Monday, May 29, 2006

Ο Ερντογάν θέλει, ο Καραμανλής μπορεί;

«Απαιτείται επειγόντως δόγμα» είναι ο τίτλος ενός ενδιαφέροντος άρθρου του Αλέξη Παπαχελά στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ». Γράφει χαρακτηριστικά ο Αλέξης Παπαχελάς: {Εχει η Αθήνα δόγμα; Ο Τάσσος έχει, το ακολουθεί πιστά και μπορεί - από τη δική του σκοπιά - να του βγει. Ο Σημίτης είχε το δικό του δόγμα, που έλεγε «αποφεύγω την κρίση, αλλά προσπαθώ να τα βρω στο ευρωπαϊκό πλαίσιο». Ο Καραμανλής; H λογική προστατεύω το στάτους κβο, αποφεύγω την οξύτητα και προσεύχομαι για το καλύτερο δεν «παίζει» σε ένα Αιγαίο όπου μια κρίση μπορεί να κλιμακωθεί μέσα σε λίγα λεπτά, με τα κανάλια να βάζουν απεριόριστο λάδι στη φωτιά για να «πουλήσουν». Απαιτείται επειγόντως δόγμα και αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν leadership, γιατί ειδάλλως θα βρεθούμε απροετοίμαστοι ενώπιον μιας σύγκρουσης, την οποία όλοι θα έπρεπε να αναμένουν, όπως η προχθεσινή!}. Ποιο, όμως, μπορεί να είναι αυτό το δόγμα; Ο κ. Παπαχελάς δεν προτείνει τίποτε σχετικό. Το «δόγμα Σημίτη», που αναφέρει και που ακολουθεί και η κυβέρνηση Καραμανλή, αποσκοπούσε να συνδέσει την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην ΕΕ με τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Τούτο, όμως, παρείχε και εξακολουθεί να παρέχει και σήμερα επιχειρήματα στους «ευρωπαίους εταίρους», να μεταθέτουν την προβληματική της ένταξης ή όχι της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην ελληνική πλευρά, με αποτέλεσμα η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας να εξαρτάται από την εκπλήρωση αμιγώς ελληνικών όρων και προϋποθέσεων. Τούτο το δόγμα όμως έχει δυσμενή αποτελέσματα για την Ελλάδα και όχι μόνο: 1. Διαιωνίζει και επαυξάνει την ελληνοτουρκική κρίση, αφού η Ελλάδα εμφανίζεται να πιέζει την Τουρκία, όχι για ζητήματα που έχουν να κάνουν με το ευρωπαϊκό κεκτημένο καθαυτό, αλλά ουσιαστικά για διμερή ζητήματα. 2. Ενισχύει και διαιωνίζει τα μέγιστα τον εθνικιστικό κεμαλισμό των στρατηγών της Άγκυρας. 3. Η Ελλάδα, για χάρη της εκπλήρωσης ή της διαιώνισης εθνικιστικών απωθημένων της ανά τους αιώνες,, συνεχίζει, όπως και με το λεγόμενο «Ανατολικό Ζήτημα», να αποτελεί το άθυρμα ουσιαστικά για την εξυπηρέτηση στην πραγματικότητα συμφερόντων άλλων και όχι των ιδικών της. Συμφέρει εν προκειμένω τους Ευρωπαίους, να εμφανίζεται η Ελλάδα, να αποτελεί εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όχι ο δικός τους διάχυτος εθνορατσισμός. Εφόσον οι ΗΠΑ λανθασμένα εμμένουν στην με κάθε τρόπο στήριξη του κεμαλισμού στην Τουρκία, συμφέρει και στις ΗΠΑ να θεωρείται στο εσωτερικό της Τουρκίας όχι μόνο η μαντίλα της συζύγου του Ερντογάν αλλά και η Ελλάδα ως συνυπεύθυνη για την μη ευδοκίμηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Τι θα συνέβαινε, όμως, αν τυχόν η Ελλάδα αποφάσιζε, να εγκαταλείψει αυτή την πολιτική και ερχόμενη σε πλήρη συμφωνία με τους ισλαμιστές του Ερντογάν αποσύνδεε πλήρως την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας από οποιουσδήποτε ελληνικούς όρους και προϋποθέσεις; 1. Θα εξανάγκαζε επιτέλους τους Ευρωπαίους να εμφανίσουν και να προβάλουν τον εθνορατσισμό τους, ως τον μόνο πραγματικό λόγο μη ευδοκίμησης της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. 2. Στο εσωτερικό της Τουρκίας οι κεμαλιστές θα δέχονταν ένα συντριπτικό πλήγμα, που θα τους ωθούσε στην πολιτική ανυπαρξία. 3. Η Τουρκία θα μπορούσε κατά τον Σάμιουελ Χάντινγκτον «να εγκαταλείψει τον κουραστικό και εξευτελιστικό ρόλο του ζητιάνου που ικετεύει να γίνει μέλος της Δύσης και να συνεχίσει τον σοβαρό ιστορικό της ρόλο ως του σημαντικότερου ισλαμικού συνομιλητή και ανταγωνιστή της Δύσης.…». 4. Με την Τουρκία να έχει αναλάβει πλέον αυτό το νέο ιστορικό της ρόλο, η Ελλάδα ευρισκόμενη σε πλήρη συμφωνία και αγαστή συνεργασία με τον με τον Ερντογάν, θα επέλυνε τις διαφορές της μαζί της άμεσα, αφού θα εξέλειπαν πλέον οι κεμαλιστές, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι. Θα ήταν τόσες και τέτοιες οι προοπτικές συνεργασίας αφενός μεταξύ των δύο χωρών και αφετέρου για το χώρο των βαλκανίων και της μέσης ανατολής, που ακόμα και η Ελλάδα θα έμπαινε στον πειρασμό να ξανασκεφτεί την συμμετοχή της στην εθνορατσιστική και σοσιαλφιλευθέρως παραπαίουσα Ευρώπη. Ο Ερντογάν θέλει, ο Καραμανλής μπορεί;

Thursday, May 25, 2006

Ο Ερντογάν είναι ένας ηγέτης της εμβέλειας του Κεμάλ Ατατούρκ …

Κάποια νεοσυντηρητικά κέντρα στις ΗΠΑ και αλλού, καθώς φαίνεται, έχουν παραφρονήσει εντελώς: Επιχειρούν να μετατρέψουν τις ΗΠΑ και τη Δύση εν γένει σε πολιτισμικό βιαστή του ισλαμικού κόσμου με κάθε μέσο. Ο ισλαμικός κόσμος, όμως, αυτές οι μάζες των πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά εξαθλιωμενων, θα πρέπει να είναι ο κυριότερος σύμμαχος των ΗΠΑ για την όποια μεταρρύθμιση στο χώρο της μέσης ανατολής και όχι ο πολιτισμικός τους εν γένει εχθρός.

Το τελευταίο δε ελληνοτουρκικό επεισόδιο στο αιγαίο σηματοδοτεί ακριβώς, το βαθμό παραφροσύνης αυτών των νεοσυντηρητικών κέντρων, με βάση τις ακόλουθες σκέψεις:

Ο μεταψυχροπολεμικός γεωστρατηγικός ρόλος που έχουν επιφυλάξει οι ΗΠΑ για την Ελλάδα στην περιοχή, είναι ακριβώς του χωροφύλακα της Τουρκίας και του κεμαλικού συστήματος της. Επιθυμούν δηλαδή μια ισχυρή στρατιωτικά Ελλάδα, που να μπορεί, να συνιστά εν δυνάμει απειλή για την Τουρκία, δίνοντας έτσι ερείσματα επιβίωσης στον κεμαλισμό. Μ’ αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ ευνοούν και επιδιώκουν την ύπαρξη συνεχούς αλλά ελεγχόμενης έντασης μεταξύ των δύο χωρών. Είναι δε προφανές, ότι παρά το όποιο οικονομικό κόστος ο ρόλος αυτός είναι σε τελική ανάλυση επωφελής και για την Ελλάδα.

Ενόψει των εκλογών στην Τουρκία τα κέντρα αυτά, καθώς φαίνεται, επιχείρησαν για άλλη μια φορά σε συνεργασία με τους κεμαλιστές στρατηγούς της Άγκυρας την ένταση μεταξύ των δύο χωρών με την πρόκληση του τελευταίου επεισοδίου στο αιγαίο. Είναι δε πολύ θετικό το γεγονός, ότι η κυβέρνηση Καραμανλή δεν συνήργησε σ’ αυτή την μεθοδευμένη αμερικανοκεμαλική πρόκληση στο αιγαίο, ασχέτως για ποιους λόγους.

