Friday, June 30, 2006

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για τον Hamdan

Δεν συνιστά, βέβαια, κανενός είδους «κόλαφο» για τον πρόεδρο Bush η χθεσινή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για τον Salim Ahmed Hamdan. Το διάταγμα (executive order) που υπέγραψε ο πρόεδρος Bush στις 13 Νοεμβρίου 2001 επιτρέπει τη σύλληψη, τη δίκη και την ενδεχόμενη καταδίκη αλλοδαπών πολιτών, που κρίνονται ως ύποπτοι ανάμιξης σε "διεθνή τρομοκρατία", από μυστικά στρατιωτικά δικαστήρια (secret military tribunals). Για την έκδοση δε του πιο πάνω διατάγματος ακόμα κι εγώ είχα στραφεί εναντίον του προέδρου Bush (Δείτε εδώ). Δείτε εδώ ένα σχετικό άρθρο του Robert A. Levy.

Monday, June 26, 2006

Neo-cons και Erdogan

«Κάποια νεοσυντηρητικά κέντρα στις ΗΠΑ και αλλού, καθώς φαίνεται, έχουν παραφρονήσει εντελώς» έγραφα πριν από μερικές μέρες με αφορμή το τελευταίο ελληνοτουρκικό επεισόδιο στο αιγαίο. Για του λόγου το αληθές δείτε εδώ, εδώ και εδώ.

Thursday, June 22, 2006

Το πανεπιστημιακό άσυλο και τα κουταβάκια των νταβαντζήδων

Κύριε Πρωθυπουργέ

Καθώς φαίνεται το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι πέντε – έξι νταβατζήδες του ελληνικού σοσιαλφιλελεύθερου παρεοκρατικού καπιταλισμού. Από ότι προκύπτει από σημερινά τηλεοπτικά δελτία των οκτώ των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών τα εξωνημένα δημοσιογραφικά κουταβάκια των εν λόγω νταβατζήδων έχουν αυτονομηθεί πλήρως και οργιάζουν κατά του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου, με τους μπάτσους έξω από το Μετσόβιο να το «βομβαμβαρδίζουν» με χημικά.

Κύριε Πρωθυπουργέ

Αρκεστείτε στην σοσιαλφιλεύθερη μάσα του κομματικού μηχανισμού σας και μην παίζετε με καταξιωμένους φιλελεύθερους θεσμούς, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο.

Saturday, June 17, 2006

Οι φιλελεύθεροι και το "Μαριεττάκι"

Γράφει ο καθηγητής Χαρίδημος Κ. Τσούκας: «Αν κάτι μπορεί να προσάψει κανείς στο ΕΣΥΠ είναι ότι οι προτάσεις του θα 'πρεπε να είναι περισσότερο ρηξικέλευθες. Τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι τεράστια και απαιτούνται ριζικές τομές. Ακόμη και τις μικρές αλλαγές, όμως, τις απορρίπτει η ακαδημαϊκή κοινότητα στην Ελλάδα». Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος: «Διότι όπως τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς είναι εγκλωβισμένα σε ένα σύστημα αξιών που αγωνίζεται να συντηρήσει το παρελθόν έτσι και οι ηγέτες των διαμαρτυρόμενων φοιτητών πασχίζουν να μην αλλάξει τίποτα. Και να παραμείνουν τα Πανεπιστήμια τελματωμένα στην ανυποληψία, την απαξίωση και τα αδιέξοδα». Κι εγώ εξακολουθώ να αναρωτιέμαι: Αφού όλες οι εξαγγελθείσες αλλαγές είναι μπαλώματα στην παράγκα του καραγκιόζη. Αφού όλες οι εξαγγελθείσες αλλαγές αποπνέουν την φιλοσοφία της σοσιαλφιλεύθερης συναίνεσης της ακινησίας και του τέλματος. Τότε γιατί οι φιλελεύθεροι στην Ελλάδα διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τις καλοπληρωμένες – υποθέτω – προτάσεις των σοσιαλφιλελεύθερων ειδημόνων Μουζέλη και Βερέμη; Υ.Γ. 1 Πάντως, χαλάλι, τα λεφτά που παίρνει ο κ. Βερέμης από τον κρατικό κορβανά, προκειμένου να αναφέρεται σε «μακρόχρονη συγκομιδή ξένων βιβλίων με αρνητικό για την Ελλάδα περιεχόμενο» και σε «ανιστόρητους ανθρωπολόγους που αναζητούν μετά πάθους τις καταφρονεμένες μειονότητες στα Βαλκάνια»!! Αφήστε δε το μένος των δύο κατά του Μπούς και της Αμερικής. Υ.Γ. 2 Οι φιλελεύθεροι στην Ελλάδα πορεύονται σαν τη σοσιαλφιλελεύθερη γαλλική ελίτ, που δεν διδάχθηκε τίποτε ούτε από το αποτέλεσμα του γαλλικού δημοψηφίσματος για το ευρωπαϊκό συνταγματικό τερατούργημα ούτε από τις τελευταίες κινητοποιήσεις της γαλλικής νεολαίας. Υ.Γ. 3 Το πανεπιστημιακό άσυλο θα πρέπει να παραμείνει ως έχει στον αιώνα τον άπαντα. Αποτελεί μέγιστη φιλελεύθερη ακαδημαϊκή κατάκτηση και πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.

Saturday, June 03, 2006

Η αποστρατικοποίηση των νήσων και η αιγιαλίτιδα ζώνη των 12 ν.μ.

