύουμε στην ανάγκη των αλλαγών, τα χέρια για να χτίσουμε τα θεμέλια του καινούργιου. Και να οδηγήσουμε την χώρα, τολμώντας τις ανατροπές που τόση ανάγκη έχει η κοινωνία, στον δρόμο της πρωτοπορίας.
Η ώρα έχει ήδη φθάσει. Ο λαός έχει πλέον τον λόγο…»

Friday, October 13, 2006

Με σημαία το πρόταγμα της ελευθερίας

Πώς επικρατεί η εντύπωση ότι μπορείς να γράψεις καλά όταν είσαι πλημμυρισμένος από αισθήματα; Σήμερα, τώρα, το βλέπω. Πρόκειται για μια μεγάλη αυταπάτη! Σήμερα είδε το φως της δημοσιότητας η ιδρυτική διακήρυξη της «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ». Μια πολιτική πρωτοβουλία πολιτών με σημαία το πρόταγμα της ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων, κατά των κυρίαρχων μοντέλων του εθνοτικού εθνικισμού, του παρεοκρατικού καπιταλισμού και της αντιφιλελεύθερης πολυσυλλεκτικότητας του ελληνικού πολιτικού φάσματος. Οραματίζόμουν και πίστευα σ’ αυτή την προσπάθεια πάρα πολλά χρόνια. Η πίστη μου αυτή με την δημιουργία τώρα της «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ» έγινε πλέον βεβαιότητα. Βεβαιότητα ότι η «μάχη» για τις φιλελεύθερες ιδέες στην Ελλάδα θα συνεχιστεί από όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους, που είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά κατά την δημιουργία της «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ» και που με έχουν καταπλήξει. Η χαρά μου, που φτάσαμε ως εδώ προσωπικά μου είναι αρκετή. Δεν πρόκειται να νιώσω μεγαλύτερη χαρά με την επιτυχία της πρωτοβουλίας. Για όσους έχουν βιώσει για χρόνια την αγωνία και τις απέλπιδες προσπάθειες για την δημιουργία και μόνο ενός φιλελεύθερου πολιτικού φορέα στην Ελλάδα η χαρά της σημερινής δημιουργίας του είναι ανυπέρβλητη. Η χαρά της επιτυχίας του νέου πολιτικού φορέα ανήκει στους νέους φιλελεύθερους. Μαζί οι φιλελεύθεροι ας επιδιώξουμε το στέριωμα του νέου πολιτικού φορέα. Προσωπικά εκείνο που προσδοκώ και εύχομαι, πλέον, είναι να δω τους νέους φιλελεύθερους, να γιορτάζουν την επιτυχία της «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ».

Friday, October 06, 2006

«Πώς θα μεταφράζατε τον libertarian στα Ελληνικά»;

Αναρωτήθηκε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου σ’ ένα σχόλιο του στο προσωπικό του ημερολόγιο στο διαδίκτυο:

[Nikos Dimou said...

«Πανάσχημη πως θα μεταφράζατε τον libertarian στα Ελληνικά;»]

Του απέστειλα το παρακάτω σχόλιο:

[Ο πιο μαχητικός εκφραστής της θεωρίας του Αντιδιαφωτισμού ήταν ο ιερομόναχος Αθανάσιος Πάριος. Μιλούσε στα έργα του για «λιμπερτίνους», «αθεωτάτους κριτικούς» και «ιλλουμινάτα». Εξέφραζε την λύπη του επειδή ο «νόμος της χάριτος δεν συγχωρεί θάνατον την σήμερον» σε όσους κήρυτταν την «πολυθρύλητον και πολυτάραχον ελευθερίαν των δημοκρατικών».΄

Νομίζω ότι, αν ζούσε σήμερα αυτός ο ιδεολογικός πρόγονος του σημερινού αρχιεπισκόπου της ελλαδικής ορθόδοξης εκκλησίας θα απέδιδε κατ’ αναλογία και πολύ εύστοχα τη λέξη libertarian ως «Λιμπερταριανός».

Πάντως ο τίτλος «Libertinos» του προσωπικού μου blog οφείλεται σ’ αυτόν. Ελπίζω να με συγχωρέσει!!]

Tuesday, October 03, 2006

Μάγοι και φύλαρχοι του ελλαδικού εθνοεθνικισμού

«Tertio, videamus quid tolerantiae officium exigit ab iis qui a reliquo coetu et gente laica, uti loqui amant, charactere et munere aliquo ecclesiastico distinguuntur, sive sint epissscopi, sacerdotes, presbyteri, ministri, vel quocunque alio nomine veniant. De origine sive potestatis sive dignitatis clericae jam non est inquirendi locus ; hoc tamen dico : Undecunque orta est eorum authoritas, cum sit ecclesiastica, inter ecclesiae cancellos debet coerceri, nec ad res civiles quovis modo potest extendi, quandoquidem ipsa ecclesia a republica rebusque civilibus prorsus sejuncta est et separata. Fixi et immobiles sunt utrique limites. Caelum et terram, res disjunctissimas, miscet qui has duas societates, origine, fine, materia, toto caelo diversas velit confundere».

(Μετφ) «Τρίτον, ας δούμε τι απαιτεί το καθήκον της ανεξιθρησκείας απ’ αυτούς που διακρίνονται από τους υπόλοιπους ανθρώπους και τους λαϊκούς, όπως αρέσκονται να μας αποκαλούν, μέσω κάποιου εκκλησιαστικού γνωρίσματος και λειτουργήματος, είτε αυτοί είναι επίσκοποι, ιερείς, διάκονοι ή εμφανίζονται με οποιοδήποτε άλλο όνομα. Δεν είναι εδώ ο κατάλληλος τόπος για να ασχοληθούμε με την έρευνα γύρω από την καταγωγή είτε της εξουσίας ή του αξιώματος του κλήρου. Αλλά λέγω αυτό, ότι από οποιαδήποτε πηγή κι αν προέρχεται η εξουσία τους, εφόσον είναι εκκλησιαστική, οφείλει να περιορίζεται μέσα στα όρια της εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν με οποιονδήποτε τρόπο να εκτείνεται στα πολιτικά πράγματα, επειδή η ίδια η εκκλησία είναι απόλυτα χωρισμένη και διακριτή από την πολιτεία και τα πολιτικά πράγματα. Τα όρια και των δύο είναι σταθερά και αμετάβλητα. Αυτός που συγχέει αυτές τις δύο κοινωνίες αναμιγνύει τον ουρανό και τη γη, πράγματα τόσο ανόμοια και αντίθετα, που στην καταγωγή, το σκοπό και την ουσία τους είναι απολύτως διαφορετικά».

