Thursday, July 13, 2006

Κυπριακό και ελληνοτουρκικές σχέσεις

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος γράφει αναφερόμενος στο Κυπριακό και στις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία: «…έχει κανείς συνειδητοποιήσει πως μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν κανένας σε ολόκληρη την υφήλιο δεν αντικρίζει πλέον το Κυπριακό σαν πρόβλημα εισβολής. Αλλά σαν ζήτημα αντιμετώπισης της “απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων"; Και πως αν ματαιωθεί, για οποιονδήποτε λόγο, η προοπτική της Τουρκικής ένταξης στην ΕΕ τότε η Ευρώπη θα της δώσει πιθανότατα σαν αντάλλαγμα όσα διεκδικεί για τους Τουρκοκύπριους. Σε αυτό επάνω ποντάρουν οι Τούρκοι. Και πάνω σε αυτή την βάση προβάλουν την καινούργια τους αδιαλλαξία».

Νομίζω ότι πρόκειται για λαθεμένη ανάλυση. Αυτή τη φορά ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται στο πλευρό του Τάσσου Παπαδόπουλου, στηρίζοντας τις εθνικιστικές του θέσεις και απόψεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά πρώτο λόγο γιατί της προσφέρεται για προβολή μετά τα δημοψηφίσματα για το ευρωσύνταγμα ένας εντελώς προσχηματικός, αλλά ωστόσο υπαρκτός λόγος να αρνηθεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της. Συμφέρει εν προκειμένω τους Ευρωπαίους, να εμφανίζεται η Ελλάδα και η Κύπρος ότι αποτελεί το εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όχι ο δικός τους διάχυτος εθνορατσισμός.

Οι ΗΠΑ κατά δεύτερο λόγο επειδή φαίνεται να εμμένουν στην διατήρηση της μεταψυχροπολεμικής πολιτικής τους στην περιοχή, δηλαδή της υπάρξεως ελεγχόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ώστε να διατηρείται η ισχύς του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία.

Τον Ερντογάν, ωστόσο, καθόλου δεν τον ενδιαφέρει η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτιστο και κύριο μέλημά του αποτελεί η αποδυνάμωση του στρατοκεμαλικού κατεστημένου στην Τουρκία. Το όραμά του, συμφωνώντας σ’ αυτό με τον Χάντιγκτον, είναι να αποτελέσει η Τουρκία το «κράτος πυρήνα» του ισλαμικού κόσμου, δηλαδή η Τουρκία να αποκτήσει το ρόλο ηγέτιδας δύναμης του ισλαμικού κόσμου.

Στο πλαίσιο αυτό ο Ερντογάν γνωρίζει ότι το κυριότερο εμπόδιο γι’ αυτή του την επιδίωξη αποτελεί η διατήρηση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, που υποδαυλίζεται αφενός από το στρατοκεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας και αφετέρου από τις ΗΠΑ. Υπέρ των επιδιώξεων του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και των ΗΠΑ κατά παράδοξο τρόπο στη δεδομένη συγκυρία συνηγορεί και η πολιτική της εθνικιστικής αδιαλλαξίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, που πρόσφατα φαίνεται να εξόργισε ακόμα και τον Καραμανλή.

Μετά ταύτα το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα εξακολουθήσει να παίζει το μεταψυχροπολεμικό ρόλο του «χωροφύλακα της Τουρκίας» μέσω της διατήρησης της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης προς δόξα του στρατοκεμαλικού κατεστημένου και κάποιων ηλίθιων νεοσυντηρητικών κέντρων των ΗΠΑ ή αν είναι διατεθειμένη σε αγαστή συνεργασία με τον Ερντογάν να επιλύσει άμεσα τις ανούσιες ελληνοτουρκικές διαφορές και οι δύο χώρες από κοινού να αναλάβουν ηγετικό ρόλο σ’ ολόκληρη την ανατολική μεσόγειο.

Αν η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως πιο πάνω, θα πρέπει, να ξεπεράσει όχι τόσο τον εθνικιστικό σκόπελο του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά πρωτίστως τον ίδιο τον εθνικιστικό εαυτό της!

No comments: