Skip to main content

Οι εκλογές την 1η Ιουλίου 2007

Επί τρία χρόνια απλώς διαχειρίζονταν την παραγκα του Καραγκιόζη και τάιζε τον κομματικό μηχανισμό του κόμματός του.
Μέχρι το 2010 (εκλογές για Πρόεδρο της Δημοκρατίας) έχει κατά νου να συνεχίσει το ίδιο τροπάρι.
Αν κερδίσει το 2010 ίσως προσπαθήσει τότε για κάποιες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις μέχρι το 2014. Το πολιτικό κόστος τότε για τον ίδιο και για το κόμμα του δεν θα είναι απαγορευτικό.
Υπάρχει μάλιστα και μια ημερομηνία για τις επόμενες εκλογές, που ταιριάζει γάντι στην πιο πάνω νοοτροπία του: Αυτή είναι η 1η Ιουλίου 2007. Όπως η κυβέρνησή του τόσο καιρό, έτσι και εμείς θα κληθούμε, να αντιμετωπίσουμε εξαιρετικής σημασίας "εθνικό θέμα" κατά την πρώτη ημέρα των διακοπών μας!
Πέραν τούτων, άλλωστε, η παραπάνω ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών είναι και η πλέον συμφέρουσα για τον ίδιο και το κόμμα του, δεδομένου ότι αναμφίβολα δεν έχει να προσμένει τίποτε το ιδιαίτερα θετικό τους επόμενους μήνες, τουναντίον μάλιστα!

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…