Thursday, May 31, 2007

Εκπληκτικό άρθρο του καθηγητή Χ. Γιανναρά

Εκπληκτικό το άρθρο του καθηγητή Χ. Γιανναρά στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» με τον τίτλο «Ο Κεμαλισμός εν Ελλάδι». Τέτοιες αλήθειες στην Ελλάδα μόνο ο σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα συγγραφέας Γεράσιμος Κακλάμανης ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 έχει τολμήσει να γράψει. Το λάθος , ωστόσο, και του Κακλαμάνη και του Γιανναρά είναι ότι ταυτίζουν την Δύση με τον Γαλλικό Διαφωτισμό. Ενώ η αληθινή έννοια της Δύσης θα πρέπει να αναζητηθεί στον Αμερικανικό και στον Αγγλικό Διαφωτισμό. Οι διαφορές, μάλιστα, σήμερα Αμερικής και Αγγλίας αφενός και Ευρωπαικής Ένωσης αφετέρου σε πολύ μεγάλο βαθμό οφείλονται ακριβώς στην διαφορες των πιο πάνω Διαφωτισμών. Το βιβλίο δε της ιστορικού Gertrude Himmelfarb, με τον τίτλο «The Roads to Modernity: The British, French, and American Enlightenments» (Knopf, 2004 $25, 304 pp.) πραγματεύεται με μοναδικό τρόπο τις σχετικές διαφορές, που όντας πάντοτε παρούσες, αντανακλώνται σε επίκαιρα ζητήματα.

Sunday, May 27, 2007

Οι εκλογές την 1η Ιουλίου 2007

Επί τρία χρόνια απλώς διαχειρίζονταν την παραγκα του Καραγκιόζη και τάιζε τον κομματικό μηχανισμό του κόμματός του.
Μέχρι το 2010 (εκλογές για Πρόεδρο της Δημοκρατίας) έχει κατά νου να συνεχίσει το ίδιο τροπάρι.
Αν κερδίσει το 2010 ίσως προσπαθήσει τότε για κάποιες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις μέχρι το 2014. Το πολιτικό κόστος τότε για τον ίδιο και για το κόμμα του δεν θα είναι απαγορευτικό.
Υπάρχει μάλιστα και μια ημερομηνία για τις επόμενες εκλογές, που ταιριάζει γάντι στην πιο πάνω νοοτροπία του: Αυτή είναι η 1η Ιουλίου 2007. Όπως η κυβέρνησή του τόσο καιρό, έτσι και εμείς θα κληθούμε, να αντιμετωπίσουμε εξαιρετικής σημασίας "εθνικό θέμα" κατά την πρώτη ημέρα των διακοπών μας!
Πέραν τούτων, άλλωστε, η παραπάνω ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών είναι και η πλέον συμφέρουσα για τον ίδιο και το κόμμα του, δεδομένου ότι αναμφίβολα δεν έχει να προσμένει τίποτε το ιδιαίτερα θετικό τους επόμενους μήνες, τουναντίον μάλιστα!

Thursday, May 10, 2007

Η αποχώρηση Μπλαίρ

Ο Τόνυ Μπλαίρ ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία και την ηγεσία των Εργατικών στις 27 Ιουνίου.
Το πρωί της 5ης Μαΐου 2005, λίγη ώρα αφότου είχαν ανοίξει οι κάλπες στη Βρετανία, σημειώθηκαν δύο παράξενες και ανεξιχνίαστες εκρήξεις έξω από το βρετανικό προξενείο στη Νέα Υόρκη σε απόσταση ενός μόλις χιλιομέτρου από την έδρα του ΟΗΕ, χωρίς να προκληθούν θύματα ή τραυματισμοί. Η είδηση αμέσως αποτέλεσε πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου. Με το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος στην Βρετανία αναποφάσιστο μέχρι τις τελευταίες ώρες, το γεγονός αυτό απέβη τότε καταλυτικό υπέρ της επανεκλογής Μπλαίρ για τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Και επειδή λόγος αρχίζει να γίνεται για την δεκαετή θητεία του ως πρωθυπουργού, τα λόγια της Margaret Thatcher για τον βίο και την πολιτεία του αρκούν:
"I'm not quite sure of his place in history. History will determine that."

Monday, May 07, 2007

Ο Γρίβας … «ανασταίνεται»!