JOHN LOCKE (Epistola de Tolerantia)

Αυτά τα έγραφε ο Locke στα τέλη του 17ου αιώνα.

Παρά ταύτα, εμείς άραγε, βρισκόμαστε ως χώρα στον εικοστό πρώτο αιώνα και έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία;

Μα το προχθεσινό και συνεχώς επαναλαμβανόμενο τελετουργικό του Αγιασμού στη Βουλή για την έναρξη της νέας περιόδου της Ολομέλειας θυμίζει εκείνο μεταξύ φυλάρχων και μάγων της αφρικανικής ηπείρου! Το ίδιο και τα εγκαίνια των εκλογικών κέντρων των υποψηφίων δημάρχων και νομαρχών!

Πρέπει κάποτε να το αντιληφθούμε: Η ελλαδική ορθόδοξη εκκλησία στερείται οποιασδήποτε οικουμενικότητας, που έχει σχέση με το Ευαγγέλιο και το λόγο του Θεού και αποτελεί απλώς έναν τελετουργικό ολοκληρωτικό ιδεολογικοπολιτικό μηχανισμό, ο ρόλος του οποίου εξαντλείται αποκλειστικά και μόνο στην προάσπιση, επιβολή και διατήρηση του ελλαδικού εθνοεθνικισμού.

Όσο γρηγορότερα η Ορθοδοξία απαλλαγεί απ’ αυτό το καρκίνωμα, αποκαλύπτοντας τον ρόλο του, τόσο το καλύτερο για όλους.

Saturday, September 23, 2006

Ο Milton Friedman «λάλησε»!

Αναφωνεί, μεταξύ άλλων, ως συνεπής φιλελεύθερος ο Milton Friedman σε συνέντευξη, που παραχώρησε στο e-rooster:

Όχι στο ευρώ!

Όχι στο ευρωσύνταγμα!

Όχι στη σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση!

Για την καθ’ υμάς απουσία φιλελεύθερων πεπραγμένων, ωστόσο, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα η παρακάτω επισήμανση, που κάνει στην συνέντευξή του:

«Από όλες τις πλευρές υπάρχει μια πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα κατευθυνόμενη στην προώθηση της ανθρώπινης ελευθερίας. Η εμφάνιση του αποτελέσματος αυτών των δράσεων εμποδίζεται από ειδικά συμφέροντα, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις ελέγχουν το πολιτικό σύστημα διαφόρων χωρών, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί έπ’ άπειρον».

Πάντως, κατά τα φαινόμενα, η Ελλάδα θα είναι η τελευταία χώρα, που θα εγκαταλείψει τα κυρίαρχα κοινωνικοοικονομικά μοντέλα του εθνοτικού εθνικισμού και του παρεοκρατικού καπιταλισμού, αναπτύσσοντας πολιτική, πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα, που θα έχει ως στόχο την προώθηση της ελευθερίας.

Saturday, September 16, 2006

Να τραβήξουν το αυτί του Ποντίφικα

Εύλογες οι οργισμένες αντιδράσεις μουσουλμάνων ανά τον κόσμο, που παρουσιάζουν ενδείξεις μετατροπής τους σε χιονοστιβάδα, καθώς κατά την επίσκεψή του στη Γερμανία, ο Πάπας κατήγγειλε εμμέσως, χρησιμοποιώντας τα λόγια του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου, τη σχέση του Ισλάμ με τη βία, ιδίως σε σχέση με τη τζιχάντ.

Μετά ταύτα, χρήσιμο είναι ορισμένοι στη Δύση να θυμηθούν την εχθρότητα του John Locke (θεμελιωτή του Διαφωτισμού, του πολιτικού φιλελευθερισμού και του δικαιώματος της ανεξιθρησκείας) προς τον Καθολικισμό.

Ο Locke στη «Δεύτερη Πραγματεία Περί Κυβερνήσεως» θεωρούσε τον Καθολικισμό ως «θρησκεία που είναι η προθυμότερη να εισαγάγει την απολυταρχία», ενώ στην «Epistola de Tolerantia», με την οποία θεμελιώνει την αρχή της θρησκευτικής ανοχής, εξαιρεί του δικαιώματος ανοχής όχι τους Εβραίους ή τους Μωαμεθανούς ή τους ειδωλολάτρες ιθαγενείς της Αμερικής, αλλά μόνο τους Καθολικούς, επειδή τους θεωρεί πολιτική ομάδα, της οποίας η νομιμοφροσύνη δεν ανήκει στην εθνική κοινότητα της χώρας τους, αλλά σε ένα ξένο ηγεμόνα, τον Πάπα της Ρώμης και επιπλέον, επειδή αρνούνται οι ίδιοι, όπου κυριαρχούν, το δικαίωμα της ανεξιθρησκείας στους άλλους. Σ’ ένα γράμμα του στον φίλο του Henry Stubbe, ο οποίος στην πρότασή του για την ανεξιθρησκεία περιελάμβανε και τους Καθολικούς, ο Locke έγραφε: «Ο μόνος ενδοιασμός που έχω είναι πώς η ελευθερία που παραχωρείς στους Ρωμαιοκαθολικούς μπορεί να συμβιβαστεί με την ασφάλεια του κράτους (που είναι ο σκοπός της κυβέρνησης), αφού δεν μπορώ να δω πώς αυτοί μπορούν ταυτόχρονα να υπακούουν σε δύο διαφορετικές εξουσίες που επιδιώκουν διαφορετικά συμφέροντα, ειδικότερα όταν αυτό που είναι καταστροφικό για τη δική μας περιβάλλεται με μια γνώμη περί αλάθητου και ιερότητας».

Δεδομένου ότι οι πιο πάνω, περιβεβλημένες με το αλάθητο και την ιερότητα, απόψεις του Βενέδικτου, μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές για τις σχέσεις της Δύσης με το Ισλάμ, καλό θα ήταν οι σημερινοί ηγέτες της Δύσης, να τραβήξουν το αυτί του Ποντίφικα. Θα ήταν τούτο μια καλή ευκαιρία για την αποκατάσταση των διαταραγμένων σχέσεων της Δύσης με το Ισλάμ.

