Tuesday, July 25, 2006

Συνομωσιολογίας το ανάγνωσμα

Γράφει ο Τάκης Μίχας στο χθεσινό φύλλο της «Ελευθεροτυπίας»: [Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της κρίσης που διαδραματίζεται στη Μέση Ανατολή είναι η ολοκληρωτική και άνευ όρων υποστήριξη του Ισραήλ όχι απλά από την κυβέρνηση Μπους, αλλά από όλη σχεδόν την πολιτική τάξη των ΗΠΑ. Ετσι, πρόσφατα, σύσσωμη η Βουλή των Αντιπροσώπων εξέφρασε σε ψήφισμά της την πλήρη υποστήριξή της προς το Ισραήλ. Η υποστήριξη δεν αντανακλά τις απόψεις των Αμερικανών πολιτών, μια σημαντική μερίδα των οποίων αντιτίθεται στην πολιτική του Ισραήλ. Ομως, από την άλλη πλευρά η συμπεριφορά της πολιτικής τάξης δικαιώνει πλήρως την πρόσφατη πολυσυζητημένη μελέτη των καθηγητών J. Mersheimer (Παν. Σικάγου) και S. Walt (Παν. Χάρβαρντ) με τίτλο «Το Ισραηλινό Λόμπι». Στη μελέτη τους οι δύο πανεπιστημιακοί θέτουν το ερώτημα γιατί οι ΗΠΑ ακολουθούν μια πολιτική στήριξης του Ισραήλ, η οποία είναι καταστροφική για τα εθνικά τους συμφέροντα. Και η απάντηση την οποία δίνουν - που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων - είναι η ύπαρξη ενός πανίσχυρου «ισραηλινού λόμπι», το οποίο στην ουσία χαράζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.] “I have read about the report and read one summary already, and I am surprised how excellent it is,” είπε σε ένα του e-mail στη «Sun» ο ηγέτης της Ku Klux Klan David Duke “It is quite satisfying to see a body in the premier American University essentially come out and validate every major point I have been making since even before the war even started…the task before us is to wrest control of America’s foreign policy and critical junctures of media from the Jewish extremist Neocons that seek to lead us into what they expectantly call World War IV.” Ο Walt απάντησε: “I have always found Mr. Duke’s views reprehensible, and I am sorry he sees this article as consistent with his view of the world.” Τον ίδιο ενθουσιασμό για τις συνομωσιολογικές απόψεις των δύο αμερικανών καθηγητών καθώς και για την πλήρη υιοθέτησή τους από τον Τάκη Μίχα εκφράζει στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» και ο εκεί συνάδελφός του δημοσιογράφος Γιάννης Τριάντης. Και ας τελειώσουμε με ένα ανέκδοτο που αφορά το θέμα μας. Δύο Εβραίοι κάθονται σε έναν πάγκο στο Τελ Αβίβ διαβάζοντας εφημερίδες. Ο ένας διαβάζει μια «κίτρινη» αντισημιτική εφημερίδα. «Γιατί διαβάζεις αυτά τα σκουπίδια;» τον ρωτάει ο άλλος. «Κάποτε συνήθιζα να διαβάζω σοβαρά έντυπα. Όμως με έπιανε κατάθλιψη. Όλα έγραφαν για τους βομβιστές αυτοκτονίας και τον Σαρόν. Όμως η εφημερίδα που διαβάζω σήμερα είναι γεμάτη από καλά νέα: ότι ελέγχουμε το Χόλιγουντ, ότι μας ανήκουν όλες οι τράπεζες του κόσμου, ότι καθορίζουμε την αμερικανική εξωτερική πολιτική...».