Κάποτε ωστόσο, οι ΗΠΑ θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η παραπάνω πολιτική τους είναι αδιέξοδη και ατελέσφορη και ιδού γιατί:

Γράφει, πολύ διορατικά, ο Σάμιουελ Χάντινγκτον στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης»:

[«Και τέλος, η Τουρκία διαθέτει την ιστορία, τον πληθυσμό, μέσο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, εθνική συνοχή και στρατιωτική παράδοση και ικανότητα να γίνει κράτος πυρήνας του Ισλάμ. Ωστόσο ο Ατατούρκ, με το να ορίσει κατηγορηματικά την Τουρκία ως κοσμική κοινωνία, εμπόδισε την τουρκική δημοκρατία να διαδεχτεί την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αυτό το ρόλο.…Όσο η Τουρκία θα συνεχίζει να αυτοχαρακτηρίζεται κοσμικό κράτος, δεν μπορεί να ηγηθεί του Ισλάμ».

«Τι θα συνέβαινε, όμως, αν η Τουρκία αποφάσιζε να επαναπροσδιορίσει τη θέση της; Κάποια στιγμή η Τουρκία θα μπορέσει να εγκαταλείψει τον κουραστικό και εξευτελιστικό ρόλο του ζητιάνου που ικετεύει να γίνει μέλος της Δύσης και να συνεχίσει τον σοβαρό ιστορικό της ρόλο ως του σημαντικότερου ισλαμικού συνομιλητή και ανταγωνιστή της Δύσης.…».

«…η Τουρκία μπορεί εξίσου να διαθέτει τα προσόντα για να ηγηθεί του Ισλάμ. Αλλά για να το επιτύχει αυτό, θα πρέπει να απορρίψει την κληρονομιά του Ατατούρκ σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι απέρριψε η Ρωσία την κληρονομιά του Λένιν. Επιπλέον θα χρειαστεί ένας ηγέτης της εμβέλειας του Ατατούρκ, που θα συνδύαζε την πολιτική με την θρησκευτική νομιμοποίηση για να μετατρέψει την Τουρκία από μια διχασμένη χώρα σε κράτος πυρήνα»].

Ο Ερντογάν είναι ένας ηγέτης της εμβέλειας του Ατατούρκ …

Monday, May 22, 2006

Πού ήταν οι Έλληνες και Ελληνίδες φιλελεύθεροι στις δίκες της 17 Νοέμβρη;

Σε πρωτοσέλιδο άρθρο του στην αριστερή εφημερίδα «ΕΠΟΧΗ» ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αναρωτιέται: «Πού ήταν οι Έλληνες και Ελληνίδες φιλελεύθεροι στις δίκες της 17 Νοέμβρη».

Στο ίδιο φύλλο της καλής εφημερίδας φιλοξενείται και άρθρο του Σπύρου Απέργη, Δικηγόρου, που αναφέρεται σε βαρύτατες ποινικοδικονομικές παραβάσεις της προδικασίας αλλά και της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας στην υπόθεση των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.

Τι να απαντήσω σε πολλούς βάσιμους ισχυρισμούς των δύο αρθρογράφων;

Το μόνο που μπορώ, είναι να καταθέσω τη δική μου μικρή συμβολή στον σχετικό προβληματισμό, που αναπτύχθηκε τότε, μέσα από τέσσερις δημοσιευμένες επιστολές μου στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», που βρίσκονται εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Friday, May 19, 2006

The Threats to Liberty in the 21 st Century

Vaclav Klaus, Speech on the occasion of receiving the Adam Smith Award, Foundation for Economic Education, New York, May 6, 2006

http://www.klaus.cz/klaus2/asp/clanek.asp?id=MB5bWmdOefFs

President Ebeling, Ladies and Gentlemen,

let me start by saying that I consider it an enormous pleasure to be here with you today.It is a great honor for me to receive the Adam Smith Award and – as a value added – to receive it from you. To tell you the truth, I have already got one Adam Smith Prisen. It was in 1994, in Copenhagen, Denmark and the institution which gave it to me was called Society Libertas. It is such a privilige to have one's name, in this way or another, connected with the almost sacred name of Adam Smith. Thank you very much.

Adam Smith will be always recognized as the founding father of economics, of this extremely important and powerful social science which I respect and humbly follow. This discipline has given me, since the time I was confronted with it more than four decades ago, a clear compass, a guiding principle, applicable every day, the very useful and productive way of looking at the world around me, the way of my thinking. It literally opened my eyes.

Adam Smith gave us something more than a pure science. He put economics into the field of moral sciences and by doing that he provided us with very needed arguments against those who don't want to understand us and who see us as merciless, almost inhuman, robot-like utility or profit maximizers only. For Adam Smith, and for us, economics is a very human science. We believe it is more human (or man-oriented) than the moralistic preachings of politically correct, progressive public intellectuals who claim to be better than us (see my „Intellectuals and Socialism: As Seen from a Post-Communist Country Situated in Predominantly Post-Democratic Europe“, Mont Pelerin Society Regional Meeting, Reykjavik, Iceland, August 22, 2005).

Even that is not all. Adam Smith explained to us not only the morality but also the efficiency of markets and – consequently – the immorality and inefficiency of government intervention. His well-known and widely referred to doctrine of the invisible hand as well as his explanation of the widely-spread benefits coming from following narrow private interests are absolutely crucial.

We can also afford to say that Adam Smith was the spiritual founding father of the Foundation for Economic Education which I see – at a distance – as one of the most important liberal (in European sense) institutions not only in the United States of America but in the whole world. I was extremely influenced and enriched by being in contact with its collaborators and by reading – now already for more than 10 years – the Freeman (originally Ideas on Liberty). This publication is irreplaceble in my library and practically unsubstitutable. I can assure you I read it very carefully, I use it, and I often quote it in my texts. You recently celebrated the 50th anniversary of this publication and it gave me the opportunity to read the old articles you republished. I read it with great interest and was fascinated by their quality and up-to-dateness. Once again, I am extremely honored by getting this award from the FEE.

Six years ago, I myself founded a small think-tank in Prague, called Centre for Economics and Politics (CEP), which has been trying to promote the same ideas as FEE. A few months ago we were priviliged of having your President, my good friend, Richard Ebeling with us and of listening to his very interesting and in many respects canonical lecture.

I am afraid I will not be that canonical. I am supposed to speak about "The Threats to Liberty in the 21st century". There is nothing to be said here today what you don't know or – with only a slight exaggeration – what I did not learn from your publications.

It should be explicitely stated upfront that there are no threats to liberty now, at the beginning of the 21st century, which were not known to Adam Smith 250 years ago or to the founding fathers of the FEE half a century ago. The current threats to liberty may use different „hats“, they may better hide their real nature, they may be more sophisticated than before. Due to the very high degree of interconnectedness of the whole world the current threats to liberty may be more easily transferable from one place to another, but they are – in principle – the same as always.

As a life-long student of economics I always try to follow its laws and principles. One of the most important of them is the law of comparative advantages formulated by one of Adam Smith's pupils, by David Ricardo. My comparative advantage here tonight is probably not in knowing more texts of classical liberalism than the American libertarians were exposed to. I see three potential comparative advantages of mine in:

- my living – for most of my life – in communism,

- my personal active involvement in its dismantling and in building free society,

- my recent frustration with the situation in Europe, especially with the developments of the European Union.

Some of you may be surprised that I consider my living in communism a comparative advantage, and not a disadvantage. It was, definitely, not an advantage as regards my personal happiness or my material well-being but I do believe it helped me to understand what liberty really means and is about. To use an analogy, you do not understand health when you are healthy. To take liberty for granted is similarly dangerous. Not to have it for such a long time, and it was a long time, has made our eyes sharper, and our sensitivity to its endangering greater.

My understanding of liberty and of its preconditions was reinforced by my involvement in the radical transformation of the political, economic and social systems in my country in the years after the fall of communism. We learned that the institutions of free society had to be built. It was not possible to get rid of the old communist institutions, to wait for the gradual evolution of new institutions and of behavioral patterns connected with them. This would have been too slow and too costly.

We succeeded in liberalizing the country but we have a slightly different experience now. In recent years we went through a rather complicated process of our approaching and finally joining the European Union, which is an institution where the liberty – as it is understood by the FEE – is not the guiding principle. We have been – to my great regret – moving again towards a less free and more controlled and administered society.

