Skip to main content

Άνοιξη …γεμάτη μελαγχολία!!

Καβάλησα σήμερα τη «χαδιάρα» για μια ανοιξιάτικη βόλτα. Παντού στο δρόμο η ίδια αντίθεση: Από τη μια μεριά η ανοιξιάτικη αναγέννηση της ελληνικής φύσης και από την άλλη παντού στο δρόμο τα γκρίζα δημιουργικά αποτυπώματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, (οι δρόμοι, τα οικοδομήματα, οι νοοτροπίες, οι συμπεριφορές). Μόνο στην Ελλάδα ο ερχομός της άνοιξης μπορεί τόσο να σε μελαγχολήσει!! Βρήκα ένα μέρος όπου η «χαδιάρα», έδενε στα αλήθεια με την άνοιξη και, στρίβοντας ένα ντρουμάκι, σκεφτόμουν ότι, επιτέλους, ξέφυγα από την γκρίζα ελληνική πραγματικότητα. Αργότερα το κατά το βραδάκι, όταν η βόλτα είχε, πλέον, τελειώσει, επέστρεψα όχι μόνο στο γκρίζο της ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και στο γκρίζο του ελληνικού φιλελευθερισμού. Ήταν αδύνατο τελικά σε φιλελεύθερη ελληνική ιστοσελίδα μαζί με τα εγκώμια της Θάτσερ να μην υπάρχουν και εγκώμια στον Μπλερίσκο!! Αυτός ο ιδεατός πολιτικός τύπος της υπερδεκαετούς «σοσιαλφιλελεύθερης συναίνεσης», το γκρίζο του φιλελευθερισμού, που τον πληγώνει όσο τίποτε άλλο, αφαιρώντας του κάθε ικμάδα και αναχαιτίζοντας τη δυναμική των ιδεών του, εξυμνείτο σαν… συνεχιστής της Μάγκι!! Τελικά, η Ελλάδα πολύ με πεισμώνει ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ!!

Comments

Roark said…
Ο Μπλερ δεν είναι φιλελεύθερος, αλλά μήπως το βλέπεις λίγο ανάποδα;

Το άρθρο δεν υπερασπίζεται τον Μπλαιρ.

Το ότι ιδεολογικοί αντίπαλοι, όπως ο Μπλερ, τελικά υιοθετούν τις πολιτικές της Μάγκι δεν είναι απόδειξη της επιτυχίας, της απήχησης και της αποδοχής των θέσεών της από την βρετανική κοινωνία; Υπάρχει μεγαλύτερη καταξίωση από την αποδοχή του αντιπάλου;

Ακόμα, αν κάποιος μη φιλελεύθερος πει/προτείνει/εφαρμόσει μια φιλελεύθερη πολιτική, δεν πρέπει αυτό να αναγνωρίζεται και να επικροτείται; Τελικά τι έχει σημασία; Τι λέει κάποιος σε κάθε ζήτημα χωριστά, ή το ποιός το λέει;
Bourchas said…
Το Δεκέμβριο του 2004 ο Milton Friedman έγραψε: «we have succeeded in stalling the progress of socialism, but we have not succeeded in reversing its course. We are still far from bringing practice into conformity with opinion»(http://www.liberals.gr/read_op.php?oid=1083).

Μετά το τέλος του φασισμού και του κομμουνισμού, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μεταπολεμικά αποτέλεσε την πιο αισχρή και ύπουλη δύναμη αναχαίτισης κάθε φιλελεύθερου μετασχηματισμού της Ευρώπης. Οι μεσοβέζικες ιδέες της, στερημένες οποιασδήποτε αυθεντικότητας και συνοχής, έχουν εκφυλισθεί, πλέον, σε έναν στείρο κυβερνητισμό και πραγματισμό, τα αδιέξοδα του οποίου οδηγούν βαθμιαία τους λαούς της ηπειρωτικής Ευρώπης στην υπερψήφιση φαιοκόκκινων πολιτικών σχηματισμών και στην ιδεολογικοπολιτική διάσταση με τις ΗΠΑ, την χώρα που αποτελεί την πληρέστερη έως σήμερα ενσάρκωση των φιλελεύθερων ιδεών. Το όραμα δε πολιτικής ένωσης της Ευρώπης αποτελεί σήμερα το κύκνειο άσμα αυτού του αισχρού πολιτικού ρόλου της(http://www.mises.org/fullstory.asp?control=1536).

Τούτου δοθέντος, θέσεις όπως του Ανδριανόπουλου (http://www.andrianopoulos.gr/articles/articles2004/458_sosialdimokrates.htm)ότι «ουσιαστικά, σε όλες τις χώρες της αναπτυγμένης Δύσης η επικρατούσα πολιτική συναίνεση εστιάζεται πάνω στις φιλελεύθερες πολιτικές των λιγότερων φόρων, του μικρότερου αλλά αποτελεσματικότερου δημόσιου τομέα, των ελεύθερων αγορών, της εξασφάλισης της προστασίας των οικονομικά αδυνάτων-όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο θεσμών και κανόνων που προσδιορίζουν το κράτος δικαίου», είναι παντελώς αβάσιμες.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο παθιασμένος ευρωπαϊστής Μπλερ, εμφανίζεται ως συνεχιστής της Μάγκυ, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κι αυτός αποτέλεσε είναι απλά μια αισχρή δύναμη αναχαίτισης των φιλελεύθερων ιδεών που εμφανίστηκαν δυναμικά στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα.

Βλ. και ένα εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Μίχα εδώ http://archive.enet.gr/1998/12/17/on-line/stiles/analisi.htm.
Rain Man said…
'σοσιαλδημοκρατία': όρος που έχει εφευρεθεί για να δικαιολογήσει την ευρεία χρησιμοποίηση (από σχεδόν όλα τα πρώην σοσιαλιστικά κόμματα πλέον) φιλελευθερικών πρακτικών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα όπως αναφέρθηκε και παραπάνω ο Blair των Εργατικών στη Μ. Βρετανία, και ο οποίος έχει γίνει η αρσενική ενσάρκωση της Θάτσερ (χάρη στην οποία -και των φιλελεύθερων πολιτικών που εφάρμοσε- σήμερα η Μ. Βρετανία είναι αυτό που είναι).

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…