Monday, July 24, 2006

Lebanon Is Not Innocent

By David Horowitz FrontPageMagazine.com July 24, 2006 In war innocents pay a heavy price. There is no way to fight a war without “collateral damage” to civilians unless the opposing armies agree to meet in a desert and let the superior force prevail. It certainly cannot be done when the aggressor is a terrorist army that deliberately places its headquarters, its weapons depots, its missile launchers and its staging bases in the middle of large urban centers like Beirut, or in the small villages abutting the border of its victims. Sometimes the death of innocents comes not from collateral damage but from the deliberate targeting of civilians – as is almost invariably the case with terrorist armies like Hezbollah and Hamas. In World War II wherever the Wehrmacht went, Jews were rounded up for the slaughter. Guernica and Lidice are the names of innocent towns with no military value that were deliberately destroyed by the fascists. Sometimes innocents are targeted even by civilized armies with military ends in view. The allied bombings of Dresden, Tokyo, Hiroshima and Nagasaki incinerated hundreds of thousands of civilians for military reasons. The allied bombings were designed to break the morale of the enemy and to end the war, and save millions of lives. They did, and we can all be grateful for that (or at least the honest among us can). Critics of Israel’s defensive war against Islamic terrorists are busily wringing their hands over the destruction that has been wreaked on Lebanon, which is portrayed as innocent. They invoke these tragedies while calling on Israel to cease its fire and leave the Hezbollah aggressors intact. Since Israel had no role in starting this war, this is like blaming the Allies for the damage inflicted on Germany in World War II – and doing so in the midst of the war. Critics who make such charges and demands in the midst of a war are aiding and abetting the aggressors. But the very idea that Lebanon is an innocent bystander in the war against Israel won’t wash. Lebanon is host to the terrorist aggressor which has sworn to eliminate Israel and its Jews from the face of the earth. This is the explicit creed of both Hezbollah and its sponsor Iran. And not just in their charter or in statements made months or years ago. Iran’s little dictator reiterated the threat even yesterday in the midst of Islam’s aggressive war against the Jews: “Israel has pushed the button of its own destruction. The Zionists made their worst decision and triggered their extinction by attacking Lebanon." Hezbollah is part of the Lebanese government, occupying two cabinet positions and seats in its parliament. The Lebanese government agreed to enforce UN Resolution 1559 which calls on it to disarm all militias on its territory, namely Hezbollah. If the Lebanese Government had performed this obligation, there would be no war, and there would be no Lebanese civilian casualties. Instead the Lebanese government allowed Hezbollah to build its headquarters and underground bunkers in the populated neighborhoods of Beirut. It allowed Hezbollah to import 13,000 missiles to be fired into Israel’s cities and towns. The 75,000-man Lebanese army has not sealed off the Syrian border and, according to reports, has allowed Syria to re-supply Hezbollah in the midst of its aggression. The Lebanese government has allowed Hezbollah to build underground fortresses on its southern border in position to attack. It has allowed Hezbollah to launch rockets into the towns of northern Israel to terrorize and kill innocent civilians. Israel has done nothing to provoke this attack from Lebananese territory. But in the midst of Hezbollah’s aggression against Israel, Lebanon’s prime minister has joined the attackers, blaming Israel for Lebanon’s misery instead of its source. It will be objected that Lebanon is helpless, that its democracy was destroyed and its territory conquered by the PLO, Hezbollah, Syria and Iran. It will be said that the Lebanese cannot resist the superior force of Hezbollah’s “state within a state.” But this is an argument in bad faith. No one is helpless. When France was occupied by Germany during World War II, DeGaulle organized the “free French” into a fighting force. The so-called “Cedar Revolution” showed that there are ways of manifesting opposition and resistance to the occupiers. Even though it failed, it showed that resistance is possible. If there is resistance to Islamic terror in Lebanon today, it is as invisible as moderate Islam. Put bluntly, while the Lebanese have demonstrated their resistance to the Syrian occupier in the very recent past, there has been no evidence of it when the aggressor is an Islamic force bent on obliterating the Jews. The Lebanese army has not lifted a finger to obstruct Hezbollah’s aggression, but the Lebanese prime minister has been out front in attacking Israel. Who, watching the Lebanese interviewed by reporters during the war – including the Lebanese Americans evacuated to safety – can doubt that their hatred is for Jews and not for the Islamic killers of both the Jews and the Lebanese. These attitudes do not make the Lebanese deserving of the war that Hezbollah and Iran have inflicted on them; but it does not make them innocent either. Hezbollah's Shi'ite fanatics are Lebanese. Over the last twenty years Hezbollah has become an integral part of Lebanese society and Lebanon's government. All the while Hezbollah has sworn to eliminate Israel from the face of the earth. If war has come to Lebanon, no one can pretend that they didn't see it coming. The last stand of Western imperialism is the patronizing attitude displayed by Western radicals and liberals toward Third World Muslims and Arabs. If Americans taught their children to murder Muslims as a quick pass to heaven, the left would regard this as a crime against humanity. But if Palestinians are the perpetrators of such crimes and Jews are the targets, it’s a different story. In this case terror is the only means (and therefore the understandable means) of a “desperate” people. Jews who have been told by Iran and Hezbollah that their extinction is imminent of course aren’t desperate. Hassan Nasrallah is not a victim, let alone a helpless one; nor is he stupid, or unaware of what he is doing. He knows just what his agenda is. “There is no solution to the conflict in this region except with the disappearance of Israel” he told a crowd of supporters. “I promise Israel that it will see more suicide attacks, for we will write our history with blood.” His supporters responded with chants of “Death to Israel, death to America.” Counseling the Israelis to lay down their arms in the face of these threats and negotiate with a movement that seeks their destruction is a not so surreptitious support for the malignant agendas themselves. Making excuses for Lebanese appeasement of these agendas while directing moral outrage against the intended victims repeats a familiar pattern among leftist critics of America and Israel. In weighing in on the frontline battles against the terrorists in Lebanon, Gaza and Iraq, critics attribute civilian casualties not to the terrorists but to their opponents; liberation and self-defense are denounced as “occupation.” This is not even moral equivalence; it is sympathy for the devil. Until the arrival of Arafat and the Palestinian terrorists, Lebanon was a Christian democracy. But Islamic radicalism could not tolerate either Christianity or democracy. This – not the presence of tiny Israel (one hundred times smaller than its current antagonists) is the root cause of the violence in the Middle East. The cause is Arab intolerance and Islamic hate. One Jewish state among 22 Arab states was one too many. Six million Jews among 300 million Arabs was too much to bear. A sliver of land, less than one percent of the Arab land mass, which belonged to first to the Turks and then to the British was an imperialist outrage. Lebanon, a country raped by the Syrian-Iranian axis and the Palestinians has become an integral component of the terrorists’ war plan to push the Middle Eastern Jews, who have lived continuously for 3,000 years in the region, into the sea. Lebanon is a tragedy of the 58-year Arab war against Israel, against democracy, and against Christianity in the Middle East. But it is not innocent.