Ως γνωστόν με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης της Λοζάννης και τη συνθήκη ειρήνης μετά της Ιταλίας, η Ελλάδα υποχρεούται σε ουσιαστική αποστρατιωτικοποίσηση πάρα πολλών νήσων του Αιγαίου, που βρίσκονται υπό την εδαφική κυριαρχία της.

Με δεδομένη την πιο πάνω σαφή υποχρέωση της Ελλάδας με βάση τις συγκεκριμένες διεθνείς συμβάσεις κάποιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ενόψει της ενδεχόμενης παραπομπής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και του ζητήματος της αποστρατιωτικοποιήσεως των συγκεκριμένων ελληνικών νήσων του Αιγαίου.

Ισχυρίζονται δε, ότι θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να τεθεί σε δικαστική κρίση το συγκεκριμένο ζήτημα, καθώς είναι βέβαιο ότι η τελική δικαστική κρίση του δικαστηρίου της Χάγης επί του θέματος θα ήταν αρνητική για την Ελλάδα με βάση τις διεθνείς συμβάσεις και έτσι θα είχε ως αποτέλεσμα να τεθεί σε μεγάλο κίνδυνο η ασφάλεια των συγκεκριμένων νήσων.

Πράγματι, ποιος θα μπορούσε, να αρνηθεί ότι τα αμέσως πιο πάνω επιχειρήματα, παρότι στερούνται οποιασδήποτε νομικής βασιμότητας κατά το Διεθνές Δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις, εντούτοις παρίστανται για κάθε καλόπιστο ως απολύτως ορθά, δίκαια και εύλογα;

Αντίστοιχα, για την ύπαρξη του δικαιώματος της Ελλάδας για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης της σε 12ν.μ. με βάση τη Σύμβαση των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας, που τέθηκε σε ισχύ από το 1994, δηλαδή μετά από είκοσι έτη ελληνοτουρκικής διένεξης για το αιγαίο, κάθε καλόπιστος θα έκρινε ότι, μολονότι στερούνται οποιασδήποτε νομικής βασιμότητας κατά το Διεθνές Δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις, εντούτοις παρίστανται ως ορθά, δίκαια και εύλογα τα αντίστοιχα επιχειρήματα της Τουρκίας, ότι μια ενδεχόμενη επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12ν.μ. θα καθιστούσε σχεδόν ολόκληρο το Αιγαίο χωρικά ύδατα της Ελλάδας, θίγοντας έτσι σε μέγιστο βαθμό τα τουρκικά συμφέροντα.

Το δίκαιο δε, λέμε συνήθως και κατά κύριο λόγοι οι νομικοί, ισχύει, όχι εξαιτίας της ορθότητας ή της βασιμότητας των αξιολογικών κρίσεων καθαυτών, με τις οποίες συνδέεται η θέσπισή του, αλλά λόγω της ικανότητάς επιβολής και του κύρους, δηλαδή της δύναμης και της «αυθεντίας» που αντικειμενικά διαθέτει η εξουσιαστική θέληση που το θεσπίζει. «Auctoritas, non veritas, facit legem», κατά την κλασσική ρεαλιστική διαπίστωση του Th. Hobbes (Leviathan, XXVI).

Στην προκείμενη περίπτωση, μολονότι είναι δεδομένη και πανθομολογούμενη από κάθε καλόπιστο η «veritas» των δύο πλευρών σε συγκεκριμένα κυριαρχικά τους ζητήματα, που θεωρούνται από τους περισσότερους ως πολύ σημαντικά, εξίσου δεδομένη και πανθομολογούμενη είναι και η διαπίστωση, ότι τυχόν καταφυγή των δύο πλευρών στην «auctoritas» θέσπισης και εφαρμογής των συγκεκριμένων διεθνών νομικών κανόνων, θα έθιγε βασικά τους συμφέροντα.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, οι δύο πλευρές είναι αναγκασμένες ή να έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους ή να αναγνωρίσει η κάθε μία την «veritas» της άλλης πλευράς, εγκαταλείποντας, έτσι, τις σχετικές υφιστάμενες προβλέψεις του διεθνούς δίκαιου, για τα συγκεκριμένα ζητήματα.

Δεδομένου ότι η σύγκρουση είναι απαράδεκτη και ασύμφορη για τέτοια ζητήματα και τουλάχιστον απευκταία, η δε αναγνώριση της «veritas» της κάθε πλευράς από την άλλη καθίσταται αδύνατο να προταθεί, αφού θα θεωρηθεί ως ανεπίτρεπτη υποχώρηση σε αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα, η επίλυση της ελληνοτουρκικής διένεξης για το αιγαίο καταλήγει, να παρίσταται ως αδύνατη.

Υπάρχει, ωστόσο, το άρθρο 38 παρ. 2 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, η οποία επιτρέπει, εφόσον συμφωνούν οι διάδικοι, το δικαστήριο να κρίνει, όχι αποκλειστικά και μόνο με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις, αλλά αποκλειστικά και μόνο κατά το ορθό και το ίσο (ex aequo et bono).

Νομίζω, ότι οι πολίτες και των δύο χωρών θα πρέπει, άμεσα να πληροφορηθούν για αυτή τη δυνατότητα του διεθνούς δικαστηρίου και αν χρειαστεί με δημοψήφισμα να αποφασίσουν, να παραπέμψουν την επίλυση των διαφορών τους στο δικαστήριο, που θα κρίνει, πλέον, όχι με βάση την «auctoritas», αλλά με βάση την «veritas» της κάθε πλευράς.

Άλλωστε κάθε άνθρωπος πρέπει, να επιδιώκει και να στηρίζει το ορθό και το αληθές!