Sunday, April 30, 2006

Vaclav Klaus challenges US view of EU

Czech President Vaclav Klaus challenged the US stance on the EU supporting closer European integration in his lecture at the University of Chicago on Wednesday. Klaus said that "the prevailing American way of looking at the EU is based on a misunderstanding of the true substance of the European integration," and that the US stance does not take the radical changes in Europe in recent years into consideration. "I am afraid that the Americans do not see the EU's accelerating drive towards a social-democratic, more social than democratic, European superstate. That they do not see the EU's protectionism, the EU's legal and regulatory burdens on business, the EU's irrational 'competition policy', the EU's pensions and health care crisis, and the costs of the European single currency," Klaus said in his lecture for students and teachers of the Faculty of Post-Graduate Studies in Economics at the University of Chicago. Klaus said that the Americans mistakenly suppose that the current major problem of Europe is the lack of peace and that united Europe is the best way to achieve peace. "To fight for peace - when war does not threaten - is, however, a wrong excuse for building institutions which tend to restrain freedom, democracy and democratic accountability, not to speak about economic efficiency," Klaus stressed, adding he does not share the opinion that the European unification would diminish anti-Americanism in Europe. In his lecture Klaus also focused on the transformation of the Czech society following the fall of communism in 1989, which, in his words was not brought from outside.

"It was made possible by our own domestic efforts, by our own decisive political activity, and by the existence of an elementary political support of millions of the Czechs who wanted to get rid of the past. This unusual unity in the whole country was extremely important," Klaus pointed out. On the other hand, he said that people were then united "against something" and not "in favour of something." "To my great regret, for the majority of people the alternative to communism was not capitalism 'Chicago-style'. The utopian 'third ways' were being sought and promoted," said Klaus. Klaus, Czech prime minister in 1993-97, described the fundamental steps of the radical economic reform that he headed at the beginning of the 1990s. He said that "there was nothing to wait for, because the euphoria that followed the collapse of communism would not provide people with an unlimited time for unpopular and often painful measures." Klaus also called the Czech Republic's EU entry in May 2004 "an inevitable move, without alternatives," which, however, brought Czechs less freedom, less democracy, less sovereignty, and more regulation and government intervention. Other speakers at the University of Chicago, conservative theoretician Gary Becker, winner of the Nobel Prize for Economics, and faculty dean Edward Snyder, expressed similar opinions as Klaus.

Wednesday, April 26, 2006

CIA εναντίον Μπους

Γράφει ο Τάκης Μίχας στην χθεσινή "Ελευθεροτυπία", επικαλούμενος άρθρο στο «Foreign Affairs» (March/April 2006) του επικεφαλής της CIA για τη Μέση Ανατολή την περίοδο 2000-2005 Paul Pillar: «Ένα από τα ελάχιστα επιχειρήματα δικαιολόγησης της εισβολής στο Ιράκ τα οποία είχαν κάποιο στοιχείο αληθοφάνειας ήταν το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο η πληροφόρηση σχετικά με την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής και τη σχέση του Σαντάμ Χουσεΐν με την Αλ Κάιντα αποδείχθηκε μεν λανθασμένη αλλά ήταν η ίδια πληροφόρηση που είχαν κι άλλες δυτικές χώρες. Με άλλα λόγια η επέμβαση στο Ιράκ δεν ήταν μια προμελετημένη ενέργεια εκ μέρους της κυβέρνησης Μπους, προκειμένου να μεγιστοποιήσει πολιτικά και πιθανώς οικονομικά οφέλη, αλλά μια ενέργεια που βασίστηκε σε δικαιολογημένες ανησυχίες δυστυχώς όμως σε λάθος πληροφόρηση. Ομως ακόμα κι αυτό το επιχείρημα νομιμοποίησης της εισβολής, το οποίο δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν οι Αμερικανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι, αποδεικνύεται ότι είναι ψευδές». Αδικεί, έχω τη γνώμη, τον Τάκη Μίχα η άκριτη αποδοχή των ισχυρισμών του Paul Pillar. Ο τελευταίος απασχόλησε για ένα και μόνο φεγγάρι την αμερικανική επικαιρότητα περί τα μέσα Φεβρουαρίου τρέχοντος έτους, όταν και έγινε γνωστό το σχετικό άρθρο του. Έκτοτε ουδείς ασχολήθηκε μαζί του. Δείτε σχετικά εδώ και εδώ. Για την αντίκρουση της γενικότερης φιλολογίας «περί ψευδών» σχετικά με το Ιράκ δείτε εδώ.

Monday, April 17, 2006

Άνοιξη …γεμάτη μελαγχολία!!

Καβάλησα σήμερα τη «χαδιάρα» για μια ανοιξιάτικη βόλτα. Παντού στο δρόμο η ίδια αντίθεση: Από τη μια μεριά η ανοιξιάτικη αναγέννηση της ελληνικής φύσης και από την άλλη παντού στο δρόμο τα γκρίζα δημιουργικά αποτυπώματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, (οι δρόμοι, τα οικοδομήματα, οι νοοτροπίες, οι συμπεριφορές). Μόνο στην Ελλάδα ο ερχομός της άνοιξης μπορεί τόσο να σε μελαγχολήσει!! Βρήκα ένα μέρος όπου η «χαδιάρα», έδενε στα αλήθεια με την άνοιξη και, στρίβοντας ένα ντρουμάκι, σκεφτόμουν ότι, επιτέλους, ξέφυγα από την γκρίζα ελληνική πραγματικότητα. Αργότερα το κατά το βραδάκι, όταν η βόλτα είχε, πλέον, τελειώσει, επέστρεψα όχι μόνο στο γκρίζο της ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και στο γκρίζο του ελληνικού φιλελευθερισμού. Ήταν αδύνατο τελικά σε φιλελεύθερη ελληνική ιστοσελίδα μαζί με τα εγκώμια της Θάτσερ να μην υπάρχουν και εγκώμια στον Μπλερίσκο!! Αυτός ο ιδεατός πολιτικός τύπος της υπερδεκαετούς «σοσιαλφιλελεύθερης συναίνεσης», το γκρίζο του φιλελευθερισμού, που τον πληγώνει όσο τίποτε άλλο, αφαιρώντας του κάθε ικμάδα και αναχαιτίζοντας τη δυναμική των ιδεών του, εξυμνείτο σαν… συνεχιστής της Μάγκι!! Τελικά, η Ελλάδα πολύ με πεισμώνει ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ!!

Saturday, April 15, 2006

Μια απάντηση στον καθηγητή Κ. Τσουκαλά για τις ιταλικές εκλογές

Μεστό και λιτό το άρθρο του καθηγητή Κωνσταντίνου Τσουκαλά στην "Ελευθεροτυπία", σχετικά με το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Αδυνατεί, ωστόσο, κατά τη γνώμη μου να εξηγήσει το απρόσμενο σχεδόν για τους πάντες – εκτός της αφεντιάς μου – αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Θα επιχειρήσω αμέσως πιο κάτω μια αναλυτική αντίκρουση της επιχειρηματολογίας του Κ. Τσουκαλά, αφού πρώτα εκφράσω την ακόλουθη γενική παρατήρηση: Ο κ. Τσουκαλάς με την ανάλυση του εμφανίζεται τρόπον τινά ως μετά Χριστόν προφήτης. Γιατί άραγε δεν εξέφρασε ούτε ο ίδιος ούτε και κανείς άλλος προεκλογικά τους ενδοιασμούς του για τα αποτελέσματα των προεκλογικών σφυγμομετρήσεων στην Ιταλία; Γράφει ο Τσουκαλάς: «Η δραματικότητα της διαφαινόμενης εκλογικής ισοπαλίας και το ενδεχόμενο κυβερνητικό αδιέξοδο δεν θα πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι εις πείσμα της τρέχουσας ρητορείας οι ουσιαστικές πολιτικές διαφορές ανάμεσα στους δύο συνασπισμούς αναφερόνταν σε αποχρώσεις και σε λεπτομέρειες». Αυτό, όμως, είναι αληθές μόνο σε ότι αφορά τον κρατικοπαρεμβατικό χαρακτήρα της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής των δύο συνασπισμών. Ουδόλως τούτο ισχύει για τις θέσεις των δύο συνασπισμών σε ένα καίριας πολιτικής σημασίας ζήτημα: Τη θέση της Ιταλίας στη διεθνή σκηνή. Εδώ ο συνασπισμός του Πρόντι ταυτίζονταν με τον ευρωπαϊκό συνασπισμό υπέρ του «ΝΑΙ» στα δύο πρόσφατα ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα, ενώ ο συνασπισμός του Μπερλουσκόνι με τον αντίστοιχο συνασπισμό του «ΟΧΙ». Ο συνασπισμός του Πρόντι ήταν σφοδρός αντίπαλος των ΗΠΑ και του προέδρου Μπούς, ενώ ο Μπερλουσκόνι ταυτισμένος με τις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Μπούς. Γράφει στη συνέχεια ο Τσουκαλάς: «Με αυτήν την έννοια, επικεντρωμένη στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, η διαίρεση της χώρας σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα εμφανίζεται περισσότερο αισθητική, θρησκευτική, θεσμική και ηθική και λιγότερο πολιτική, ιδεολογική και ταξική. Τόσο η «Κεντροδεξιά» όσο και η «Κεντροαριστερά» συγκροτήθηκαν σαν εύθραυστες ετερόκλητες εκλογικές συμμαχίες και συνέκλιναν κατ' ανάγκην προς το φαντασιακό χώρο ενός προσεκτικού και έλλογου κοινωνικού Κέντρου. Δεν είναι τυχαίο ότι, παρ' όλη την πρωτοφανή οξύτητα του εκλογικού αγώνα, δύο μόλις εβδομάδες πριν από τις εκλογές, περισσότεροι από 18% των ψηφοφόρων δεν είχαν ακόμα αποφασίσει σε ποιο συνασπισμό θα έριχναν την ψήφο τους». Εδώ η ανάλυση του κ. Τσουκαλά ταιριάζει γάντι μάλλον για κάτι χώρες του «μεσαίου χώρου» και της σοσιαλφιλεύθερης συναίνεσης σαν την Ελλάδα και τη Γερμανία και πάντως όχι για την Ιταλία. Είναι προφανέστατο!! Στο τέλος γράφει ο Τσουκαλάς: «Ολα λοιπόν συμβαίνουν ως εάν η Ιταλία έχει προσβληθεί από τον ιό της «πολιτικής αποουσιαστικοποίησης», που είναι ήδη ενδημικός στις ΗΠΑ και όχι μόνο. Η υψηλή συμμετοχή δείχνει βέβαια ότι ο ιός είναι ίσως, ακόμα, ιάσιμος. Αλλά το πάνδημο ενδιαφέρον των πολιτών για τις εκλογές ούτε τεκμηριώνει μαζικά αποκρυσταλλωμένες πολιτικές συνειδήσεις ούτε αντιστοιχεί σε μακρόπνοα προτάγματα. Από την άποψη λοιπόν της οριοθέτησης ενός δομικά πλέον «κεντροποιημένου» πολιτικού πεδίου, ακόμα και εάν ηττήθηκαν στα σημεία, οι μπερλουσκονικές απόψεις φαίνεται να κερδίζουν τη συμβολική μάχη, και μάλιστα με τεχνικό νοκ άουτ. Ο βασιλεύς των ΜΜΕ κατόρθωσε να επιβάλει στην πολιτική σκηνή τους κανόνες του δραματικοποιημένου θεάματος. Ισως να είχε διαβάσει τον Γκι Ντεμπόρ: «Το θεάμα», έγραφε ο Γάλλος φιλόσοφος, «είναι το κακό όνειρο της σύγχρονης δέσμιας κοινωνίας που δεν εκφράζει παρά την επιθυμία του ύπνου». Υπό τους όρους αυτούς, οι εκλογικές ετυμηγορίες, στην Ιταλία και αλλού, απειλούν να είναι προϊόντα μιας συνεχιζόμενης πολιτικής υπνοβασίας». Ορθά εδώ ο κ. Τσουκαλάς παραλληλίζει τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές με τις πρόσφατες ιταλικές. Όμως το κοινό τους σημείο υπήρξε ακριβώς ότι σηματοδότησαν την επιστροφή της ουσιαστικής πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης και όχι την πολιτική αποστασιοποίηση. Για τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές δείτε το εξαιρετικό άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου εδώ. Και τέλος μια υπενθύμιση προς τους «κεντροαριστερούς» της Ευρώπης: Έγραφε ο Νίκος Πουλαντζάς «η πολιτική δεν είναι μια απλή ανταύγεια ή έκφραση της οικονομίας… Τίποτε δεν είναι πιο λανθασμένο από το να πιστεύει κανείς ότι μια πολιτική κρίση, μια εντατικοποίηση και πύκνωση των ταξικών αγώνων στο πολιτικό επίπεδο και στο εξωτερικό του κράτους δεν μπορεί παρά να προκύψουν από μία, με τη στενή έννοια οικονομική κρίση και ότι κατά κάποιο τρόπο την προϋποθέτουν» (“La crise de l’ Etat”, P.U.F. 1976, σελ. 25-26).