Wednesday, July 19, 2006

World Leaders Encourage Hezbollah and Hamas

"The worldwide condemnation of Israel's retaliation against Lebanon is morally obscene," said Dr. Yaron Brook, executive director of the Ayn Rand Institute. "The calls effectively demand that the innocent victim be sacrificed to the aggressor."

"Instead of excoriating Hezbollah and helping Israel to annihilate it, President Bush and other leaders urged that the victim, Israel, not cause 'excessive' damage to the aggressor--and begged that no harm come to Lebanon's terrorist-supporting government. Were Israel to follow such calls, it would have to leave in place the terrorist leadership and infrastructure that works to abduct, blow up and slaughter Israelis.

"The obscene premise governing so many of the West's leaders is the belief that we have no moral right to defend ourselves against the forces of Islamist barbarism.

"All of this can serve only to encourage Islamic totalitarian groups to intensify their war on Israel--and the West."

Sunday, July 16, 2006

A signal of approval to dictators the world

Western governments are endorsing a death of political freedoms under President Vladimir Putin and sending a signal of approval to dictators the world over by accepting Russia as the leader of the Group of Eight this year, said former presidential adviser Andrei Illarionov, a self-declared fan of libertarian writer Ayn Rand.

"Russia is a member of a totally different club compared to the G7 countries," Illarionov said. By attending the G8 summit this July in St. Petersburg, Western leaders will be giving a strong stamp of approval to policies that include "the nationalization of private property, destruction of the rule of law, violation of human rights and liquidation of democracy," he said.

Thursday, July 13, 2006

Κυπριακό και ελληνοτουρκικές σχέσεις

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος γράφει αναφερόμενος στο Κυπριακό και στις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία: «…έχει κανείς συνειδητοποιήσει πως μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν κανένας σε ολόκληρη την υφήλιο δεν αντικρίζει πλέον το Κυπριακό σαν πρόβλημα εισβολής. Αλλά σαν ζήτημα αντιμετώπισης της “απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων"; Και πως αν ματαιωθεί, για οποιονδήποτε λόγο, η προοπτική της Τουρκικής ένταξης στην ΕΕ τότε η Ευρώπη θα της δώσει πιθανότατα σαν αντάλλαγμα όσα διεκδικεί για τους Τουρκοκύπριους. Σε αυτό επάνω ποντάρουν οι Τούρκοι. Και πάνω σε αυτή την βάση προβάλουν την καινούργια τους αδιαλλαξία».

Νομίζω ότι πρόκειται για λαθεμένη ανάλυση. Αυτή τη φορά ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται στο πλευρό του Τάσσου Παπαδόπουλου, στηρίζοντας τις εθνικιστικές του θέσεις και απόψεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά πρώτο λόγο γιατί της προσφέρεται για προβολή μετά τα δημοψηφίσματα για το ευρωσύνταγμα ένας εντελώς προσχηματικός, αλλά ωστόσο υπαρκτός λόγος να αρνηθεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της. Συμφέρει εν προκειμένω τους Ευρωπαίους, να εμφανίζεται η Ελλάδα και η Κύπρος ότι αποτελεί το εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όχι ο δικός τους διάχυτος εθνορατσισμός.

