Thursday, April 29, 2010

Ανεπαρκή και προσχηματικά τα μέτρα

Η Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική λόγω του «βρυκόλακα», που λέγεται δημόσιος τομέας και της έχει πιει το αίμα. Αυτά τα μέτρα είναι παντελώς ανεπαρκή και προσχηματικά για την αντιμετώπιση της σημερινής κατάστασης.
Αποδεικνύεται σαφώς, ότι ο ρόλος του ΔΝΤ είναι καθαρά διακοσμητικός, (όπως φαίνεται στην φωτογραφία, μάλλον για καφεδάκι ήρθαν οι άνθρωποι), και τον πρώτο λόγο στην διαπραγμάτευση τον έχουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών υπό την υψηλή εποπτεία της κας Μέρκελ και μόνον, η οποία εξελίσσεται στον πιο αισχρό πολιτικάντη της ΕΕ, ξεπερνώντας ακόμα και τους δικούς μας.
Η κυρία αυτή και οι δικοί μας εγχώριοι πολιτικάντηδες, σε αγαστή και πλήρη συνεννόηση μεταξύ τους, ενδιαφέρονται απλώς και μόνο να μεταθέσουν την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος, να κερδίσουν απλά λίγο χρόνο. Ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Έτσι, αρχικά, οι «έμποροι» των Βρυξελλών, με πρώτη και καλύτερη τη Μέρκελ, λέγοντας στους φορολογούμενους πολίτες τους, ότι η Ελλάδα δήθεν προσπαθεί σκληρά, θα δώσουν στην εγχώρια νταβαντζίδικη εθνικοσοσιαλιστική κλεπτοκρατία μια τελευταία πανάκριβη «πρέζα» για φέτος 30-40 δις ευρώ.
Όταν, όμως, στις αρχές του νέου χρόνου η Ελλάδα ζητήσει εναγωνίως κι άλλη «πρέζα», τότε οι «έμποροι» των Βρυξελλών, με πρώτη και καλύτερη τη Μέρκελ, αυτή τη φορά με πρόσχημα την αποτυχία επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων της Ελλάδας για το τρέχον έτος, θα της πουν τέρμα η «πρέζα».
Ίσως, όμως, τότε, μαζί με την εγχώρια νταβαντζίδικη εθνικοσοσιαλιστική κλεπτοκρατία, να τρέχουν μαζί της για «αποτοξίνωση» από το ευρώ και οι "έμποροι" των Βρυξελλών, με πρώτη και καλύτερη την κα Μέρκελ.
Μοναδικός δρόμος για την Ελλάδα είναι οι αγορές, με το «παλούκωμα» του «βρυκόλακα», που λέγεται δημόσιος τομέας, αλλά και των εγχώριων πολιτικάντηδων.

Η τελευταία "πρέζα";

Αν η Γερμανία εξακολουθεί, να πιστεύει ακόμα στο ευρώ, θα πρέπει να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει.
Αν η Γερμανία έχει πάψει, να πιστεύει στο ευρώ, θα δώσει μια τελευταία πανάκριβη "πρέζα" στην Ελλάδα, και μετά, όταν η Ελλάδα ζητήσει εναγωνίως κι άλλη στις αρχές του νέου χρόνου, η Γερμανία θα βρει πρόσχημα από την αποτυχία επίτευξης για το τρέχον έτος των δημοσιονομικών στόχων της Ελλάδας, να πει «nein», όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο ευρώ, αποχωρώντας από την ευρωζώνη και επιστρέφοντας στο μάρκο.
Υπάρχει και ένα τρίτο ενδεχόμενο, με μοιρασμένες τις πιθανότητες να συμβεί: Πρίν την χορήγηση της τελευταίας πιο πάνω "πρέζας" στην Ελλάδα, δηλαδή τις αμέσως προσεχείς ημέρες, να επιδεινωθεί πάρα πολύ η αγορά ομολόγων και άλλων "γουρουνιών", οπότε η Γερμανία δεν θα έχει σ' αυτή την περίπτωση ανάγκη από κανένα πρόσχημα, προκειμένου να εγκαταλείψει το ευρώ, αφού πλέον δεν θα μπορεί, να διασώσει όλα μαζί τα "γουρούνια".
Σε κάθε περίπτωση η εγχώρια νταβαντζίδικη εθνικοσοσιαλιστική κλεπτοκρατία θα λάβει για φέτος μόνον την διαφαινόμενη τελευταία “πρέζα” των 30-40 δις ευρώ από τους “εμπόρους” της αντιστοίχου “ευρωπαικής” νταβαντζίδικης εθνικοσοσιαλιστικής κλεπτοκρατίας και μετά θα τρέχουν όλοι μαζί πλέον για “αποτοξίνωση” από το ευρώ και τα φασιστοειδή μεγαλεπήβολα οράματά τους για την Ευρώπη.
Κι αφού η ελληνική νταβαντζίδικη εθνικοσοσιαλιστική κλεπτοκρατία θα γίνει τελικά ο καταλύτης τέτοιων εξελίξεων, θα την ευγνωμονούν “αι γενεαί αι πάσαι” και σε ευρωπαικό επίπεδο.