Those are – shortly described – my personal experiences. It is due to these experiences that I do not see as threats real, factual problems like the global warming (I enjoyed reading the book-review of M. Crighton's State of Fear in one of the last issues of the Freeman), the exhaustion of oil resources, the bird flu, the growing noise in cities, the insufficient using of modern ITs, the lack of government funds for public schools, the easiness of constructing the weapons of mass destruction, etc.

I see the threats – as always – in ideas, in policies (based on these ideas) and in human behavior influenced, motivated and justified by both these ideas and policies. The ideas and government policies I am afraid of are the ideas and policies which were criticized already by Adam Smith. Their basis are claims and presuppositions that following private interests is wrong, that the people are basically not rational and moral, that the people must be controlled, guided and made better by the annointed who know what is good for them, that the rulers act in public interest, that freedom and democracy is allowed to be restrained in favor of „higher goals and values“, etc. We lived in such a system but I see many symptoms of such a system again – in Europe and in this country as well.

The whole issue cannot be systematically discussed in such a short speech. Let me touch only one problem which I see as extremely important. It is the emergence of new, partial, seemingly non-ideological but often very aggressive „isms“ (or ideologies). They are really new. They did not exist when I attended the university. I can only give their names. We all care for human rights (even if I would prefer to speak about civic rights) but I am afraid of human-rightism. We all want to have healthy environment but I see tremendous danger in environmentalism. To put it politically correctly I admire the second gender but I fear feminism. We are enriched by other cultures but not by multiculturalism. I respect homosexuality but not homosexualism. I am aware of the importance of voluntary associations, now fashionably called NGOs, but I consider NGOism to be another powerful threat to our liberty.

What should we do? Let's look at what Adam Smith wanted to tell us. In The Theory of Moral Sentiments, published in 1759, he tried to understand the people who want to restrain freedom and liberty. He wrote that they want „to arrange the different members of a great society with as much ease as the hand arranges the different pieces upon a chess-board.“ And he added that they do „not consider that the pieces upon the chess-board have no other principle of motion besides that which the hand impresses upon them but that in the great chess-board of human society every single piece has a principle of motion of its own, altogether different from that which the legislation might choose to impress upon it.“ I see the current, all-embracing legislation prepared by legislators who follow powerful pressure groups, representing the new isms that I mentioned, to be a real danger for the liberty of all of us. There is no other way than going back to the classical liberalism, to the ideas of Adam Smith and the FEE.

Monday, May 15, 2006

«Αχμέτ Ιλχάν θυμήσου, ο Σαμαράς είναι μαζί σου»!!

Ο Αντώνης Σαμαράς, ευρωβουλευτής σήμερα της ΝΔ, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951 και σήμερα είναι 55 ετών. Τον Ιανουάριο του 1989, το περιοδικό «Πολιτική Εποπτεία» περιέχει μια «σε βάθος συζήτηση» του με τον Παν. Δρακόπουλο «για το ιδεολογικό υπόβαθρο της πολιτικής πράξης και για το μέλλον του Ελληνισμού». Σε ένα σημείο ο Σαμαράς λέει: «Φαίνονται κάπως μελλοντολογικά όλ’ αυτά, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι θα τα ζήσουμε ήδη εμείς η γενιά μας – πόσο μάλλον τα παιδιά μας. Πρέπει να καταλάβουμε δηλαδή ότι εγώ ο ίδιος, εάν ζω στα 55 ή 60 χρόνια μου και έχω κυβερνητικές ευθύνες, δεν πρόκειται να αντιμετωπίζω το πρόβλημα της τουρκικής μειονότητας στη Θράκη π.χ., γιατί οι Τούρκοι θάχουν φύγει από κει, θάχουν εγκατασταθεί στην Φραγκφούρτη ή τη Μασσαλία. Θέλω να πω ότι πρέπει να ετοιμαζόμαστε γι’ αυτά, γιατί τα πράγματα προχωρούν με ρυθμό πολύ πιο γρήγορο απ’ αυτόν που μπορεί να παρακολουθεί ο μέσος άνθρωπος».

Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή! Τελικά, μετά από 16 περίπου χρόνια, αντί για τον Αχμέτ Ιλχάν εγκαταστάθηκε ο Σαμαράς «εις τας Ευρώπας»!!