Οι ΗΠΑ κατά δεύτερο λόγο επειδή φαίνεται να εμμένουν στην διατήρηση της μεταψυχροπολεμικής πολιτικής τους στην περιοχή, δηλαδή της υπάρξεως ελεγχόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ώστε να διατηρείται η ισχύς του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία.

Τον Ερντογάν, ωστόσο, καθόλου δεν τον ενδιαφέρει η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτιστο και κύριο μέλημά του αποτελεί η αποδυνάμωση του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία. Το όραμά του, συμφωνώντας σ’ αυτό με τον Χάντιγκτον, είναι να αποτελέσει η Τουρκία το «κράτος πυρήνα» του ισλαμικού κόσμου, δηλαδή η Τουρκία να αποκτήσει το ρόλο ηγέτιδας δύναμης του ισλαμικού κόσμου.

Στο πλαίσιο αυτό ο Ερντογάν γνωρίζει ότι το κυριότερο εμπόδιο γι’ αυτή του την επιδίωξη αποτελεί η διατήρηση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, που υποδαυλίζεται αφενός από το στρατοκεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας και αφετέρου από τις ΗΠΑ. Υπέρ των επιδιώξεων του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και των ΗΠΑ κατά παράδοξο τρόπο στη δεδομένη συγκυρία συνηγορεί και η πολιτική της εθνικιστικής αδιαλλαξίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, που πρόσφατα φαίνεται να εξόργισε ακόμα και τον Καραμανλή.

Μετά ταύτα το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα εξακολουθήσει να παίζει το μεταψυχροπολεμικό ρόλο του «χωροφύλακα της Τουρκίας» μέσω της διατήρησης της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης προς δόξα του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και κάποιων ηλίθιων νεοσυντηρητικών κέντρων των ΗΠΑ ή αν είναι διατεθειμένη σε αγαστή συνεργασία με τον Ερντογάν να επιλύσει άμεσα τις ανούσιες ελληνοτουρκικές διαφορές και οι δύο χώρες από κοινού να αναλάβουν ηγετικό ρόλο σ’ ολόκληρη την ανατολική μεσόγειο.

Αν η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως πιο πάνω, θα πρέπει, να ξεπεράσει όχι τόσο τον εθνικιστικό σκόπελο του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά πρωτίστως τον ίδιο τον εθνικιστικό εαυτό της!

Wednesday, July 12, 2006

Με αφορμή την επί του ΣΕΒ ομιλία του κ. Μάνου

Με αφορμή την ομιλία του κ. Στέφανου Μάνου για την συνταγματική αναθεώρηση στο ανοιχτό forum του ΣΕΒ το ακόλουθο σχόλιο:

Το άρθρο 16§1, εδ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι:

«Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες».

Αυτή είναι η περισσότερο φιλελεύθερη από όλες τις υπόλοιπες διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος καθώς δεν περιέχει καν την επιφύλαξη του νόμου. Οι νομικοί αυτές τις διατάξεις του Συντάγματος τις χαρακτηρίζουμε «ανεπιφύλακτες».Η προτεινόμενη εκ μέρους σας αναθεώρηση στην κυριολεξία την εξαφανίζει!!Δεν ξέρω για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πάντως το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ θα χειροκροτούσαν ανεπιφύλαχτα την προτεινόμενη εκ μέρους σας τροποποίηση.Ευελπιστώ, ότι η προτεινόμενη εκ μέρους σας τροποποίησή της οφείλεται σε άγνοια της σημασίας της.

Λέτε, ακόμα, για το άρθρο 106 του ισχύοντος Συντάγματος: «Είναι ένα άρθρο που θα είχε ενδεχομένως θέση σε μια πολιτεία που θα είχε ως ευαγγέλιο τις δοξασίες του Λένιν. Η πρόταση μου στηρίζεται σε όσα προέβλεπε για τη σχέση κράτους και οικονομίας το Ευρωσύνταγμα που επικυρώθηκε σχεδόν ομοφώνως από την Ελληνική Βουλή πριν από ένα περίπου χρόνο».

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το άρθρο 106 του ισχύοντος Συντάγματος, ουσιαστικά δεν διαφέρει σε τίποτε από την προτεινόμενη εκ μέρους σας ρύθμιση, που αλιεύσατε από το καταψηφισθέν αντιφιλελεύθερο ευρωπαϊκό τερατουργήμα. Και τα δύο καθιερώνουν την Soziale Marktwirtscharft (socially committed free economy) του Ludwig Erhard, που έχει οδηγήσει όχι μόνο τη Γερμανία αλλά και ολόκληρη σχεδόν την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σημερινό της οικονομικό χάλι.