Saturday, April 17, 2010

ΕΝΑ ΝΕΟ 1909

Όπως έγραφε χαρακτηριστικά ο Βενιζέλος το 1912:
«Προ της επαναστάσεως (Σημ. εννοεί το 1909), οι έχοντες σχέσιν με την στήλην των εξόδων (=οι τρόφιμοι) του προϋπολογισμού διηύθυνον κυρίως την Ελλάδα. Ήδη αι τύχαι αυτής διευθύνονται κυρίως παρ' εκείνων οίτινες τροφοδοτούν την στήλην των εσόδων του προϋπολογισμού».
ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ:
ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ.
Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 48 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΘΑ ΚΗΡΥΞΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ.
Ο ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗΣ ΝΤΑΒΑΝΤΖΙΔΙΚΟΣ ΠΑΡΕΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ.
ΘΑ ΜΕΤΑΛΛΑΧΘΕΙ ΣΕ ΣΤΥΓΝΗ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΑ, ΕΝΔΕΔΥΜΕΝΗ ΜΕ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ.
ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
ΕΝΑ ΝΕΟ 1909.

Friday, April 16, 2010

Μάταιες ελπίδες για το ευρώ και την «Ευρωπαϊκή Ένωση»

Σωστές οι διαπιστώσεις και οι ανησυχίες του, αλλά μάταιες πλέον οι ελπίδες του για το ευρώ και την «Ευρωπαϊκή Ένωση» του “Economist” , του πάλαι ποτέ λιμπεραλιστικού περιοδικού, που, όμως, τα τελευταία χρόνια εκφράζει και απηχεί πλήρως την αισχρή διεθνή σοσιαλδημοκρατία και τον ύπουλο αντιαμερικανισμό της:
[Begin with the numbers. Greece’s medium-term debt outlook is darker than either its government or the EU admits. This newspaper’s calculations suggest that even with a fiscal adjustment worth 10% of GDP over the next five years, Greece will either need more official loans for longer than the current rescue package promises or will have to “restructure” its debts (ie, defer payment on some loans or pay back less than it owes). Even on optimistic assumptions, we reckon Greece will need €67 billion or more of long-term official loans in the next few years. Its debt burden will peak at 150% of GDP in 2014, a level exceeded now only by Japan. If growth turns out to be weaker than expected, or Greece fails to cut spending or raise taxes enough, the figures will be a lot worse.
Such a sombre conclusion invites the question of whether this week’s bail-out makes any sense. After all, the history of emerging-market debt crises, especially Argentina’s in 2001, suggests that, if default is overwhelmingly likely, it is better to get it over with rather than put it off with quixotic rescue packages. But this is not true in the Greek case, for two reasons that have less to do with Greece than with the rest of the euro area.
First, a Greek default now would carry a serious risk of triggering debt crises in Portugal, Spain and even Italy, the other euro-area countries suffering from some combination of big budget deficits, poor growth prospects and high debt burdens. The EU does not have the firepower to cope with these.
Second, a default now could also have calamitous effects on the fragile European banking system. Euro-area banks hold €120 billion of exposure to Greece, of which we reckon perhaps €70 billion is Greek sovereign debt. French and German banks account for 40% of the total. Many European banks might well require more government help if they lost a lot on Greek debt. Indeed, the sums involved might easily be greater than the German and French contributions to the Greek rescue loans. And if contagion then pushed Spain and Portugal to a crisis, the entire European banking system could implode.
No time to lose
This prospect is sufficiently worrying to make it right to buy time by providing a bail-out for Greece. But that calculation could change rapidly if the time is not used well—by Greece and, even more, by other euro-area countries.
Greece’s to-do list is now well-known. A country that spent years mismanaging and misreporting its public finances must tighten its belt dramatically for a long time. To boost competitiveness and growth, as well as improve the budget, it must embrace radical tax changes, cuts in public-sector pay and pension reforms. Bold adjustment, which to its credit the new Greek government has already begun, will reduce the risk of Greece finding its debts unpayable in three years’ time.
Even then, it is not hard to see circumstances in which the Greeks might think they would be better off defaulting. So the euro area’s other vulnerable economies must also use the next few years to convince the markets that they are not like Greece. That will also demand fiscal austerity. But even more important are structural reforms to improve competitiveness and boost growth. Without the option of a currency devaluation, countries such as Spain, Portugal and Italy have no alternative but to restrain labour costs and bring in supply-side reforms that raise productivity, especially through the freeing of labour markets. These reforms, long overdue, are now essential. It would be a mistake for the leaders of Spain and Italy to assume that if they got into trouble they might be bailed out like Greece: neither the EU nor the IMF could afford it.
Nor is the to-do list confined to Europe’s southern rim. Germany must help by doing more to boost its domestic demand. Financial regulators everywhere must push banks to clean up their balance-sheets and bolster their capital. The European Central Bank must avoid creating an incentive for banks to load up on Greek debt and then offer it as collateral for liquidity from the ECB, by (controversially) offering less cash for government bonds with lower credit ratings. And governments must start putting in place a mechanism for managing sovereign-debt restructurings within the single-currency zone.
This to-do list is alarmingly long, which is why European politicians are deluding themselves if they think the Greek crisis has been resolved with this week’s rescue. Because Greece was small enough to bail out, they have bought a temporary reprieve. Now they must use the time wisely.]