Sunday, May 14, 2006

Μειονότητες και μισαλλοδοξία στην Ελλάδα

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ) Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760 email: office@greekhelsinki.gr ιστοσελίδα: http://cm.greekhelsinki.gr/ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 14 Μαΐου 2006 Μειονότητες και μισαλλοδοξία στην Ελλάδα Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), με την ευκαιρία των όσων λέγονται και γράφονται τον τελευταίο καιρό για τις μειονότητες στην Ελλάδα με αφορμή την υποψηφιότητα της Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν με το ΠΑΣΟΚ και τις θέσεις του βουλευτή Ιλχάν Αχμέτ της ΝΔ, επισημαίνει τα ακόλουθα: Η Ελλάδα έχει γίνει αντικείμενο αυστηρότατων συστάσεων από τα αρμόδια όργανα του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης για την επίμονη άρνησή της να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και τις συμβάσεις που έχει επικυρώσει και να αναγνωρίσει την παρουσία εθνικών μειονοτήτων στο έδαφός της, ειδικότερα δε της τουρκικής και της μακεδονικής. Τα τρία πιο πρόσφατα κείμενα, που δημοσιοποιήθηκαν μεταξύ Μαΐου 2004 και Μαρτίου 2005, ακολουθούν. Καλό είναι τα ελληνικά ΜΜΕ να τα δημοσιεύσουν επιτέλους… Όσοι/ες εκφράζουν απόψεις που διαφοροποιούνται από αυτές τις θέσεις των διεθνών οργάνων εμπειρογνωμόνων, κάτι που κάνει άλλωστε συστηματικά και η εκάστοτε ελληνική αντιπροσωπεία, απλώς υποστηρίζουν την παραβίαση των μειονοτικών δικαιωμάτων και δείχνουν πως δεν πιστεύουν στα ανθρώπινα δικαιώματα: ένα χαρακτηριστικό σχετικό κείμενό της ακολουθεί. Με τις θέσεις αυτές, η πολιτεία αλλά και οι πάμπολλοι/ες επικριτές, συμβάλλουν στη διαιώνιση από τη μια εντός των συνόρων της μισαλλοδοξίας και από την άλλη διεθνώς της ζοφερής εικόνας της Ελλάδας ως της πιο μισαλλόδοξης χώρας στα θέματα αυτά στην ΕΕ των 25 χωρών, αν όχι και μεταξύ των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης γενικότερα. Οι φωνασκούντες και αρθρογραφούντες στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη καλό είναι να γνωρίζουν ότι όλοι οι νυν και πρώην μειονοτικοί βουλευτές όλων των κομμάτων στη Θράκη δηλώνουν Τούρκοι, όπως και η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των μελών της μειονότητας, ανεξάρτητα από τη μητρική γλώσσα τους ή την καταγωγή τους. Όπως επίσης ότι το «Ουράνιο Τόξο», με έδρα τη Φλώρινα, υποστηρίζει την αναγνώριση της μακεδονικής μειονότητας και της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα: ο δε εκλεγμένος το 2002 με το ΠΑΣΟΚ Νομάρχης Φλώρινας επιδίωξε και πέτυχε τότε την υποστήριξη του «Ουράνιου Τόξου», ένα από τα ηγετικά στελέχη του οποίου εκλέχτηκε και παραμένει νομαρχιακός σύμβουλος με το συνδυασμό του Νομάρχη. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ (ECRI) Τρίτη Έκθεση για την Ελλάδα της 5ης Δεκεμβρίου 2003 Στρασβούργο, 8 Ιουνίου 2004 (δείτε εδώ) ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ Μακεδόνες και άλλες μειονοτικές ομάδες 80. Στην δεύτερή της έκθεση η ECRI ενεθάρρυνε τις αρχές να διασφαλίσουν ότι όλες οι ομάδες στην Ελλάδα, περιλαμβανομένων των Μακεδόνων και των Τούρκων, θα εδύναντο να ασκούν τα δικαιώματά τους ως προς την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες δικαίου. 81. Η ECRI σημειώνει ότι οι Ελληνικές αρχές είναι περισσότερο έτοιμες να αναγνωρίσουν την ύπαρξη μειονοτικών ομάδων στην Ελλάδα, όπως οι Πομάκοι και οι Ρομά, περιλαμβανομένου του γεγονότος ότι οι ομάδες αυτές έχουν άλλη μητρική γλώσσα από την Ελληνική. Εντούτοις άλλες ομάδες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες, όπως για παράδειγμα οι Μακεδόνες και οι Τούρκοι. Ακόμη και σήμερα, άτομα που επιθυμούν να εκφράσουν την Μακεδονική, την Τουρκική ή άλλη ταυτότητα επισύρουν την εχθρότητα του πληθυσμού. Είναι στόχοι προκαταλήψεων και στερεοτύπων, και ενίοτε αντιμετωπίζουν διακρίσεις, ιδιαίτερα στην αγορά εργασίας. Στην απόφασή του της 10ης Ιουλίου 1998, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε στην υπόθεση Σιδηρόπουλου και άλλων κατά της Ελλάδος ότι η άρνηση εγγραφής του σωματείου «Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού» αποτελούσε παρεμπόδιση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι όπως αυτή διασφαλίζεται από το Αρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η ECRI αποδοκιμάζει το γεγονός ότι μετά παρέλευση πενταετίας από την εν λόγω απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο σύνδεσμος ακόμη δεν έχει εγγραφεί παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις που έχουν κάνει τα μέλη του. Η ECRI σημειώνει ότι παρόμοιες υποθέσεις ευρίσκονται ενώπιον των Ελληνικών δικαστηρίων ως προς την εγγραφή σωματείων των οποίων ο τίτλος περιλαμβάνει το επίθετο «Τουρκικό». 82. Η ECRI υπογραμμίζει ότι οι αρχές πραγματοποίησαν ένα πρώτο θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της συμφιλίωσης με το άνοιγμα των συνόρων για λίγες ημέρες κατά το θέρος του 2003 σε άτομα Μακεδονικής καταγωγής που είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την Ελλάδα κατά τον εμφύλιο πόλεμο όταν οι περισσότεροι εξ αυτών δεν ήταν παρά παιδιά. Ωστόσο η ECRI αποδοκιμάζει το γεγονός ότι δεν δόθηκε άδεια εισόδου στο Ελληνικό έδαφος σε άτομα με διαβατήρια όπου το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας τους στην Ελλάδα ήταν γραμμένο στην Μακεδονική και όχι στην Ελληνική του μορφή. 83. Η ECRI σημειώνει ότι οι εκπρόσωποι της Μακεδονικής κοινότητας έχουν ζητήσει από τις αρχές να αναγνωρίσουν το δικαίωμά τους στον αυτοπροσδιορισμό, καθώς και την ύπαρξη Μακεδονικής εθνικής μειονότητας στην Ελλάδα. Επίσης έχουν ζητήσει την κύρωση της Σύμβασης Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων και του Ευρωπαϊκού Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, θεωρώντας ότι αυτό το βήμα θα βελτίωνε την κατάστασή τους στην Ελλάδα. Συστάσεις: 84. Η ECRI ενθαρρύνει τις Ελληνικές αρχές να λάβουν περαιτέρω μέτρα προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι και της ελευθερίας της έκφρασης των μελών των Μακεδονικών και Τουρκικών κοινοτήτων που ζουν στην Ελλάδα. Χαιρετίζει την χειρονομία συμφιλίωσης στην οποία προέβησαν οι Ελληνικές αρχές προς τους Μακεδονικής εθνικής ταυτότητας πρόσφυγες από τον εμφύλιο πόλεμο, ενώ τις ενθαρρύνει έντονα να πραγματοποιήσουν μεγαλύτερη πρόοδο στην κατεύθυνση αυτή με τρόπο που δεν θα προβαίνει σε διακρίσεις. 85. Η ECRI επίσης συνιστά στις Ελληνικές αρχές να εξετάσουν εκ του σύνεγγυς τις αιτιάσεις περί διακρίσεων και πράξεων μισαλλοδοξίας κατά των Μακεδόνων, Τούρκων και άλλων, και να λάβουν μέτρα για την δέουσα τιμωρία τέτοιων ενεργειών. 86. Η ECRI συνιστά έντονα στις Ελληνικές αρχές να ανοίξουν διάλογο με τους εκπροσώπους των Μακεδόνων, προκειμένου να εξευρεθεί λύση στις εντάσεις που σημειώνονται μεταξύ αυτής της ομάδας και των αρχών, καθώς και μεταξύ της ομάδας και του γενικότερου πληθυσμού, ώστε να μπορέσει να επιτευχθεί η συνύπαρξη με αμοιβαίο σεβασμό προς το συμφέρον όλων. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ 3ΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ECRI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η αναφορά του κειμένου της Εκθέσεως στην «μακεδονική» μειονότητα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και είναι εσφαλμένη. Πράγματι, 2.500.000 Έλληνες που διαβιούν στην Ελληνική Μακεδονία αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες. Η χρήση του όρου «Μακεδονική» μειονότητα από έναν μικρό αριθμό Ελλήνων της Βορείου Ελλάδος, που ομιλούν ένα σλαβικό ιδίωμα, αντιποιείται το όνομα και την ταυτότητα της ανωτέρω ευρείας πλειονότητας των Ελλήνων Μακεδόνων. Δημιουργεί, επίσης, σοβαρά προβλήματα στις Ελληνικές Αρχές, καθώς ο οποιοσδήποτε επίσημος αυτοπροσδιορισμός μιας τέτοιας ομάδος ενδέχεται να δημιουργήσει σύγχυση και να οδηγήσει στην διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης στην περιοχή της Βορείου Ελλάδος. Επιπλέον, δεν υφίσταται κανένας κανόνας του διεθνούς δικαίου που υποχρεώνει τα Κράτη να αναγνωρίζουν επισήμως την ύπαρξη μειονοτήτων, με βάση και μόνο το κριτήριο ότι ένας μικρός αριθμός πολιτών ομιλεί ένα δεύτερο ιδίωμα. Τα Κράτη είναι σε καλύτερη θέση να εκτιμούν πότε μια ορισμένη ομάδα πληροί τα κριτήρια για την επίσημη αναγνώρισή της ως μειονότητα. Εντούτοις, ακόμα και εν τη απουσία μιας τέτοιας αναγνώρισης, τα Κράτη υποχρεούνται να σέβονται πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτών των ατόμων, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας εκφράσεως όπως και των αρχών της ισότητας και της μη – διάκρισης. Επιπλέον, όσον αφορά στην υπόθεση Σιδηρόπουλου κατά της Ελλάδος (παρ.80 της Έκθεσης), οι Ελληνικές Αρχές θα ήθελαν να επιστήσουν την προσοχή των μελών της ECRI στο γεγονός ότι η Επιτροπή Υπουργών του ΣτΕ έχει υιοθετήσει την Τελική Απόφαση DH (2000) 99, όπου αναφέρεται ευκρινώς ότι η υπόθεση αυτή είναι εξαιρετικού χαρακτήρα και ότι η Ελληνική κυβέρνηση έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της που πηγάζουν από το άρθρο 53 της ΕΣΔΑ. Στην παράγραφο 79 της Έκθεσης η λέξη «Τούρκοι» χρήζει διευκρινήσεων, καθότι ως «Τούρκοι» θεωρούνται τα άτομα Τουρκικής ιθαγενείας, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων εκ Τουρκίας που διαμένουν στην Ελλάδα ως οικονομικοί και πολιτικοί πρόσφυγες. Συνεπώς, χάριν ακρίβειας της Έκθεσης, η εν λόγω φράση θα έπρεπε να διατυπωθεί ως ακολούθως : ….« ότι όλες οι ομάδες στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των μελών της Μουσουλμανικής μειονότητας». Το ίδιο ισχύει για την παράγραφο 80 ( 1η και 2η γραμμή) που θα πρέπει να διατυπωθεί ως εξής : «η ECRI σημειώνει ότι οι Ελληνικές Αρχές αναγνωρίζουν την ύπαρξη μειονοτικών ομάδων στην Ελλάδα, όπως είναι οι Πομάκοι και οι Ρόμα, που ανήκουν στην Μουσουλμανική μειονότητα, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι …» Στην παράγραφο 86 (Τρίτη σειρά), η Έκθεση θα έπρεπε να διατηρήσει τον ορισμό της λέξης «Τούρκοι» για να προσδιορίσει εκείνους που ανήκουν στην Μουσουλμανική μειονότητα και αυτοπροσδιορίζονται ως Τουρκογενείς. Συνεπώς η εν λόγω φράση θα έπρεπε να διατυπωθεί ως ακολούθως : «η πλειονότητα των οποίων αυτοπροσδιορίζονται ως άτομα Τουρκικού γένους». ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (CCPR) ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ Ογδοηκοστή Τρίτη σύνοδος Καταληκτικές παρατηρήσεις της Επιτροπής Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ΕΛΛΑΔΑ (CCPR/CO/83/GRC, 31 Μαρτίου 2005) (μετάφραση ΕΠΣΕ από το αγγλικό πρωτότυπο: που βρίσκεται εδώ) ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ 20. Η Επιτροπή σημειώνει τη δέσμευση του Κράτους μέλους ότι όλοι οι πολίτες στην Ελλάδα πρέπει να απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή την εθνοτική καταγωγή. Ωστόσο, η Επιτροπή σημειώνει με ανησυχία την προφανή απροθυμία της κυβέρνησης να επιτρέψει σε οποιεσδήποτε ιδιωτικές ομάδες ή ενώσεις να χρησιμοποιούν τίτλους ενώσεων που περιλαμβάνουν την ονομασία «τουρκικός» ή «μακεδονικός», απροθυμία που έχει τη βάση της στον ισχυρισμό του Κράτους μέλους ότι δεν υπάρχουν άλλες εθνοτικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές μειονότητες στην Ελλάδα εκτός από τους Μουσουλμάνους στη Θράκη. Η Επιτροπή σημειώνει ότι τα άτομα που ανήκουν σε τέτοιες μειονότητες έχουν σύμφωνα με το Σύμφωνο το δικαίωμα να απολαμβάνουν το δικό τους πολιτισμό, να ομολογούν και να ασκούν τις δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις, και να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα από κοινού με τα άλλα μέλη της ομάδας τους. (άρθρο 27) Το Κράτος μέλος πρέπει να αναθεωρήσει την πρακτική του στη βάση του Άρθρου 27 του Συμφώνου. ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ Επιτροπή για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα 33η Συνεδρίαση (26 Απριλίου – 14 Μαΐου 2004) Καταληκτικές Παρατηρήσεις της Επιτροπής για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα ΕΛΛΑΔΑ (μετάφραση ΕΠΣΕ από το αγγλικό πρωτότυπο: που βρίσκεται εδώ) ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ Δ. ΚΥΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ 10. Η Επιτροπή ανησυχεί γιατί υπάρχει μόνον μια επίσημα αναγνωρισμένη μειονότητα στην Ελλάδα, ενώ υπάρχουν και άλλες εθνοτικές ομάδες που επιθυμούν το καθεστώς αυτό. 28. Η Επιτροπή ανησυχεί επειδή υψηλό ποσοστό Ρομά και τουρκόφωνων παιδιών δεν εγγράφονται στα σχολεία ή εγκαταλείπουν το σχολείο στα πρώτα στάδια της εκπαίδευσης. Παρότι στη Θράκη παρέχεται δίγλωσση εκπαίδευση, στην ελληνική και στην τουρκική γλώσσα σε δύο δευτεροβάθμια σχολεία της μουσουλμανικής μειονότητας, η Επιτροπή σημειώνει με ανησυχία ότι δεν υπάρχει παρόμοια δυνατότητα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ή εκτός της Θράκης και ότι τα μέλη άλλων γλωσσικών ομάδων δεν έχουν τη δυνατότητα εκμάθησης της μητρικής τους γλώσσας στο σχολείο. 29. Η Επιτροπή εκφράζει τη λύπη της επειδή του συμβαλλόμενο κράτος δεν της παρείχε πληροφορίες για τα μέτρα που εφάρμοσε για τη διατήρηση, την προστασία και την προαγωγή μειονοτικών γλωσσών και πολιτισμών. Ε. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ 31. Η Επιτροπή καλεί το συμβαλλόμενο κράτος να επανεξετάσει τη θέση του όσον αφορά την αναγνώριση άλλων εθνοτικών, θρησκευτικών ή γλωσσικών μειονοτήτων που ενδέχεται να υπάρχουν στο έδαφός του, σύμφωνα με τα διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα και το καλεί να κυρώσει τη Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων (1995). 50. Η Επιτροπή καλεί επιτακτικά το συμβαλλόμενο κράτος να υιοθετήσει αποτελεσματικά μέτρα για την αύξηση της παρακολούθησης των τουρκόφωνων παιδιών και των παιδιών Ρομά στα σχολεία, συμπεριλαμβανομένης της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, να διασφαλίσει στο ευρύτερο δυνατό μέτρο τη δυνατότητα των παιδιών που ανήκουν σε γλωσσικές μειονοτικές ομάδες να διδάσκονται τη μητρική τους γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των περιφερειακών διαλέκτων, στο σχολείο, και να εξασφαλίσει την κατάλληλη στελέχωση των σχολείων με δασκάλους εξειδικευμένους στην πολυπολιτισμική εκπαίδευση. 51. Το συμβαλλόμενο κράτος καλείται να περιλάβει στην επόμενη έκθεσή του πληροφορίες για τα μέτρα που υιοθέτησε για τη διατήρηση, προστασία και προαγωγή των μειονοτικών γλωσσών και πολιτισμών, που δεν πρέπει να περιορίζονται στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.