Tuesday, April 11, 2006

Bravo Silvio!!

Τα «coglioni» της ευρωπαϊκής σοσιαλφιλελεύθερης συναίνεσης πήραν άλλο ένα καλό μάθημα! Οι λαοί της Ευρώπης με κάθε ευκαιρία που τους δίδεται, προκρίνουν την ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση, απορρίπτουν την «τριγωνοποίηση» του Morris και του Λούλη, τον στρογγυλό και μεσοβέζικο πολιτικό λόγο της πολιτικής ακινησίας και του τέλματος, επιζητούν την πολιτική ευθύτητα και το συγκεκριμένο πολιτικό λόγο. Η ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση επανέρχεται στην Ευρώπη και απ’ αυτήν θα προκύψει και η φιλελεύθερη ευρωπαϊκή μεταρρύθμιση.

Friday, April 07, 2006

Ο «Economist» και ο «Cavaliere»

Ο σημερινός «Economist» προτρέπει τους Ιταλούς να καταψηφίσουν τον Silvio Berlusconi στις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής, θεωρώντας ότι αυτός απέτυχε να απελευθερώσει την ιταλική οικονομία από τα δεσμά της κρατικής παρέμβασης. Τούτο δε παρότι το περιοδικό αναγνωρίζει ότι ο Romano Prodi δεν αποτελεί εγγύηση για την παραπάνω οικονομική μεταρρύθμιση της Ιταλίας, όταν μάλιστα η κυβέρνησή του θα στηρίζεται στην ψήφο των κομμουνιστών. Με δεδομένο ότι ο Silvio Berlusconi παρουσιάζεται αρκετά «ευρωσκεπτικιστής» και πραγματικός φίλος των ΗΠΑ, σε αντίθεση με τον αντίπαλό του, νομίζω ότι του αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Ο «Economist», άλλωστε, και στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές προέτρεπε τους αμερικανούς να καταψηφίσουν τον Bush. Καιρός είναι το «καλό περιοδικό», να εκτεθεί και από τον Cavaliere, για την ατεκμηρίωτη προτροπή του. Και ναι, προβλέπω ότι, ο Cavaliere, όχι απλά θα νικήσει, αλλά θα θριαμβεύσει!! Εξάλλου, έχει πει για τον εαυτό του – και είναι αλήθεια – ότι είναι «the best political leader in Europe and the world»!!