Skip to main content

Αμείλικτο ερώτημα για τον πρόεδρο του ΔΣΑ

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δημ. Παξινός σε χθεσινή συνέντευξή του στην «Ελεθεροτυπία» υποστηρίζει, ότι οι απαράδεκτες συνθήκες επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και των δικηγόρων τους στις ελληνικές φυλακές προδικάζουν καταδίκη της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αφού η επικοινωνία «δια τηλεφώνου και τζαμιού» δυσχεραίνει το υπερασπιστικό έργο, καταστρατηγεί βασικά δικαιώματα του κατηγορουμένου και δεν διασφαλίζει ούτε καν το απόρρητο των συνομιλιών. Ας σημειωθεί ότι το καθεστώς των συνθηκών επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και των δικηγόρων τους στις ελληνικές φυλακές καταγγέλθηκε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην «Ε.Ο. 17Ν». Τότε συστάθηκε μια επιστημονική επιτροπής του ΔΣΑ (που αποτελείτο από τον πρόεδρο του ΔΣΑ Δ. Παξινό, τον συνταγματολόγο Ν. Αλιβιζάτο, τον πρόεδρο της Ενωσης Ποινικολόγων Χρ. Αργυρόπουλο, τον συνταγματολόγο Γ. Καμίνη και τους δικηγόρους Γ. Κων. Στεφανάκη και Γ. Εμ. Στεφανάκη) και η οποία σε σχετική γνωμοδότησή της τόνιζε, ότι η επιβολή ελέγχων κατά την ανταλλαγή εγγράφων μεταξύ των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη 17Ν και των συνηγόρων τους είναι, δήθεν, «θεμιτή υπό όρους» και υιοθετούσε διαβεβαιώσεις των αρμοδίων αρχών, ότι δεν παρακολουθείται, δήθεν, η επικοινωνία των παραπάνω κατηγορουμένων με τους συνηγόρους τους μέσω της εσωτερικής τηλεφωνικής συσκευής, που χρησιμοποιείται αναγκαστικά, λόγω του παρεμβαλλόμενου ανάμεσά τους διαχωριστικού τζαμιού». Κατόπιν τούτων, προβάλλει αμείλικτο το εξής ερώτημα: Γιατί εκείνο τον καιρό ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δημ. Παξινός δεν επεσήμαινε και τότε αυτά που μόλις σήμερα επισημαίνει; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα προκύπτει, νομίζω, αδιαμφισβήτητα από τον ίδιο τον κ. Παξινό, που έγραφε σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»: «Η υπόθεση της τρομοκρατίας έχει λάβει πραγματικά διαστάσεις εθνικού θέματος. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε υπερβολή. Είναι αδιαμφισβήτητη και πανθομολογούμενη πραγματικότητα. Το δεδομένο αυτό καθορίζει και το μέτρο ευθύνης όσων σχετίζονται με το θέμα υπό οποιαδήποτε ιδιότητα και ρόλο». Τουτέστιν, στο βωμό των ολυμπιακών αγώνων (αυτό ήταν το «εθνικό θέμα»!!) δεν αντιδρούμε στην βάναυση καταπάτηση θεμελιωδών ποινικοδικονομικών αρχών και κανόνων. Άλλωστε ολυμπιακούς αγώνες διεξάγουν και χώρες που καμία σχέση δεν έχουν με το σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και το «κράτος δικαίου». Για μια δική μου μικρή αντίδραση τότε δείτε εδώ και εδώ.

Comments

Popular posts from this blog

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 
Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.
Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακ…

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…