Sunday, August 27, 2006

«Το Μεσανατολικό και η ... Μακεδονία»

Σήμερα «ΤΟ ΒΗΜΑ», στην ενότητα «Νέες Εποχές», δημοσιεύει άρθρο της αφεντιάς μου (Μπούρχας, όμως το επίθετό μου κ. διευθυντά) με τον τίτλο «Το Μεσανατολικό και η... Μακεδονία».
Το άρθρο ως προς τις ιστορικές αναφορές του στηρίζεται στο βιβλίο του κ. Δημήτρη Λιθοξόου «Μειονοτικά ζητήματα και εθνική συνείδηση στην Ελλάδα» (β' έκδοση, εκδόσεις Λεβιάθαν).
Είναι η δεύτερη φορά που δημοσιεύεται στον ελληνικό τύπο άρθρο μου με αναφορά στα ιστορικά έργα του κ. Λιθοξόυ, που συνιστούν ένα ισχυρό ράπισμα ενάντια στον τραγελαφικό ελληνικό εθνοτικό εθνικισμό.
Τούτου δοθέντος, η δημοσίευση αυτών των άρθρων από τον ελληνικό τύπο, αποτέλεσε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη.

Saturday, August 26, 2006

"Εγώ ειμί ο Μεσαίος Χώρος"

Ο υποψήφιος δήμαρχος αθηναίων κ. Κ. Σκανδαλίδης κατά την επίσκεψή του χθες στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο της οδού Αγίας Φιλοθέης ασπάστηκε τον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο.

Wednesday, August 23, 2006

Η τραγωδία της κοινοκτημοσύνης των φυσικών πόρων

Πάνε οκτώ ακριβώς χρόνια από την δημοσίευση στην «Ελευθεροτυπία» ενός εξαιρετικού άρθρου του Τάκη Μίχα, που αναφέρονταν στην «τραγωδία της κοινοκτημοσύνης των φυσικών πόρων», με αφορμή το πρόβλημα της καταστροφής των δασών στην Ελλάδα.
Δυστυχώς, η επικαιρότητά του αποδεικνύεται τραγική.

Tuesday, August 15, 2006

Παπούλιας κατά "αρματωμένων εβραίων"

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, που αποτελεί έναν εξέχοντα ιδεολογικοπολιτικό εκφραστή της «εθνικόφρονος αριστεράς των ημερών μας», τόσο στην προσφώνησή του στον Οικουμενικό Πατριάρχη όσο και στο σύντομο χαιρετισμό του στη Λέσβο αναφέρθηκε στον «παραλογισμό των ημερών», τονίζοντας πως «η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις μητέρες του Λιβάνου, που υπέμειναν και υπομένουν τις συνέπειες ενός σκληρού πολέμου, του πολέμου που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη και φέρνει τη διεθνή κοινότητα προ των ευθυνών της. Οι εικόνες των νεκρών παιδιών και των μανάδων τους που σπαράζουν, ακυρώνουν οποιαδήποτε ηθική νομιμοποίηση αυτής της βίας».
Ιδού λοιπόν «οι άνομοι εβραίοι», που παρά την διεθνή κατακραυγή σφάζουν αλύπητα και αδιάκριτα τα γυναικόπαιδα των μελών της Χεζμπολάχ!
Ούτε λέξη από τον Παπούλια για τις ρουκέτες τις «ηρωικής οργάνωσης» εναντίον του άμαχου ισραηλινού πληθυσμού!
Ούτε λέξη από τον Παπούλια για τις ισραηλινές μανάδες!
Κατά τον Παπούλια το Ισραήλ δεν είχε οποιαδήποτε ηθική νομιμοποίηση να απαντήσει στις ρουκέτες, που οι «ήρωες» της Χεζμπολάχ εκτόξευαν μέσα από κατοικημένες περιοχές του Λιβάνου εναντίον του άμαχου ισραηλινού πληθυσμού!
Τελικά το μίσος αυτού του ανθρώπου κατά της Αμερικής και του δυτικού πολιτισμού είναι μοναδικό και ανυπέρβλητο. Και το χειρότερο, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης – της πάλαι ποτέ αποκαλούμενης «Δημοσίας Ελληνικής Συνειδήσεως».
Ο Κολοκοτρώνης, όταν παζάρευε με τον πλούσιο εβραίο Χανέν στην άλωση της Τριπολιτσάς πόσα γρόσια θα του δώσει ο τελευταίος προκειμένου να του επιτρέψει να φύγει σώος, του απηύθυνε την χλευαστική φράση «Εβραίος και αρματωμένος δεν ματακούστηκε»!! Ευτυχώς, κ. Παπούλια, έχουν οι καιροί γυρίσματα!

Thursday, August 10, 2006

Τα καμώματα του «Green Helmet»

Αντιγράφω από την σημερινή στήλη «Πρόσωπα & προσωπεία» του κ. Χρήστου Μιχαηλίδη στην εφημερίδα «της εθνικόφρονος αριστεράς των ημερών μας» (η φράση σε εισαγωγικά είναι παρμένη από βιβλίο του Γιάννη Γιαννουλόπουλου «Η ευγενής μας τύφλωσις», εκδ. «Βιβλιόραμα») :
«ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟ και προσβλητικό για το επάγγελμά του θεωρεί ο φωτορεπόρτερ κ. Δημήτρης Μεσσίνης, από τους πιο έμπειρους και καταξιωμένους στον κλάδο, υπεύθυνος του φωτογραφικού τομέα του πρακτορείου Ασοσιέιτεντ Πρες για τη νοτιοανατολική Ευρώπη, όσα υποστηρίζει ο Βρετανός blogger Ρίτσαρντ Νορθ στο www.eureferendum.blogspot.com».
Εν πρώτοις, ένα εύγε στον κ. Χρήστο Μιχαηλίδη. Εξ όσων γνωρίζω, είναι ο μόνος έλληνας δημοσιογράφος που έχει αναδείξει το σχετικό θέμα. Ο δε κ. Δημήτρης Μεσσίνης καλά θα κάνει, να είναι λιγάκι επιφυλακτικός στις εκτιμήσεις του. Οι «νόμιμες» σχιζοειδείς ανάγκες του καθενός μας αναμφίβολα παίζουν το ρόλο τους, όμως κι από μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, να τις ελέγχουμε, ώστε να μη μας παρασύρουν.
Για τη δράση του επονομαζόμενου «Green Helmet» δείτε και το σημερινό βίντεο.

