Skip to main content

Η αποχώρηση Μπλαίρ

Ο Τόνυ Μπλαίρ ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία και την ηγεσία των Εργατικών στις 27 Ιουνίου.
Το πρωί της 5ης Μαΐου 2005, λίγη ώρα αφότου είχαν ανοίξει οι κάλπες στη Βρετανία, σημειώθηκαν δύο παράξενες και ανεξιχνίαστες εκρήξεις έξω από το βρετανικό προξενείο στη Νέα Υόρκη σε απόσταση ενός μόλις χιλιομέτρου από την έδρα του ΟΗΕ, χωρίς να προκληθούν θύματα ή τραυματισμοί. Η είδηση αμέσως αποτέλεσε πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου. Με το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος στην Βρετανία αναποφάσιστο μέχρι τις τελευταίες ώρες, το γεγονός αυτό απέβη τότε καταλυτικό υπέρ της επανεκλογής Μπλαίρ για τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Και επειδή λόγος αρχίζει να γίνεται για την δεκαετή θητεία του ως πρωθυπουργού, τα λόγια της Margaret Thatcher για τον βίο και την πολιτεία του αρκούν:
"I'm not quite sure of his place in history. History will determine that."

Comments

harrygreco said…
This comment has been removed by the author.
harrygreco said…
Ενα μπλογκ χρειαζεται παρακολουθηση,καθοτι ειναι αγενεια η μη απαντηση σε σχολιο.

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…