Thursday, May 11, 2006

Ένας διάλογος με τον Νίκο Δήμου για τις «φαντασιακές κοινότητες» και το ρατσισμό

Με αφορμή την υποψηφιότητα της κας Καρα Χασάν και όσα έγραψε ο συγγραφέας κ. Νίκος Δήμου στο προσωπικό του ιστολόγιο ο ακόλουθος διάλογος: «Όλες αυτές τις μέρες άκουγα τις δηλώσεις των Ελληναράδων, και ανατρίχιαζα. Διαθέτουμε σε αυτόν τον τόπο μία διαχρονική μόνιμη κλίκα από επαγγελματίες πατριώτες, που τόσα δεινά έχουν συσσωρεύσει στην πατρίδα. Αυτοί μας έκαψαν το 1897, («η εθνική μας τύφλωσις»), το 1922, και το 1974 στην Κύπρο. Αυτοί πλειοδότησαν ασύδοτα στο «Μακεδονικό» – και το χάσαμε. Τους ίδιους είδα πάλι στην τηλεόραση να περιφέρουν τον εθνικιστικό τους λαϊκισμό. Αυτοί, που είναι τόσο περήφανοι για την ελληνική τους καταγωγή, με έκαναν πάλι να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας.» (Νίκος Δήμου)
Bourchas said... Ρατσισμός είναι η «κατασκευή» συλλογικών οντοτήτων, στις οποίες αποδίδονται χαρακτηριστικά και ιδιότητες που προσιδιάζουν μόνο σε κάθε άνθρωπο ατομικά. Έτσι, όταν κάποιος λέει, «είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας» (Καρατζαφέρης) ή «ντρέπομαι που είμαι Έλληνας» (Ν. Δήμου) η εκφορά του λόγου του είναι εξίσου ρατσιστική. Επιπλέον, τόσο οι «Ελληναράδες», όσο και οι «πολιτικά ορθοί» υπόλοιποι Έλληνες, κατά τις διακρίσεις του κ. Δήμου, συμφωνούν και ομονοούν απόλυτα, ότι στην Ελλάδα δεν υφίστανται εθνοτικές-εθνικές μειονότητες και συγκεκριμένα τουρκική και μακεδονική μειονότητα. Συνεπώς, η όποια πολιτική αντιπαράθεση και ο όποιος πολιτικός διάλογος εμφανίστηκε μεταξύ «Ελληναράδων» και Ελλήνων με αφορμή την ανακήρυξη της υποψηφιότητας της κας Καρά Χασάν κινείται μέσα στα πλαίσια και τα όρια του ελληνικού εθνορατσιστικού λόγου και διεξάγεται απλά μεταξύ εθνορατσιστών. 1:52 μμ
Nikos Dimou said... bourchas said"ντρέπομαι που είμαι Έλληνας" (Ν. Δήμου) η εκφορά του λόγου του είναι εξίσου ρατσιστική
H συλλογιστική σας είναι τουλάχιστον περίεργη. Το ότι η συμπεριφορά ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ατόμων με κάνει να ντρέπομαι που (τυπικά) ανήκω στην ίδια ομάδα με αυτούς δεν είναι ρατσιστική. Δεν κατασκεύασα "συλλογικές οντότητες"!
Λέτε παρακάτω:"Επιπλέον, τόσο οι «Ελληναράδες», όσο και οι «πολιτικά ορθοί» υπόλοιποι Έλληνες, κατά τις διακρίσεις του κ. Δήμου, συμφωνούν και ομονοούν απόλυτα, ότι στην Ελλάδα δεν υφίστανται εθνοτικές-εθνικές μειονότητες και συγκεκριμένα τουρκική και μακεδονική μειονότητα".
Δεν ξέρω από που φτιάξατε εσείς αυτές τις συλλογικές οντότητες. Ξέρω πολλούς που αποδέχονται την ύπαρξη αυτών των μειονοτήτων - μεταξύ τους και εγώ. 4:22 μμ
Bourchas said... Κύριε Δήμου
Δεν «έφτιαξα» ούτε επινόησα ο ίδιος καμία συλλογική οντότητα. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει «κοινωνία» ή έθνος κλπ, υπάρχουν μόνο άτομα.
Αποδέχομαι φυσικά και σέβομαι απολύτως το δικαίωμα των ατόμων να λένε ότι ανήκουν σε έθνη, μειονότητες κλπ. και να «κατασκευάζουν», (επινοούν) αυτοί συλλογικές οντότητες καθώς και το δικαίωμά τους να προσδιορίζονται και να αναγνωρίζονται συλλογικά, δηλαδή ρατσιστικά.
Μετά ταύτα χαίρομαι, που ευθαρσώς δέχεστε, ότι υφίσταται τουρκική και μακεδονική μειονότητα στην ελληνική επικράτεια. Τουλάχιστον ο πληγωμένος εθνορατσισμός σας ως Έλληνος δεν σας εμποδίζει να αναγνωρίζετε και το δικαίωμα εθνορατσισμού άλλων ατόμων!! 11:00 μμ