Sunday, August 06, 2006

«Αρχική αδικία» Νο 2;

Σε σημερινό άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» ο κ. Νίκος Μουζέλης επιχειρεί να αντικρούσει ένα εξαιρετικό άρθρο του κ. Δημήτρης Κωνσταντινίδη, (με το οποίο αυτός απαντούσε σε άρθρο του κ. Νάσου Βαγενά στην ίδια εφημερίδα), και γράφει τα εξής:
[Ο K.Δ. υποστηρίζει την τωρινή στρατηγική των ισραηλινών δυνάμεων εναντίον της Χεζμπολάχ με, μεταξύ άλλων, το εξής επιχείρημα: «γιατί άραγε πρέπει το Ισραήλ να ανέχεται μια παραστρατιωτική οργάνωση (Χεζμπολάχ) στα σύνορά της η οποία βομβαρδίζει ισραηλινές πόλεις, σκοτώνει ή απάγει ισραηλινούς στρατιώτες και πολίτες; Τι θα ζητούσε ας πούμε ο N. Βαγενάς από την κυβέρνησή μας να κάνει, αν κάποια «σλαβομακεδονική απελευθερωτική οργάνωση» εγκατεστημένη στη Νότια Βουλγαρία βομβάρδιζε τη Θεσσαλονίκη;»
Αν λάβουμε όμως υπόψη μας την ιστορική διάσταση της αραβοϊσραηλινής διαμάχης, το υποθετικό παράδειγμα του K.Δ. είναι μάλλον ατυχές. Μια σλαβομακεδονική οργάνωση σήμερα δεν θα μπορούσε να στηρίξει τη δράση της σε μια αρχική αδικία που είναι τόσο προφανής όσο αυτή που έγινε εις βάρος των Παλαιστινίων].
Η δε «αρχική αδικία» κατά τον κ. Μουζέλη συνίσταται στο ότι «η ίδρυση του ισραηλινού κράτους βασίστηκε σε παραχώρηση εδαφών που για γενιές ανήκαν σε Αραβες Παλαιστινίους» και σε μια χρονική περίοδο που «σύμφωνα με επίσημους υπολογισμούς, ο εβραϊκός πληθυσμός δεν ξεπέρασε το 20% του ολικού πληθυσμού».
Ωστόσο το υποθετικό παράδειγμα, που αναφέρει ο κ. Κωνσταντινίδης, δεν είναι καθόλου «ατυχές»! Τουναντίον, τα όσα γράφει ο κ. Δημήτρης Λιθοξόου στο βιβλίο του «Μειονοτικά ζητήματα και εθνική συνείδηση στην Ελλάδα», Β΄ έκδοση, εκδ. «Λεβιάθαν», αποδεικνύουν «του λόγου το αληθές» σε ότι αφορά το πιο πάνω υποθετικό παράδειγμα του κ. Κωνσταντινίδη.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα η Μακεδονία διοικητικά ήταν χωρισμένη στα βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσόβου ή Σκοπίων. Οι ειδήσεις για τη γλώσσα των κατοίκων αυτών των επαρχιών προέρχονταν από περιηγητικά κείμενα, «εθνολογικές μελέτες», δημοσιογραφικές αποστολές, εκτιμήσεις προξένων ή κληρικών. Οι λαοί της Μακεδονίας είχαν για μητρική τους γλώσσα τα σλαβομακεδονικά, τα βουλγάρικα, τα τούρκικα, τα ελληνικά, τα αλβανικά, τα βλάχικα, τα ισπανοεβραίικα και τα γύφτικα. Όσοι ασχολούνταν με το εμπόριο ή είχαν σχέσεις με τη διοίκηση, ήταν δίγλωσσοι ή και πολύγλωσσοι. Η Μακεδονία ήταν ένα γλωσσικό μωσαϊκό, ένας βαλκανικός πύργος της Βαβέλ.
Η επίσημη οθωμανική απογραφή του 1904 πραγματοποιείται κατά την ένοπλη φάση του λεγόμενου «Μακεδονικού Αγώνα». Τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, κυρίως της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Μεγάλης Βρετανίας, συναρτούν τη λύση του Μακεδονικού με τη συνολική έκβαση του «Ανατολικού Ζητήματος». Οι εθνικές αστικές τάξεις των βαλκανικών χωρών θέτουν το αίτημα του κατακερματισμού του ιστορικού αυτού χώρου και τη διανομή των εδαφών στα κράτη κληρονόμους του μεγάλου ασθενούς. Κάθε πλευρά διεκδικεί γι’ αυτήν τα μέγιστα. Ο σχεδιασμός των νέων συνόρων, των σφαιρών επιρροής, των καινούργιων αγορών έχει αρχίσει. Οι ιδιωτικές στατιστικές αυτής της περιόδου, παραγγελία ως επί το πλείστον των αντιμαχόμενων παρατάξεων σε δυτικοευρωπαίους ή βαλκάνιους «μακεδονολόγους», στηρίζονται σε κατασκευασμένες πληροφορίες, εξυπηρετούν εθνικές προπαγάνδες και κρατικά συμφέροντα. Είναι όπλα ιδεολογικού πολέμου και όχι επιστημονικές μελέτες.
Η απογραφή του Χιλμή, όπως έμεινε στην ιστορία η επίσημη οθωμανική απογραφή του 1904, από το όνομα του τότε γενικού επιθεωρητή των ευρωπαϊκών βιλαετίων (και αργότερα μεγάλου βεζύρη) Χιλμή Χουσεΐν Πασά, αποτελεί την μόνη έγκυρη πηγή της εποχής για την κατανομή του πληθυσμού κατά θρησκεία και γλώσσα. Έγινε υπό την επίβλεψη Ρώσων και Αυστριακών αξιωματικών και προβλέπονταν από το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που είχαν αποφασίσει υπέρ των χριστιανών κατοίκων της Μακεδονίας το 1903 στο Murzteg οι αυτοκράτορες της Αυστροουγγαρίας και Ρωσίας και αποδέχτηκαν οι κυβερνήσεις της Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας.
Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν στην τουρκική εφημερίδα ASR της Θεσσαλονίκης (Νο 994 του 1904) και αναδημοσιεύτηκαν στα έργα των Giov. Amadori - Virgili (“La Questione Rumeliota e la politika Italiana”, Bitonto 1908) και D. M. Brancoff (“La Macedoine et la population chretienne”, Paris, 1905).
Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την πρώτη και κάτω από διεθνή έλεγχο απογραφή του Χιλμή Πασά οι ελληνόφωνοι ορθόδοξοι αποτελούσαν μια μειοψηφία, που ανέρχονταν μόλις στο 10% του συνολικού πληθυσμού της Μακεδονίας.
Το ερώτημα, συνεπώς, για τον κ. Μουζέλη προβάλει αμείλικτο:
Πιστεύει, πλέον, σοβαρά ότι πρέπει να αποκατασταθεί η «αρχική αδικία» και για την «σλαβομακεδονική απελευθερωτική οργάνωση» στο υποθετικό παράδειγμα του κ. Κωνσταντινίδη;

Saturday, August 05, 2006

Qana - the director's cut

“I have called this post, "the director's cut", as that is what it is. The narrative here is of how the combination of Hezbollah's media management and modern photo-journalism has turned the recording of a tragic event into theatre, in the best tradition of Michael Moore”.

Wednesday, August 02, 2006

Cry to those using babies

“So don't cry to me about civilian casualties. Cry to those using babies and wives and mothers; cry to those who store weapons in mosques, ambulances, hospitals and private homes. Cry to those launching deadly rockets from the backyards of kindergartens and schools. Cry to the heartless men who love death, and however many of their troops or civilians die, consider themselves victorious as long as they can keep on firing rockets at our women and children”.

“If you hide behind your baby to shoot at my baby, you are responsible for getting children killed. You and you alone”.

………………… Naomi Ragen (American-born novelist and playwright who lives in Jerusalem)

Tuesday, July 25, 2006

Συνομωσιολογίας το ανάγνωσμα

Γράφει ο Τάκης Μίχας στο χθεσινό φύλλο της «Ελευθεροτυπίας»: [Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της κρίσης που διαδραματίζεται στη Μέση Ανατολή είναι η ολοκληρωτική και άνευ όρων υποστήριξη του Ισραήλ όχι απλά από την κυβέρνηση Μπους, αλλά από όλη σχεδόν την πολιτική τάξη των ΗΠΑ. Ετσι, πρόσφατα, σύσσωμη η Βουλή των Αντιπροσώπων εξέφρασε σε ψήφισμά της την πλήρη υποστήριξή της προς το Ισραήλ. Η υποστήριξη δεν αντανακλά τις απόψεις των Αμερικανών πολιτών, μια σημαντική μερίδα των οποίων αντιτίθεται στην πολιτική του Ισραήλ. Ομως, από την άλλη πλευρά η συμπεριφορά της πολιτικής τάξης δικαιώνει πλήρως την πρόσφατη πολυσυζητημένη μελέτη των καθηγητών J. Mersheimer (Παν. Σικάγου) και S. Walt (Παν. Χάρβαρντ) με τίτλο «Το Ισραηλινό Λόμπι». Στη μελέτη τους οι δύο πανεπιστημιακοί θέτουν το ερώτημα γιατί οι ΗΠΑ ακολουθούν μια πολιτική στήριξης του Ισραήλ, η οποία είναι καταστροφική για τα εθνικά τους συμφέροντα. Και η απάντηση την οποία δίνουν - που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων - είναι η ύπαρξη ενός πανίσχυρου «ισραηλινού λόμπι», το οποίο στην ουσία χαράζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.] “I have read about the report and read one summary already, and I am surprised how excellent it is,” είπε σε ένα του e-mail στη «Sun» ο ηγέτης της Ku Klux Klan David Duke “It is quite satisfying to see a body in the premier American University essentially come out and validate every major point I have been making since even before the war even started…the task before us is to wrest control of America’s foreign policy and critical junctures of media from the Jewish extremist Neocons that seek to lead us into what they expectantly call World War IV.” Ο Walt απάντησε: “I have always found Mr. Duke’s views reprehensible, and I am sorry he sees this article as consistent with his view of the world.” Τον ίδιο ενθουσιασμό για τις συνομωσιολογικές απόψεις των δύο αμερικανών καθηγητών καθώς και για την πλήρη υιοθέτησή τους από τον Τάκη Μίχα εκφράζει στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» και ο εκεί συνάδελφός του δημοσιογράφος Γιάννης Τριάντης. Και ας τελειώσουμε με ένα ανέκδοτο που αφορά το θέμα μας. Δύο Εβραίοι κάθονται σε έναν πάγκο στο Τελ Αβίβ διαβάζοντας εφημερίδες. Ο ένας διαβάζει μια «κίτρινη» αντισημιτική εφημερίδα. «Γιατί διαβάζεις αυτά τα σκουπίδια;» τον ρωτάει ο άλλος. «Κάποτε συνήθιζα να διαβάζω σοβαρά έντυπα. Όμως με έπιανε κατάθλιψη. Όλα έγραφαν για τους βομβιστές αυτοκτονίας και τον Σαρόν. Όμως η εφημερίδα που διαβάζω σήμερα είναι γεμάτη από καλά νέα: ότι ελέγχουμε το Χόλιγουντ, ότι μας ανήκουν όλες οι τράπεζες του κόσμου, ότι καθορίζουμε την αμερικανική εξωτερική πολιτική...».

