Skip to main content

Ανεπαρκή και προσχηματικά τα μέτρα

Η Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική λόγω του «βρυκόλακα», που λέγεται δημόσιος τομέας και της έχει πιει το αίμα. Αυτά τα μέτρα είναι παντελώς ανεπαρκή και προσχηματικά για την αντιμετώπιση της σημερινής κατάστασης.
Αποδεικνύεται σαφώς, ότι ο ρόλος του ΔΝΤ είναι καθαρά διακοσμητικός, (όπως φαίνεται στην φωτογραφία, μάλλον για καφεδάκι ήρθαν οι άνθρωποι), και τον πρώτο λόγο στην διαπραγμάτευση τον έχουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών υπό την υψηλή εποπτεία της κας Μέρκελ και μόνον, η οποία εξελίσσεται στον πιο αισχρό πολιτικάντη της ΕΕ, ξεπερνώντας ακόμα και τους δικούς μας.
Η κυρία αυτή και οι δικοί μας εγχώριοι πολιτικάντηδες, σε αγαστή και πλήρη συνεννόηση μεταξύ τους, ενδιαφέρονται απλώς και μόνο να μεταθέσουν την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος, να κερδίσουν απλά λίγο χρόνο. Ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Έτσι, αρχικά, οι «έμποροι» των Βρυξελλών, με πρώτη και καλύτερη τη Μέρκελ, λέγοντας στους φορολογούμενους πολίτες τους, ότι η Ελλάδα δήθεν προσπαθεί σκληρά, θα δώσουν στην εγχώρια νταβαντζίδικη εθνικοσοσιαλιστική κλεπτοκρατία μια τελευταία πανάκριβη «πρέζα» για φέτος 30-40 δις ευρώ.
Όταν, όμως, στις αρχές του νέου χρόνου η Ελλάδα ζητήσει εναγωνίως κι άλλη «πρέζα», τότε οι «έμποροι» των Βρυξελλών, με πρώτη και καλύτερη τη Μέρκελ, αυτή τη φορά με πρόσχημα την αποτυχία επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων της Ελλάδας για το τρέχον έτος, θα της πουν τέρμα η «πρέζα».
Ίσως, όμως, τότε, μαζί με την εγχώρια νταβαντζίδικη εθνικοσοσιαλιστική κλεπτοκρατία, να τρέχουν μαζί της για «αποτοξίνωση» από το ευρώ και οι "έμποροι" των Βρυξελλών, με πρώτη και καλύτερη την κα Μέρκελ.
Μοναδικός δρόμος για την Ελλάδα είναι οι αγορές, με το «παλούκωμα» του «βρυκόλακα», που λέγεται δημόσιος τομέας, αλλά και των εγχώριων πολιτικάντηδων.

Comments

harryentism said…
Εριχνα μια ματια σε παλια ποστς στο μπλογκ Δημου & σε ξαναβρηκα...

Ενω η πολιτικη σου σκεψη ειναι ορθη,ο τροπος σου μου θυμιζει...τον δικο μου...

Επιθετικος,εριστικος,αγχωτικος...

Χρειαζομαστε αμφοτεροι κουλαρισμα & εκλεπτισμο...

Ετσι θα εχουμε μεγαλυτερη απηχηση,σε ενα ακροατηριο οπου ο φιλελευθερισμος ( libertarianism ) ειναι...εξωτικο φρουτο...
Bourchas said…
Οι παρατηρήσεις σου ευπρόσδεκτες.
Σιχαίνομαι τον όρο "φιλελευθερισμός". Προτιμώ τον όρο "λιμπεραλισμός".
Επιπλέον σιχαίνομαι όχι τόσο τον "λιμπερταριανισμό", αλλά κυρίως τους πολιτικούς του εκφραστές.

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…