Monday, May 08, 2006

Παλαιός εθνικόφρων δεξιός απευθυνόμενος προς εθνικόφρονα αριστερό των ημερών μας:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=929 23 Ιουλίου 2005 Θέμα: Δύο κείμενα για την τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) επισημαίνει δύο πολύ σημαντικά άρθρα για την τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην «Αυγή». Εκφράζουν απόψεις αντίστοιχες –αν όχι πιο «σκληρές»- με εκείνες που εκπρόσωπος της μειονότητας παρουσίασε πριν δύο μήνες στον ΟΗΕ και η «Ελευθεροτυπία» έσπευσε να χαρακτηρίσει απόψεις της Τουρκίας καθώς τα αναφερόμενα προβλήματα έχουν δήθεν επιλυθεί (βλπ. εδώ) .
ΑΥΓΗ 17-7-2005 Αγώνας από τη μειονότητα και την αριστερά Του Μουσταφά ΜΟΥΣΤΑΦΑ “Υπάρχει μία και μοναδική μειονότητα στην Ελλάδα, θρησκευτική, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, η οποία απολαμβάνει όλα τα δικαιώματα: και αυτά που πηγάζουν από τη Συνθήκη της Λωζάνης και εκείνα που παραχωρεί το ελληνικό Σύνταγμα, άρα είναι προνομιούχος”. Αυτά ακούγονταν από επίσημα χείλη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, όταν γινόταν κάποια συζήτηση για τα δικαιώματα της μειονότητας της Θράκης. Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 μπήκαμε στον αστερισμό της “ισονομίας-ισοπολιτείας”. Επί οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα, με το μνημόνιο των τριών αρχηγών διαπιστώθηκε ότι το καθεστώς διακρίσεων και πιέσεων είχε φθάσει στα όριά του και αποφασίσθηκε η άρση των “κατασταλτικών μέτρων” των διακρίσεων και των περιορισμών. Όντως, σταδιακά άρχισαν τότε να αίρονται τα πάμπολλα διοικητικά μέτρα που έκαναν αβίωτο τον βίο των μειονοτικών και σιγά-σιγά ο κόσμος άρχισε να ανασαίνει.
Αυτή η αλλαγή πλεύσης έγινε αναγκαστικά, για λόγους σκοπιμότητας, και όχι για να εφαρμοσθούν δημοκρατικές αρχές. Δεν συνοδεύθηκε από πολιτικές επούλωσης των πληγών της μακρόχρονης πολιτικής των διακρίσεων. Δεν συνοδεύθηκε από ενεργές πολιτικές για το κλείσιμο του μεγάλου ψυχικού χάσματος -κοινωνικού, οικονομικού και μορφωτικού- που δημιουργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα στα σύνοικα στοιχεία. Οι δομές άσκησης μειονοτικής πολιτικής παραμένουν αμετάβλητες, χωρίς καμμιά αυτοκριτική, χωρίς να δίνει λόγο κανείς. Το κλιμάκιο του υπουργείου Εξωτερικών για τη Θράκη ζει και βασιλεύει, και μάλιστα από την Καβάλα μετακόμισε στην Ξάνθη. Το ίδιο και το Συντονιστικό Γραφείο για τη Μειονοτική Εκπαίδευση. Η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης -δημιούργημα της χούντας- παραμένει και παράγει εκπαιδευτικούς απολύτως ανεπαρκείς για την εποχή μας. Στον μαθητικό πληθυσμό υπάρχει μεγάλη διαρροή από την εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση. Η καπνοκαλλιέργεια, βασική ενασχόληση του αγροτικού πληθυσμού, κινδυνεύει με αφανισμό. Παραμένουν άλυτα προβλήματα που σχετίζονται με τη διαχείριση των κοινωφελών ιδρυμάτων -τα λεγόμενα βακούφια-, την εκλογή των μουφτήδων, αποτελώντας εστίες τριβής. Ο νομικός μαραθώνιος της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, καθώς και των άλλων συλλόγων, οδεύει μάλλον προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αντί το θέμα να λυθεί εδώ.
Θα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει και άλλα προβλήματα. Η αναφορά σ’ αυτά δεν έχει στόχο να μηδενίσει, να αρνηθεί τα όσα θετικά έχουν γίνει μέχρι σήμερα από το 1990. Δεν είναι στείρα αντιπολίτευση, ούτε μόνιμη γκρίνια. Είναι υπαρκτά προβλήματα που πρέπει να γίνουν αντικείμενο διαλόγου και να βρουν τη λύση τους. Ιδίως όσοι έχουν ευθύνη, τα πρόσωπα και τα κόμματα, υποστηρίζουν ότι το καθεστώς “ισονομίας και ισοπολιτείας” θα τα λύσει όλα. Άλλοι λένε ότι τις λύσεις θα δώσει η ανάπτυξη της περιοχής. Άλλοι ευελπιστούν στην εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Όμως “αυτόματοι πιλότοι” και “από μηχανής θεοί” δεν υπάρχουν. Μέχρι το 1990 δόθηκε ένας σκληρός αγώνας από τη μειονότητα και από την αριστερά, από τις δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας, για να καταγγελθούν τα δεινά που υπέφερε η μειονότητα. Ο αγώνας αυτός ήταν δύσκολος και με πολύ κόστος. Αυτός ο αγώνας ήταν ο κύριος λόγος για την αλλαγή πλεύσης στη μειονοτική πολιτική το 1990. Σήμερα, ο αγώνας πρέπει να συνεχισθεί πάνω στα υπαρκτά, ζωτικά προβλήματα που προαναφέρθηκαν. Οι συνθήκες είναι οπωσδήποτε καλύτερες, αλλά τα προβλήματα ζητούν πιο περίπλοκους, πιο λεπτούς χειρισμούς και παρεμβάσεις. Όσοι πρωτοστάτησαν στα δύσκολα, πέτρινα χρόνια της μειονότητας στην προάσπιση των δικαιωμάτων της και τώρα θα πρωτοστατήσουν για την επίλυση των προβλημάτων της. Ο Μουσταφά Μουσταφά είναι γιατρός, τέως βουλευτής του Συνασπισμού.
Ο εχθρός του ουμανισμού Του Σταμάτη ΣΑΚΕΛΛΙΩΝΑ Ο λόγος και πάλι για την μειονότητα της Θράκης. Θέλετε να την πούμε μουσουλμανική, θέλετε τουρκική, θέλετε τουρκο-μουσουλμανική, στην ουσία τίποτε δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει τίποτε ούτε για τη μειονότητα, ούτε για την πραγματική αντιμετώπισή της από το ελληνικό κράτος. Πέρασαν κοντά δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διακήρυττε, από την πλατεία Ειρήνης της Κομοτηνής, την πολιτική της ισονομίας και της ισοπολιτείας. Για μένα εκείνη η μέρα ήταν μέρα ντροπής. Πώς; Παραξενεύεστε; Μα για σκεφτείτε το, μια χώρα μέλος της Ε.Ε., μια χώρα που έχει υπογράψει ένα σωρό συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτά τα δικαιώματα τα στερούσε από τους πολίτες της. Πολίτες της ελληνικής δημοκρατίας. Και όλα αυτά μέχρι τη τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα. Επομένως ποιος άνθρωπος καλής θέλησης δεν θα ντρεπόταν για τη χώρα του; Η μειονότητα, όπως και κάθε μειονότητα στο βαλκάνιο περίγυρό μας, αντιμετωπίστηκε πάντα ως η “πέμπτη φάλαγγα”, ως ο “εχθρός”, όχι του λαού αλλά του έθνους. Σήμερα ασφαλώς τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι πολίτες της μειονότητας μπορούν να χτίσουν, μπορούν να έχουν δίπλωμα οδήγησης, μπορούν και να περάσουν στα πανεπιστήμια της χώρας. Λύθηκαν λοιπόν τα προβλήματα; Ναι, θα έλεγε ο οποιοσδήποτε κρατικός παράγοντας, απ’ αυτούς μάλιστα που ασκούν την επίσημη πολιτική. Ναι, θα έλεγε και ο οποιοσδήποτε πολίτης που δεν θέλει να σπάσει το κεφάλι του με μειονότητες και συναφή “παράταιρα” πράγματα. Ναι, θα έλεγε και ο “εθναμύντωρ”. Αυτός μάλιστα θα πρόσθετε πως αδικούνται οι Έλληνες της περιοχής, παρόλο που είναι πλειονότητα. Ναι, θα έλεγε και η Εκκλησία. Αφού μπορούν οι μειονοτικοί να λατρεύσουν το δικό τους Θεό, ανεμπόδιστα. Άλλωστε, ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι αγνώμων. Δεν μπορεί να ξεχάσει ότι ο Μουφτής Κομοτηνής στο θέμα τον ταυτοτήτων είχε την ίδια θέση με αυτόν. Επομένως, ποιο είναι το πρόβλημα; Αφ’ ης στιγμής και ο υφυπουργός των Εξωτερικών, Ροδοπαίος βουλευτής, Ευριπίδης Στυλιανίδης δηλώνει ότι είναι υποδειγματικές οι σχέσεις χριστιανών και μουσουλμάνων στην περιοχή της Θράκης, δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητήσει κανείς την εθνική ομοφωνία για