Monday, July 24, 2006

Lebanon Is Not Innocent

By David Horowitz FrontPageMagazine.com July 24, 2006 In war innocents pay a heavy price. There is no way to fight a war without “collateral damage” to civilians unless the opposing armies agree to meet in a desert and let the superior force prevail. It certainly cannot be done when the aggressor is a terrorist army that deliberately places its headquarters, its weapons depots, its missile launchers and its staging bases in the middle of large urban centers like Beirut, or in the small villages abutting the border of its victims. Sometimes the death of innocents comes not from collateral damage but from the deliberate targeting of civilians – as is almost invariably the case with terrorist armies like Hezbollah and Hamas. In World War II wherever the Wehrmacht went, Jews were rounded up for the slaughter. Guernica and Lidice are the names of innocent towns with no military value that were deliberately destroyed by the fascists. Sometimes innocents are targeted even by civilized armies with military ends in view. The allied bombings of Dresden, Tokyo, Hiroshima and Nagasaki incinerated hundreds of thousands of civilians for military reasons. The allied bombings were designed to break the morale of the enemy and to end the war, and save millions of lives. They did, and we can all be grateful for that (or at least the honest among us can). Critics of Israel’s defensive war against Islamic terrorists are busily wringing their hands over the destruction that has been wreaked on Lebanon, which is portrayed as innocent. They invoke these tragedies while calling on Israel to cease its fire and leave the Hezbollah aggressors intact. Since Israel had no role in starting this war, this is like blaming the Allies for the damage inflicted on Germany in World War II – and doing so in the midst of the war. Critics who make such charges and demands in the midst of a war are aiding and abetting the aggressors. But the very idea that Lebanon is an innocent bystander in the war against Israel won’t wash. Lebanon is host to the terrorist aggressor which has sworn to eliminate Israel and its Jews from the face of the earth. This is the explicit creed of both Hezbollah and its sponsor Iran. And not just in their charter or in statements made months or years ago. Iran’s little dictator reiterated the threat even yesterday in the midst of Islam’s aggressive war against the Jews: “Israel has pushed the button of its own destruction. The Zionists made their worst decision and triggered their extinction by attacking Lebanon." Hezbollah is part of the Lebanese government, occupying two cabinet positions and seats in its parliament. The Lebanese government agreed to enforce UN Resolution 1559 which calls on it to disarm all militias on its territory, namely Hezbollah. If the Lebanese Government had performed this obligation, there would be no war, and there would be no Lebanese civilian casualties. Instead the Lebanese government allowed Hezbollah to build its headquarters and underground bunkers in the populated neighborhoods of Beirut. It allowed Hezbollah to import 13,000 missiles to be fired into Israel’s cities and towns. The 75,000-man Lebanese army has not sealed off the Syrian border and, according to reports, has allowed Syria to re-supply Hezbollah in the midst of its aggression. The Lebanese government has allowed Hezbollah to build underground fortresses on its southern border in position to attack. It has allowed Hezbollah to launch rockets into the towns of northern Israel to terrorize and kill innocent civilians. Israel has done nothing to provoke this attack from Lebananese territory. But in the midst of Hezbollah’s aggression against Israel, Lebanon’s prime minister has joined the attackers, blaming Israel for Lebanon’s misery instead of its source. It will be objected that Lebanon is helpless, that its democracy was destroyed and its territory conquered by the PLO, Hezbollah, Syria and Iran. It will be said that the Lebanese cannot resist the superior force of Hezbollah’s “state within a state.” But this is an argument in bad faith. No one is helpless. When France was occupied by Germany during World War II, DeGaulle organized the “free French” into a fighting force. The so-called “Cedar Revolution” showed that there are ways of manifesting opposition and resistance to the occupiers. Even though it failed, it showed that resistance is possible. If there is resistance to Islamic terror in Lebanon today, it is as invisible as moderate Islam. Put bluntly, while the Lebanese have demonstrated their resistance to the Syrian occupier in the very recent past, there has been no evidence of it when the aggressor is an Islamic force bent on obliterating the Jews. The Lebanese army has not lifted a finger to obstruct Hezbollah’s aggression, but the Lebanese prime minister has been out front in attacking Israel. Who, watching the Lebanese interviewed by reporters during the war – including the Lebanese Americans evacuated to safety – can doubt that their hatred is for Jews and not for the Islamic killers of both the Jews and the Lebanese. These attitudes do not make the Lebanese deserving of the war that Hezbollah and Iran have inflicted on them; but it does not make them innocent either. Hezbollah's Shi'ite fanatics are Lebanese. Over the last twenty years Hezbollah has become an integral part of Lebanese society and Lebanon's government. All the while Hezbollah has sworn to eliminate Israel from the face of the earth. If war has come to Lebanon, no one can pretend that they didn't see it coming. The last stand of Western imperialism is the patronizing attitude displayed by Western radicals and liberals toward Third World Muslims and Arabs. If Americans taught their children to murder Muslims as a quick pass to heaven, the left would regard this as a crime against humanity. But if Palestinians are the perpetrators of such crimes and Jews are the targets, it’s a different story. In this case terror is the only means (and therefore the understandable means) of a “desperate” people. Jews who have been told by Iran and Hezbollah that their extinction is imminent of course aren’t desperate. Hassan Nasrallah is not a victim, let alone a helpless one; nor is he stupid, or unaware of what he is doing. He knows just what his agenda is. “There is no solution to the conflict in this region except with the disappearance of Israel” he told a crowd of supporters. “I promise Israel that it will see more suicide attacks, for we will write our history with blood.” His supporters responded with chants of “Death to Israel, death to America.” Counseling the Israelis to lay down their arms in the face of these threats and negotiate with a movement that seeks their destruction is a not so surreptitious support for the malignant agendas themselves. Making excuses for Lebanese appeasement of these agendas while directing moral outrage against the intended victims repeats a familiar pattern among leftist critics of America and Israel. In weighing in on the frontline battles against the terrorists in Lebanon, Gaza and Iraq, critics attribute civilian casualties not to the terrorists but to their opponents; liberation and self-defense are denounced as “occupation.” This is not even moral equivalence; it is sympathy for the devil. Until the arrival of Arafat and the Palestinian terrorists, Lebanon was a Christian democracy. But Islamic radicalism could not tolerate either Christianity or democracy. This – not the presence of tiny Israel (one hundred times smaller than its current antagonists) is the root cause of the violence in the Middle East. The cause is Arab intolerance and Islamic hate. One Jewish state among 22 Arab states was one too many. Six million Jews among 300 million Arabs was too much to bear. A sliver of land, less than one percent of the Arab land mass, which belonged to first to the Turks and then to the British was an imperialist outrage. Lebanon, a country raped by the Syrian-Iranian axis and the Palestinians has become an integral component of the terrorists’ war plan to push the Middle Eastern Jews, who have lived continuously for 3,000 years in the region, into the sea. Lebanon is a tragedy of the 58-year Arab war against Israel, against democracy, and against Christianity in the Middle East. But it is not innocent.

Wednesday, July 19, 2006

World Leaders Encourage Hezbollah and Hamas

"The worldwide condemnation of Israel's retaliation against Lebanon is morally obscene," said Dr. Yaron Brook, executive director of the Ayn Rand Institute. "The calls effectively demand that the innocent victim be sacrificed to the aggressor."

"Instead of excoriating Hezbollah and helping Israel to annihilate it, President Bush and other leaders urged that the victim, Israel, not cause 'excessive' damage to the aggressor--and begged that no harm come to Lebanon's terrorist-supporting government. Were Israel to follow such calls, it would have to leave in place the terrorist leadership and infrastructure that works to abduct, blow up and slaughter Israelis.

