Skip to main content

CIA εναντίον Μπους

Γράφει ο Τάκης Μίχας στην χθεσινή "Ελευθεροτυπία", επικαλούμενος άρθρο στο «Foreign Affairs» (March/April 2006) του επικεφαλής της CIA για τη Μέση Ανατολή την περίοδο 2000-2005 Paul Pillar: «Ένα από τα ελάχιστα επιχειρήματα δικαιολόγησης της εισβολής στο Ιράκ τα οποία είχαν κάποιο στοιχείο αληθοφάνειας ήταν το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο η πληροφόρηση σχετικά με την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής και τη σχέση του Σαντάμ Χουσεΐν με την Αλ Κάιντα αποδείχθηκε μεν λανθασμένη αλλά ήταν η ίδια πληροφόρηση που είχαν κι άλλες δυτικές χώρες. Με άλλα λόγια η επέμβαση στο Ιράκ δεν ήταν μια προμελετημένη ενέργεια εκ μέρους της κυβέρνησης Μπους, προκειμένου να μεγιστοποιήσει πολιτικά και πιθανώς οικονομικά οφέλη, αλλά μια ενέργεια που βασίστηκε σε δικαιολογημένες ανησυχίες δυστυχώς όμως σε λάθος πληροφόρηση. Ομως ακόμα κι αυτό το επιχείρημα νομιμοποίησης της εισβολής, το οποίο δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν οι Αμερικανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι, αποδεικνύεται ότι είναι ψευδές». Αδικεί, έχω τη γνώμη, τον Τάκη Μίχα η άκριτη αποδοχή των ισχυρισμών του Paul Pillar. Ο τελευταίος απασχόλησε για ένα και μόνο φεγγάρι την αμερικανική επικαιρότητα περί τα μέσα Φεβρουαρίου τρέχοντος έτους, όταν και έγινε γνωστό το σχετικό άρθρο του. Έκτοτε ουδείς ασχολήθηκε μαζί του. Δείτε σχετικά εδώ και εδώ. Για την αντίκρουση της γενικότερης φιλολογίας «περί ψευδών» σχετικά με το Ιράκ δείτε εδώ.

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…