το ζήτημα αυτό. Επιτρέψτε μου όμως, να σας πω ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Κανείς δεν μιλά σήμερα στη Κομοτηνή για την “κλεμμένη γη”, για τις περιουσίες δηλαδή μειονοτικών πολιτών που πουλήθηκαν για ένα κομμάτι ψωμί σε Έλληνες, επειδή οι μειονοτικοί ήταν έτοιμοι να φύγουν φοβισμένοι. Κανείς δεν λέει για τα περίφημα δάνεια της Αγροτικής Τράπεζας, δάνεια που πήραν πολλοί Κομοτηναίοι Έλληνες που πλούτισαν από αγορές μειονοτικών ιδιοκτησιών. Κανείς δεν θέλει να θυμάται πως και το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης είναι κτισμένο πάνω σε μειονοτική γη, γη που απαλλοτριώθηκε. Κανείς δεν μιλά σήμερα στην Κομοτηνή για τα θλιβερά επεισόδια του 1989-1990. Είναι προφανές πως η όποια συζήτηση γύρω από αυτά τα ζητήματα είναι ενοχλητική. Πέρασαν και έφυγαν. Πολλώ δεν μάλλον, δεν γίνεται συζήτηση και για τα άλλα τρομερά γεγονότα του 1975. Γεγονότα που έλαβαν χώρα την εβδομάδα ανάμεσα στις δύο Κυριακές των δημοτικών εκλογών. Με λίγα λόγια, κανείς δεν συζητά για τις αιτίες των πέτρινων χρόνων της Θράκης. Γιατί αν γίνει αυτή η συζήτηση, πολλοί θα αισθανθούν άβολα πολιτικά. Όμως σήμερα η ελληνική δημοκρατία αισθάνεται λιγότερο ένοχη για τη συμπεριφορά της έναντι της μειονότητας. Η μειονότητα έχει όλα τα δικαιώματα, που φτάνουν στο σημείο να εκλέγουν οι μειονοτικοί και δημάρχους. Όχι, μην βιάζεστε. Όχι δημάρχους στη Κομοτηνή ή τη Ξάνθη. Ούτε βέβαια Νομάρχες. Η ελληνική δημοκρατία, “δημοκρατικά”, φρόντισε για αυτό. Έκανε τις υπερνομαρχίες. Έτσι λοιπόν, τόσο η Ξάνθη όσο και η Ροδόπη “περιφρουρήθηκαν”. Ποτέ δεν θα εκλεγεί μειονοτικός Νομάρχης. Όμως αυτός ο “δημοκρατικός ξεσηκωμός” άφησε και μερικούς “λεκέδες”. Είναι οι άνθρωποι φαντάσματα, οι ανιθαγενείς. Αυτοί που έχασαν την ελληνική ιθαγένεια και γυρνούν σαν σκιές της δημοκρατίας στα στενά της Κομοτηνής και της Ξάνθης με το δελτίο ανιθαγενούς. Σήμερα στη Θράκη πρέπει να είναι γύρω στα 400 άτομα. Πρόσφατα ο γενικός γραμματέας της Περιφέρειας, απαντώντας σε ερώτησή μου σχετικά με τους ανιθαγενείς, είπε ότι είναι ντροπή στην Ελλάδα σήμερα να υπάρχουν άνθρωποι χωρίς ιθαγένεια. Τον ευχαρίστησα για την διαπίστωσή του, αλλά εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο για αυτό, παρά μόνο να ρωτάω. Εκείνος έχει την εξουσία, όπως και οι πριν απ’ αυτόν. Εδώ και χρόνια, γίνεται μια μεγάλη συζήτηση για την εκλογή του Μουφτή και για την εκλογή των διαχειριστικών επιτροπών. Δηλαδή των επιτροπών εκείνων που θα διαχειρίζονται την περιουσία της μειονότητας. Αλλά ας τελειώνουμε με αυτά. Ένα εκλεκτορικό σώμα, παρόμοιο με την Ιερά Σύνοδο, μπορεί να εκλέγει τον θρησκευτικό ηγέτη της μειονότητας. Και ασφαλώς πρέπει να γίνουν εκλογές για τις διαχειριστικές επιτροπές. Μόνο φοβικά συμπλέγματα εμποδίζουν την ελληνική δημοκρατία να λύσει αυτά ζητήματα. Και μια ανόητη από κάθε άποψη αντίληψη περί αμοιβαιότητας. Αλλά ελάχιστοι άνθρωποι λένε το εξής απλό: πως ο θρησκευτικός ηγέτης της μειονότητας πρέπει να έχει μόνο και αυστηρά θρησκευτικές εξουσίες. Δεν μπορεί να έχει κοσμικές αρμοδιότητες. Δεν μπορεί, με λίγα λόγια, όσο και αν τα εξωραΐσουμε, να ισχύει στις μέρες μας η σαρία, δηλαδή ο ιερός νόμος. Υποκριτικά, η ελληνική πολιτεία δηλώνει ότι σέβεται την ελευθερία της μειονότητας. Ασφαλώς. Γιατί αν τεθεί θέμα απάλειψης των κοσμικών αρμοδιοτήτων του Μουφτή, πώς θα αποφύγουν τα δύο κόμματα εξουσίας την ίδια έντονη συζήτηση για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους; Α, ναι η ελληνική δημοκρατία είναι τόσο ευαίσθητη σε αυτά τα ζητήματα. Δεν μπορεί να κάνει κάτι μονομερώς. Δεν θέλει να κατηγορηθεί για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όμως ας μιλήσουμε καθαρά. Το ελληνικό κράτος, ακριβώς επειδή είναι λιγότερο ένοχο επί της ουσίας θεωρεί ότι έκανε το καθήκον του. Και σήμερα 8.500 οικογένειες μειονοτικών ζουν από τον καπνό. Δηλαδή κάπου 30.000 άνθρωποι. Μόνο στη Ροδόπη. Αλλά ο καπνός δεν δίνει πια εισόδημα. Και θα συνωθούνται οι νέοι άνθρωποι στο περιθώριο της Κομοτηνής. Θα είναι το νέο προλεταριάτο που θα ζητά μεροκάματο και δεν θα το βρίσκει. Αλλά αυτό δεν είναι δουλειά της ελληνικής δημοκρατίας. Είναι δουλειά του νέου συντηρητισμού. Του χαμογελαστού συντηρητισμού. Του θρησκευτικού συντηρητισμού. Δεν θα πάρει πολύ χρόνο και τα στελέχη, τα χαμογελαστά στελέχη του νέου θρησκευτικού συντηρητισμού θα κυριαρχήσουν στη μειονοτική κοινωνία. Και αυτό θα σημάνει την ολοκληρωτική ήττα του ουμανισμού. Τότε η γυναίκα θα βάζει τη μαντίλα, όχι γιατί το λέει ο άντρας αλλά γιατί η ίδια θα νοιώθει την ανάγκη. Ο νέος συντηρητισμός θα είναι παρών για να στηρίξει την αποδόμηση του όποιου κράτους πρόνοιας. Γιατί αυτό δεν θα χρειάζεται, αφού θα είναι θρησκευτική υποχρέωση του ενός να στηρίζει τον άλλο. Όλα αυτά, για τα οποία αγωνίστηκε η δημοκρατική Αριστερά στη Θράκη, από τον καιρό των πέτρινων χρόνων και δώθε, θα είναι απλώς τα απομεινάρια ενός τραυματικού παρελθόντος. Γιατί τελικά ο “εχθρός” αυτού του ουμανισμού είναι ο θρησκευτικός συντηρητισμός, είτε μουσουλμανικός είτε χριστιανικός. Εκεί είναι το πρόβλημα. Όταν οι άνεργοι μειονοτικοί θα ζητούν να πιαστούν από τους θεσμούς, οι θεσμοί, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια, δεν θα είναι εκεί για να τους στηρίξουν. Και μόνη “ελπίδα” τους θα είναι η “μεταφυσική”. Αλλά η ελληνική δημοκρατία, μέχρι τώρα, ποτέ δεν είδε τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Και μοιραία, η ιντελιγκέντσια της μειονότητας αντέγραψε τις πρακτικές των ταγών της πλειονότητας. Αυτή η αντιγραφή οδήγησε, σε πρόσφατο συνέδριο για τον πολιτισμό του Συλλόγου Επιστημόνων της Μειονότητας στη Κομοτηνή, να “εξοριστεί”, χωρίς καν μια αναφορά, ο δάσκαλος, ποιητής και αριστερός, ο Μεμέτ Τσολάκ, που πνίγηκε πριν από χρόνια σε ένα ποτάμι της περιοχής. Τι θα γίνει λοιπόν; Δεν είμαι ούτε ιερομάντης, ούτε προφήτης. Εκείνο που μπορώ να πω είναι πως τελικά η Κομοτηνή, ως πόλη-σύμβολο, πρέπει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση, όσο κι αν είναι οδυνηρή, για τα πέτρινα χρόνια. Και από την άλλη, πρέπει να γίνουν όλα όσα πρέπει να γίνουν, και ακόμη περισσότερα, για να νιώσουν κι οι πολίτες της μειονότητας ότι τα τραύματα και οι πληγές μπορούν να επουλωθούν. Πριν από λίγο καιρό έγινε στη Κομοτηνή η τρίτη συνάντηση των δύο μειονοτήτων, της Ρωμαίικης της Πόλης και εκείνης της τουρκομουσουλμανικής της Θράκης. Μια “άτυπη συμφωνία” υπήρξε ανάμεσα στις δύο μειονότητες. Ότι και η μία και η άλλη κατάλαβαν, αφού βρέθηκαν ενώπιος ενωπίω, πως είναι μειονότητες που υπήρξαν πάντα βάρος για τα εθνικά κράτη της Ελλάδας και της Τουρκίας. Και αυτή η διαπίστωση σημαίνει πως ανάμεσα σε ανθρώπους των δύο μειονοτήτων στήνεται μια αδιόρατη γέφυρα. Αυτό από μόνο του είναι ελπιδοφόρο. Αλλά θέλει ακόμη δουλειά. Είναι πια ανάγκη οι άνθρωποι καλής θέλησης να δουν από την αρχή όλα τα ζητήματα της μειονότητας. Και ασφαλώς η ελληνική πολιτεία, ως πολιτεία. Και όχι ως “εθνικό μαυσωλείο”. Ο Σταμάτης Σακελλίων είναι δημοσιογράφος και θεολόγος