"The obscene premise governing so many of the West's leaders is the belief that we have no moral right to defend ourselves against the forces of Islamist barbarism.

"All of this can serve only to encourage Islamic totalitarian groups to intensify their war on Israel--and the West."

Sunday, July 16, 2006

A signal of approval to dictators the world

Western governments are endorsing a death of political freedoms under President Vladimir Putin and sending a signal of approval to dictators the world over by accepting Russia as the leader of the Group of Eight this year, said former presidential adviser Andrei Illarionov, a self-declared fan of libertarian writer Ayn Rand.

"Russia is a member of a totally different club compared to the G7 countries," Illarionov said. By attending the G8 summit this July in St. Petersburg, Western leaders will be giving a strong stamp of approval to policies that include "the nationalization of private property, destruction of the rule of law, violation of human rights and liquidation of democracy," he said.

Thursday, July 13, 2006

Κυπριακό και ελληνοτουρκικές σχέσεις

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος γράφει αναφερόμενος στο Κυπριακό και στις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία: «…έχει κανείς συνειδητοποιήσει πως μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν κανένας σε ολόκληρη την υφήλιο δεν αντικρίζει πλέον το Κυπριακό σαν πρόβλημα εισβολής. Αλλά σαν ζήτημα αντιμετώπισης της “απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων"; Και πως αν ματαιωθεί, για οποιονδήποτε λόγο, η προοπτική της Τουρκικής ένταξης στην ΕΕ τότε η Ευρώπη θα της δώσει πιθανότατα σαν αντάλλαγμα όσα διεκδικεί για τους Τουρκοκύπριους. Σε αυτό επάνω ποντάρουν οι Τούρκοι. Και πάνω σε αυτή την βάση προβάλουν την καινούργια τους αδιαλλαξία».

Νομίζω ότι πρόκειται για λαθεμένη ανάλυση. Αυτή τη φορά ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται στο πλευρό του Τάσσου Παπαδόπουλου, στηρίζοντας τις εθνικιστικές του θέσεις και απόψεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά πρώτο λόγο γιατί της προσφέρεται για προβολή μετά τα δημοψηφίσματα για το ευρωσύνταγμα ένας εντελώς προσχηματικός, αλλά ωστόσο υπαρκτός λόγος να αρνηθεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της. Συμφέρει εν προκειμένω τους Ευρωπαίους, να εμφανίζεται η Ελλάδα και η Κύπρος ότι αποτελεί το εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όχι ο δικός τους διάχυτος εθνορατσισμός.

Οι ΗΠΑ κατά δεύτερο λόγο επειδή φαίνεται να εμμένουν στην διατήρηση της μεταψυχροπολεμικής πολιτικής τους στην περιοχή, δηλαδή της υπάρξεως ελεγχόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ώστε να διατηρείται η ισχύς του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία.

Τον Ερντογάν, ωστόσο, καθόλου δεν τον ενδιαφέρει η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτιστο και κύριο μέλημά του αποτελεί η αποδυνάμωση του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία. Το όραμά του, συμφωνώντας σ’ αυτό με τον Χάντιγκτον, είναι να αποτελέσει η Τουρκία το «κράτος πυρήνα» του ισλαμικού κόσμου, δηλαδή η Τουρκία να αποκτήσει το ρόλο ηγέτιδας δύναμης του ισλαμικού κόσμου.

Στο πλαίσιο αυτό ο Ερντογάν γνωρίζει ότι το κυριότερο εμπόδιο γι’ αυτή του την επιδίωξη αποτελεί η διατήρηση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, που υποδαυλίζεται αφενός από το στρατοκεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας και αφετέρου από τις ΗΠΑ. Υπέρ των επιδιώξεων του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και των ΗΠΑ κατά παράδοξο τρόπο στη δεδομένη συγκυρία συνηγορεί και η πολιτική της εθνικιστικής αδιαλλαξίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, που πρόσφατα φαίνεται να εξόργισε ακόμα και τον Καραμανλή.

Μετά ταύτα το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα εξακολουθήσει να παίζει το μεταψυχροπολεμικό ρόλο του «χωροφύλακα της Τουρκίας» μέσω της διατήρησης της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης προς δόξα του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και κάποιων ηλίθιων νεοσυντηρητικών κέντρων των ΗΠΑ ή αν είναι διατεθειμένη σε αγαστή συνεργασία με τον Ερντογάν να επιλύσει άμεσα τις ανούσιες ελληνοτουρκικές διαφορές και οι δύο χώρες από κοινού να αναλάβουν ηγετικό ρόλο σ’ ολόκληρη την ανατολική μεσόγειο.

Αν η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως πιο πάνω, θα πρέπει, να ξεπεράσει όχι τόσο τον εθνικιστικό σκόπελο του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά πρωτίστως τον ίδιο τον εθνικιστικό εαυτό της!

Wednesday, July 12, 2006

Με αφορμή την επί του ΣΕΒ ομιλία του κ. Μάνου

Με αφορμή την ομιλία του κ. Στέφανου Μάνου για την συνταγματική αναθεώρηση στο ανοιχτό forum του ΣΕΒ το ακόλουθο σχόλιο:

Το άρθρο 16§1, εδ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι:

«Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες».

Αυτή είναι η περισσότερο φιλελεύθερη από όλες τις υπόλοιπες διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος καθώς δεν περιέχει καν την επιφύλαξη του νόμου. Οι νομικοί αυτές τις διατάξεις του Συντάγματος τις χαρακτηρίζουμε «ανεπιφύλακτες».Η προτεινόμενη εκ μέρους σας αναθεώρηση στην κυριολεξία την εξαφανίζει!!Δεν ξέρω για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πάντως το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ θα χειροκροτούσαν ανεπιφύλαχτα την προτεινόμενη εκ μέρους σας τροποποίηση.Ευελπιστώ, ότι η προτεινόμενη εκ μέρους σας τροποποίησή της οφείλεται σε άγνοια της σημασίας της.