Ας σημειωθεί ότι και ο Κώστας Καραμανλής στην πρώτη του κιόλας μετά τις εκλογές συνέντευξη του στην Corriere della Sera στις 8-3-2004 δήλωσε ένθερμος υποστηρικτής της Soziale Marktwirtscharft και του Adenauer!!

Saturday, July 08, 2006

Αμείλικτο ερώτημα για τον πρόεδρο του ΔΣΑ

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δημ. Παξινός σε χθεσινή συνέντευξή του στην «Ελεθεροτυπία» υποστηρίζει, ότι οι απαράδεκτες συνθήκες επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και των δικηγόρων τους στις ελληνικές φυλακές προδικάζουν καταδίκη της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αφού η επικοινωνία «δια τηλεφώνου και τζαμιού» δυσχεραίνει το υπερασπιστικό έργο, καταστρατηγεί βασικά δικαιώματα του κατηγορουμένου και δεν διασφαλίζει ούτε καν το απόρρητο των συνομιλιών. Ας σημειωθεί ότι το καθεστώς των συνθηκών επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και των δικηγόρων τους στις ελληνικές φυλακές καταγγέλθηκε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην «Ε.Ο. 17Ν». Τότε συστάθηκε μια επιστημονική επιτροπής του ΔΣΑ (που αποτελείτο από τον πρόεδρο του ΔΣΑ Δ. Παξινό, τον συνταγματολόγο Ν. Αλιβιζάτο, τον πρόεδρο της Ενωσης Ποινικολόγων Χρ. Αργυρόπουλο, τον συνταγματολόγο Γ. Καμίνη και τους δικηγόρους Γ. Κων. Στεφανάκη και Γ. Εμ. Στεφανάκη) και η οποία σε σχετική γνωμοδότησή της τόνιζε, ότι η επιβολή ελέγχων κατά την ανταλλαγή εγγράφων μεταξύ των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη 17Ν και των συνηγόρων τους είναι, δήθεν, «θεμιτή υπό όρους» και υιοθετούσε διαβεβαιώσεις των αρμοδίων αρχών, ότι δεν παρακολουθείται, δήθεν, η επικοινωνία των παραπάνω κατηγορουμένων με τους συνηγόρους τους μέσω της εσωτερικής τηλεφωνικής συσκευής, που χρησιμοποιείται αναγκαστικά, λόγω του παρεμβαλλόμενου ανάμεσά τους διαχωριστικού τζαμιού». Κατόπιν τούτων, προβάλλει αμείλικτο το εξής ερώτημα: Γιατί εκείνο τον καιρό ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δημ. Παξινός δεν επεσήμαινε και τότε αυτά που μόλις σήμερα επισημαίνει; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα προκύπτει, νομίζω, αδιαμφισβήτητα από τον ίδιο τον κ. Παξινό, που έγραφε σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»: «Η υπόθεση της τρομοκρατίας έχει λάβει πραγματικά διαστάσεις εθνικού θέματος. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε υπερβολή. Είναι αδιαμφισβήτητη και πανθομολογούμενη πραγματικότητα. Το δεδομένο αυτό καθορίζει και το μέτρο ευθύνης όσων σχετίζονται με το θέμα υπό οποιαδήποτε ιδιότητα και ρόλο». Τουτέστιν, στο βωμό των ολυμπιακών αγώνων (αυτό ήταν το «εθνικό θέμα»!!) δεν αντιδρούμε στην βάναυση καταπάτηση θεμελιωδών ποινικοδικονομικών αρχών και κανόνων. Άλλωστε ολυμπιακούς αγώνες διεξάγουν και χώρες που καμία σχέση δεν έχουν με το σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και το «κράτος δικαίου». Για μια δική μου μικρή αντίδραση τότε δείτε εδώ και εδώ.

Wednesday, July 05, 2006

«Η λέπρα της κατά διαδοχήν ευγενείας»

Αποκαλυπτικότατα δύο άρθρα του Τάκη Μίχα στην προχθεσινή «Ελευθεροτυπία» για την ελληνική εκδοχή της «λέπρας της κατά διαδοχήν ευγενείας», όπως χαρακτηριστικά αποκαλούσε την μοναρχία ο πρύτανης του ελληνικού Διαφωτισμού Αδαμάντιος Κοραής στα προλεγόμενά του στη δεύτερη έκδοση του Beccaria (Βλ. «Περί αμαρτημάτων και ποινών», μετάφραση Α. Κοραή, β΄ έκδοση, Παρίσι 1823, σ. μστ΄).

Δείτε τα εδώ και εδώ.