Sunday, May 07, 2006

Η αποπομπή του «Teheran Jack»

Ο Jack Straw διετέλεσε πέντε χρόνια υπουργός εξωτερικών της Μ. Βρετανίας και στο διάστημα αυτό πραγματοποίησε πέντε ταξίδια στην Τεχεράνη προσπαθώντας να βελτιώσει τις σχέσεις με τους καθεστωτικούς της κυβερνήτες. Λόγω αυτών των προσπαθειών και των επισκέψεών του απέκτησε το προσωνύμιο «Teheran Jack»! Μολονότι ο «Teheran Jack» είχε ταχθεί υπέρ των διπλωματικών πιέσεων ή ακόμα και υπέρ της υιοθέτησης και κυρώσεων κατά του Ιράν για την αποτροπή ανάπτυξης του πυρηνικού του προγράμματος για στρατιωτικούς σκοπούς , εντούτοις θεωρούσε ως “inconceivable” οποιαδήποτε ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον του. Όσοι, έτσι, ήλπιζαν, ότι τούτη τη φορά η Μεγάλη Βρετανία θα απείχε σε περίπτωση ανάληψης στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν, όπως στον πόλεμο του Βιετνάμ, καθώς φαίνεται, διαψεύδονται. Η πρόσφατη αποπομπή του «Teheran Jack» από τον Τόνι Μπλερ αποτελεί ένα καλό οιωνό, ότι και αυτή τη φορά η Μεγάλη Βρετανία θα σταθεί στο πλευρό των ΗΠΑ, προκειμένου να καταφέρει μέσω του Ιράν ένα ισχυρότατο πλήγμα στις ποταπές επιδιώξεις των καθεστώτων της Ρωσίας και της Κίνας, τα οποία προσφυώς τελευταία ο Robert Kagan αποκάλεσε "League of Dictators".

Thursday, May 04, 2006

Jean-François Revel (1924-2006)

Σε ηλικία 82 ετών απεβίωσε την περασμένη Κυριακή ο διακεκριμένος Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος Jean-Francois Revel.
Ήταν μέλος της γαλλικής ακαδημίας και μαζί με το φιλόσοφο Bernard-Henri Levy, τον οικονομολόγο Guy Sorman και τον συγγραφέα Pascal Bruckner υπήρξε από τους λίγους γάλλους συγγραφείς που υποστήριζε και θαύμαζε τις ΗΠΑ. Στο βιβλίο του με τον τίτλο Anti-Americanism αναλύει τον αντιαμερικανισμό σε όλο τον κόσμο. Εκθέτοντας τα παράδοξά του, τις αντιφάσεις του και τα ψέματά του, δείχνει ότι ο τελευταίος περισσότερο υποκινείται από τις πνευματικές και πολιτικές ελίτ παρά υποστηρίζεται από τον πληθυσμό.

Μια φράση από το βιβλίο του αυτό συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την λειτουργία του αντιαμερικανισμού: «The principal function of anti-Americanism has always been, and still is, to discredit liberalism by discrediting its supreme incarnation». Την εισαγωγή του βιβλίου του θα την βρείτε εδώ.

Για την εξίσωση του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης με τον αντιαμερικανισμό δείτε εδώ.

Tuesday, May 02, 2006

Το νέο σύμφωνο Molotov-Ribbentrop

Ο υπουργός άμυνας της Πολωνίας Radek Sikorski παρομοίασε εύστοχα την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ της Merkel και του Putin για την κατασκευή αγωγού, που θα επιτρέπει την άμεση προμήθεια αερίου από την Ρωσία στη Γερμανία, παρακάμπτοντας την υπάρχουσα σημερινή διέλευση μέσω των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης με το σύμφωνο Molotov-Ribbentrop του 1939, με το οποίο ο Adolf Hitler και ο Josef Stalin προέβλεψαν αφενός αμοιβαία μη επίθεση και αφετέρου μυστικό συνοδευτικό πρωτόκολλο του συμφώνου αναγνώριζε ελευθερία κινήσεων στη Γερμανία για τη δυτική Πολωνία και στη Σοβιετκή Ένωση ελευθερία κινήσεων στις βαλτικές χώρες, την ανατολική Πολωνία και τη Βεσσαραβία.
Αυτός ο αγωγός, θα επιτρέψει στον Putin τώρα να επαναβεβαιώσει τη ρωσική κυριαρχία πέραν του συνόλου της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.