Λέτε, ακόμα, για το άρθρο 106 του ισχύοντος Συντάγματος: «Είναι ένα άρθρο που θα είχε ενδεχομένως θέση σε μια πολιτεία που θα είχε ως ευαγγέλιο τις δοξασίες του Λένιν. Η πρόταση μου στηρίζεται σε όσα προέβλεπε για τη σχέση κράτους και οικονομίας το Ευρωσύνταγμα που επικυρώθηκε σχεδόν ομοφώνως από την Ελληνική Βουλή πριν από ένα περίπου χρόνο».

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το άρθρο 106 του ισχύοντος Συντάγματος, ουσιαστικά δεν διαφέρει σε τίποτε από την προτεινόμενη εκ μέρους σας ρύθμιση, που αλιεύσατε από το καταψηφισθέν αντιφιλελεύθερο ευρωπαϊκό τερατουργήμα. Και τα δύο καθιερώνουν την Soziale Marktwirtscharft (socially committed free economy) του Ludwig Erhard, που έχει οδηγήσει όχι μόνο τη Γερμανία αλλά και ολόκληρη σχεδόν την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σημερινό της οικονομικό χάλι.

Ας σημειωθεί ότι και ο Κώστας Καραμανλής στην πρώτη του κιόλας μετά τις εκλογές συνέντευξη του στην Corriere della Sera στις 8-3-2004 δήλωσε ένθερμος υποστηρικτής της Soziale Marktwirtscharft και του Adenauer!!

Saturday, July 08, 2006

Αμείλικτο ερώτημα για τον πρόεδρο του ΔΣΑ

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δημ. Παξινός σε χθεσινή συνέντευξή του στην «Ελεθεροτυπία» υποστηρίζει, ότι οι απαράδεκτες συνθήκες επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και των δικηγόρων τους στις ελληνικές φυλακές προδικάζουν καταδίκη της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αφού η επικοινωνία «δια τηλεφώνου και τζαμιού» δυσχεραίνει το υπερασπιστικό έργο, καταστρατηγεί βασικά δικαιώματα του κατηγορουμένου και δεν διασφαλίζει ούτε καν το απόρρητο των συνομιλιών. Ας σημειωθεί ότι το καθεστώς των συνθηκών επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και των δικηγόρων τους στις ελληνικές φυλακές καταγγέλθηκε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην «Ε.Ο. 17Ν». Τότε συστάθηκε μια επιστημονική επιτροπής του ΔΣΑ (που αποτελείτο από τον πρόεδρο του ΔΣΑ Δ. Παξινό, τον συνταγματολόγο Ν. Αλιβιζάτο, τον πρόεδρο της Ενωσης Ποινικολόγων Χρ. Αργυρόπουλο, τον συνταγματολόγο Γ. Καμίνη και τους δικηγόρους Γ. Κων. Στεφανάκη και Γ. Εμ. Στεφανάκη) και η οποία σε σχετική γνωμοδότησή της τόνιζε, ότι η επιβολή ελέγχων κατά την ανταλλαγή εγγράφων μεταξύ των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη 17Ν και των συνηγόρων τους είναι, δήθεν, «θεμιτή υπό όρους» και υιοθετούσε διαβεβαιώσεις των αρμοδίων αρχών, ότι δεν παρακολουθείται, δήθεν, η επικοινωνία των παραπάνω κατηγορουμένων με τους συνηγόρους τους μέσω της εσωτερικής τηλεφωνικής συσκευής, που χρησιμοποιείται αναγκαστικά, λόγω του παρεμβαλλόμενου ανάμεσά τους διαχωριστικού τζαμιού». Κατόπιν τούτων, προβάλλει αμείλικτο το εξής ερώτημα: Γιατί εκείνο τον καιρό ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δημ. Παξινός δεν επεσήμαινε και τότε αυτά που μόλις σήμερα επισημαίνει; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα προκύπτει, νομίζω, αδιαμφισβήτητα από τον ίδιο τον κ. Παξινό, που έγραφε σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»: «Η υπόθεση της τρομοκρατίας έχει λάβει πραγματικά διαστάσεις εθνικού θέματος. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε υπερβολή. Είναι αδιαμφισβήτητη και πανθομολογούμενη πραγματικότητα. Το δεδομένο αυτό καθορίζει και το μέτρο ευθύνης όσων σχετίζονται με το θέμα υπό οποιαδήποτε ιδιότητα και ρόλο». Τουτέστιν, στο βωμό των ολυμπιακών αγώνων (αυτό ήταν το «εθνικό θέμα»!!) δεν αντιδρούμε στην βάναυση καταπάτηση θεμελιωδών ποινικοδικονομικών αρχών και κανόνων. Άλλωστε ολυμπιακούς αγώνες διεξάγουν και χώρες που καμία σχέση δεν έχουν με το σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και το «κράτος δικαίου». Για μια δική μου μικρή αντίδραση τότε δείτε εδώ και εδώ.

Wednesday, July 05, 2006

«Η λέπρα της κατά διαδοχήν ευγενείας»

Αποκαλυπτικότατα δύο άρθρα του Τάκη Μίχα στην προχθεσινή «Ελευθεροτυπία» για την ελληνική εκδοχή της «λέπρας της κατά διαδοχήν ευγενείας», όπως χαρακτηριστικά αποκαλούσε την μοναρχία ο πρύτανης του ελληνικού Διαφωτισμού Αδαμάντιος Κοραής στα προλεγόμενά του στη δεύτερη έκδοση του Beccaria (Βλ. «Περί αμαρτημάτων και ποινών», μετάφραση Α. Κοραή, β΄ έκδοση, Παρίσι 1823, σ. μστ΄).

Δείτε τα εδώ και εδώ.

Friday, June 30, 2006

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για τον Hamdan

Δεν συνιστά, βέβαια, κανενός είδους «κόλαφο» για τον πρόεδρο Bush η χθεσινή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για τον Salim Ahmed Hamdan. Το διάταγμα (executive order) που υπέγραψε ο πρόεδρος Bush στις 13 Νοεμβρίου 2001 επιτρέπει τη σύλληψη, τη δίκη και την ενδεχόμενη καταδίκη αλλοδαπών πολιτών, που κρίνονται ως ύποπτοι ανάμιξης σε "διεθνή τρομοκρατία", από μυστικά στρατιωτικά δικαστήρια (secret military tribunals). Για την έκδοση δε του πιο πάνω διατάγματος ακόμα κι εγώ είχα στραφεί εναντίον του προέδρου Bush (Δείτε εδώ). Δείτε εδώ ένα σχετικό άρθρο του Robert A. Levy.