Ραγδαίες και ενδιαφέρουσες προμηνύονται στο άμεσο μέλλον οι εξελίξεις στο χώρο της ανατολικής μεσογείου με επίκεντρο βέβαια την Τουρκία.
Πριν από δέκα περίπου μήνες έγραφα τα εξής:
«Αυτή τη φορά ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται στο πλευρό του Τάσσου Παπαδόπουλου, στηρίζοντας τις εθνικιστικές του θέσεις και απόψεις.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά πρώτο λόγο γιατί της προσφέρεται για προβολή μετά τα δημοψηφίσματα για το ευρωσύνταγμα ένας εντελώς προσχηματικός, αλλά ωστόσο υπαρκτός λόγος να αρνηθεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της. Συμφέρει εν προκειμένω τους Ευρωπαίους, να εμφανίζεται η Ελλάδα και η Κύπρος ότι αποτελεί το εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όχι ο δικός τους διάχυτος εθνορατσισμός.
Οι ΗΠΑ κατά δεύτερο λόγο επειδή φαίνεται να εμμένουν στην διατήρηση της μεταψυχροπολεμικής πολιτικής τους στην περιοχή, δηλαδή της υπάρξεως ελεγχόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ώστε να διατηρείται η ισχύς του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία.
Τον Ερντογάν, ωστόσο, καθόλου δεν τον ενδιαφέρει η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτιστο και κύριο μέλημά του αποτελεί η αποδυνάμωση του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία. Το όραμά του, συμφωνώντας σ’ αυτό με τον Χάντιγκτον, είναι να αποτελέσει η Τουρκία το «κράτος πυρήνα» του ισλαμικού κόσμου, δηλαδή η Τουρκία να αποκτήσει το ρόλο ηγέτιδας δύναμης του ισλαμικού κόσμου.
Στο πλαίσιο αυτό ο Ερντογάν γνωρίζει ότι το κυριότερο εμπόδιο γι’ αυτή του την επιδίωξη αποτελεί η διατήρηση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, που υποδαυλίζεται αφενός από το στρατοκεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας και αφετέρου από τις ΗΠΑ. Υπέρ των επιδιώξεων του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και των ΗΠΑ κατά παράδοξο τρόπο στη δεδομένη συγκυρία συνηγορεί και η πολιτική της εθνικιστικής αδιαλλαξίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, που πρόσφατα φαίνεται να εξόργισε ακόμα και τον Καραμανλή.
Μετά ταύτα το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα εξακολουθήσει να παίζει το μεταψυχροπολεμικό ρόλο του «χωροφύλακα της Τουρκίας» μέσω της διατήρησης της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης προς δόξα του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και κάποιων ηλίθιων νεοσυντηρητικών κέντρων των ΗΠΑ ή αν είναι διατεθειμένη σε αγαστή συνεργασία με τον Ερντογάν να επιλύσει άμεσα τις ανούσιες ελληνοτουρκικές διαφορές και οι δύο χώρες από κοινού να αναλάβουν ηγετικό ρόλο σ’ ολόκληρη την ανατολική μεσόγειο.
Αν η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως πιο πάνω, θα πρέπει, να ξεπεράσει όχι τόσο τον εθνικιστικό σκόπελο του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά πρωτίστως τον ίδιο τον εθνικιστικό εαυτό της!»
Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, πολλά από τα τότε βασικά δεδομένα ήδη άλλαξαν και θα επιφέρουν κι αυτά με τη σειρά τους περαιτέρω αλλαγές ιδίως όσον αφορά την παραπάνω στάση των ΗΠΑ έναντι του Ερτογάν.
1) Το στρατοκεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας μετά και τις τελευταίες γελοίες απόπειρές του παρέμβασης στην πολιτική ζωή της Τουρκίας, στις αμέσως προσεχείς εκλογές θα συντριβεί από τον Ερτογάν.
2) Με την εκλογή του εθνορατσιστή Σαρκοζί στη Γαλλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να πλέον να επικαλείται προσχηματικά την μη επίλυση του κυπριακού ως εμπόδιο στην πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι δύο πιο πάνω εξελίξεις αναμένεται μετά βεβαιότητας πλέον, ότι θα οδηγήσουν σε εντυπωσιακή στροφή και την αμερικανική εξωτερική πολιτική απέναντι στον Ερντογάν προς την κατεύθυνση πλέον της θετικής προσέγγισης προς τον τελευταίο. Η εξέλιξη αυτή είναι και η πιο σημαντική και καίρια για την Ελλάδα, καθώς θα σημάνει το τέλος του μεταψυχροπολεμικού ρόλου της Ελλάδας ως του χωροφύλακα της Τουρκίας και του στρατοκεμαλικού συστήματος της.
Περιττό είναι, βέβαια, να τονισθεί μετά ταύτα, ότι το πρώτο «δωράκι» προς τον Ερντογάν από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ΗΠΑ θα είναι η αναγνώριση της ανεξαρτησίας των Τουρκοκυπρίων και η ένταξή τους στην ΕΕ.
Το συμπέρασμα; Οι στρατοκεμαλιστές στην Τουρκία "θάβονται", ο Γρίβας σε Ελλάδα και Κύπρο...."ανασταίνεται"!

Friday, May 04, 2007

Άμεση αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Οι προειδοποιήσεις και οι επισημάνσεις του επιφανέστερου λιμπεραλιστή της ευρωπαϊκής ηπείρου (δείτε μεταξύ άλλων εδώ , εδώ και εδώ) Václav Klaus για το ευρωπαϊκό τερατούργημα που ονομάζεται Ευρωπαική Ένωση κάθε μέρα επαληθεύονται. Αποτελεί πλέον η ύπαρξη του ανεπαίσθητο αλλά θανάσιμο κίνδυνο για το φιλελεύθερο πολίτευμα και τα ατομικά δικαιώματα.
Η «συνταγματική εκτροπή», που καταγγέλλει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα της υπέρτερης ισχύος των ευρωπαικών συνθηκών έναντι του ελληνικού Συντάγματος. Και να σκεφτεί κανένας ότι μολονότι το ελληνικό Σύνταγμα είναι από τα πλέον ανελεύθερα και κρατικοπαρεμβατικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ευρωπαϊκή νομοθεσία τείνει και σε ένα μεγάλο βαθμό το έχει ήδη υπερκεράσει σε βαθμό ανελευθερίας.
Στο βαθμό δε που η παραμονή της Ελλάδας πλέον στην Ευρωπαική Ένωση αποτελεί απλώς και μόνο χρηματοδοτικό μηχανισμό για την συντήρηση και διαιώνιση του ανάδελφου ορθόδοξου ελληνικού παρεοκρατικού καπιταλισμού, και ως εκ τούτου καίριο ανασταλτικό παράγοντα του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού της, η άμεση αποχώρηση της από την Ευρωπαική Ένωση και η διάλυση της τελευταίας θα πρέπει πλέον να αποτελεί διακηρυγμένο πολιτικό στόχο για κάθε λιμπεραλιστή.