Skip to main content

Vaclav Klaus challenges US view of EU

Czech President Vaclav Klaus challenged the US stance on the EU supporting closer European integration in his lecture at the University of Chicago on Wednesday. Klaus said that "the prevailing American way of looking at the EU is based on a misunderstanding of the true substance of the European integration," and that the US stance does not take the radical changes in Europe in recent years into consideration. "I am afraid that the Americans do not see the EU's accelerating drive towards a social-democratic, more social than democratic, European superstate. That they do not see the EU's protectionism, the EU's legal and regulatory burdens on business, the EU's irrational 'competition policy', the EU's pensions and health care crisis, and the costs of the European single currency," Klaus said in his lecture for students and teachers of the Faculty of Post-Graduate Studies in Economics at the University of Chicago. Klaus said that the Americans mistakenly suppose that the current major problem of Europe is the lack of peace and that united Europe is the best way to achieve peace. "To fight for peace - when war does not threaten - is, however, a wrong excuse for building institutions which tend to restrain freedom, democracy and democratic accountability, not to speak about economic efficiency," Klaus stressed, adding he does not share the opinion that the European unification would diminish anti-Americanism in Europe. In his lecture Klaus also focused on the transformation of the Czech society following the fall of communism in 1989, which, in his words was not brought from outside.

"It was made possible by our own domestic efforts, by our own decisive political activity, and by the existence of an elementary political support of millions of the Czechs who wanted to get rid of the past. This unusual unity in the whole country was extremely important," Klaus pointed out. On the other hand, he said that people were then united "against something" and not "in favour of something." "To my great regret, for the majority of people the alternative to communism was not capitalism 'Chicago-style'. The utopian 'third ways' were being sought and promoted," said Klaus. Klaus, Czech prime minister in 1993-97, described the fundamental steps of the radical economic reform that he headed at the beginning of the 1990s. He said that "there was nothing to wait for, because the euphoria that followed the collapse of communism would not provide people with an unlimited time for unpopular and often painful measures." Klaus also called the Czech Republic's EU entry in May 2004 "an inevitable move, without alternatives," which, however, brought Czechs less freedom, less democracy, less sovereignty, and more regulation and government intervention. Other speakers at the University of Chicago, conservative theoretician Gary Becker, winner of the Nobel Prize for Economics, and faculty dean Edward Snyder, expressed similar opinions as Klaus.


Roark said…
Συμφωνώ σε πολλά με όσα λέει ο Χάβελ. Πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά κάποια στιγμή ποιά Ευρώπη επιδιώκουμε.
Bourchas said…
Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να επιδιώκουμε τον πολιτικό στόχο της "οικοδόμησης" κάποιας "Ευρώπης" και την "διαμόρφωση μιας νέας συλλογικότητας", "που θα αντικαταστήσει το έθνος στις συνειδήσεις των ευρωπαίων πολιτών" .
Αρκεί να επιδιώκουμε την εμπέδωση και κατοχύρωση της ελευθερίας παντού και πάντοτε.
Roark said…
Υπάρχει ένωση χωρών/χώρα/κοινωνία/χωριό/οτιδήποτε περιλαμβάνει πάνω από 2 άτομα που να μην χρειάζεται συνεκτικούς δεσμούς συλλογικότητας;

Μια νέα συλλογικότητα είναι αναγκαία για να στηρίξει τους θεσμούς μιας διαφορετικής Ευρώπης χωρίς σύνορα, που να καθιστούν την "εμπέδωση και την κατοχύρωση της ελευθερίας" εφικτή πραγματικότητα. Τα συνεκτικά εργαλεία του σημερινού έθνους κράτους αδυνατούν να στήσουν στέρεους υπερεθνικούς θεσμούς ελευθερίας.

Το θέμα δεν είναι αν θα αρνηθούμε την υπερεθνική συλλογικότητα, αλλά αυτή θα είναι αποτέλεσμα μιας κατασκευαστικής λογικής (όπως των σημερινών ευρογραφειοκρατών) ή θα προκύψει αυθόρμητα ως εξελικτικό αποτέλεσμα των ελεύθερων συναλλαγών (όπως εξηγεί ο Χάγιεκ για τον εξελικτικό ορθολογισμό).
Anonymous said…
What a great site, how do you build such a cool site, its excellent.

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…