Skip to main content

Ο Milton Friedman «λάλησε»!

Αναφωνεί, μεταξύ άλλων, ως συνεπής φιλελεύθερος ο Milton Friedman σε συνέντευξη, που παραχώρησε στο e-rooster:

Όχι στο ευρώ!

Όχι στο ευρωσύνταγμα!

Όχι στη σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση!

Για την καθ’ υμάς απουσία φιλελεύθερων πεπραγμένων, ωστόσο, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα η παρακάτω επισήμανση, που κάνει στην συνέντευξή του:

«Από όλες τις πλευρές υπάρχει μια πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα κατευθυνόμενη στην προώθηση της ανθρώπινης ελευθερίας. Η εμφάνιση του αποτελέσματος αυτών των δράσεων εμποδίζεται από ειδικά συμφέροντα, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις ελέγχουν το πολιτικό σύστημα διαφόρων χωρών, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί έπ’ άπειρον».

Πάντως, κατά τα φαινόμενα, η Ελλάδα θα είναι η τελευταία χώρα, που θα εγκαταλείψει τα κυρίαρχα κοινωνικοοικονομικά μοντέλα του εθνοτικού εθνικισμού και του παρεοκρατικού καπιταλισμού, αναπτύσσοντας πολιτική, πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα, που θα έχει ως στόχο την προώθηση της ελευθερίας.

Comments

Bourchas said…
Στη φράση "καθ' υμάς" εκείνο το "υ" αντί του "η" βγάζει μάτι!Πάντως ο "δαίμων" του blog με τίμησε ιδιαιτέρως με την εξαίρεσή του!
Anonymous said…
Δεν μπορω να καταλαβω γιατι ο κυριος Μπουρχας μας πρηζει με τον εθνο εθνικισμο, την στιγμη που ολη η Ευρωπη και συντομα περαν του Ατλαντικου κινουνται προς τα κει. Μηπως γινεστε out-dated? Παντως το εθνο εθνικισμο το στηριξε και πολυ σωστα κατ την αποψη μου, μια χαρα.
Anonymous said…
τον στηριξατε ηθελα να πω, ο δαιμων σας ειναι ubiquitous που θα ελεγαν και οι Αγγλοι
Anonymous said…
Για να επανελθω και ζητω συγγνωμη για την πολυλογια, ο κυριος Φριντμαν συνεχιζει την παρολα στα ορια μανιας (δεν ξερω αν εχει να κανει με σεξουαλικη καταπιεση, ξυλο απο τον γονεα κτλ) της θεωριας των ειδικων συμφεροντων, κλικων κλπ. Μου φαινεται πως μια φιλευθερη κοινωνια θα πρεπει να ειναι εξαιρετικα διαφοροποιημενη και οργανωμενη σε επιπεδο κοινοτητας, γειτονιας κλπ ωστε να προωθει τα συμφεροντα της. Τωρα πως καποιοι νομιζουν οτι υπαρχει μια Κοινωνια με μεγαλη πλειοψηφια (εδω κολλαει ο ατομοκεντρισμος?)και καποια τρωκτικα συμφεροντα τα οποια απειλουν το καθαγιασμενο καλο δημοσιο, ατομικο (μαλλον τωρα θα ταυτιστουν) ειναι ενα ερωτημα το οποιοι θα πρεπει να μας απαντησει ο σεβαστος κατα τα αλλα Φριντμαν. Κατα την αποψη μου ανακαλυπτουμε σκοτεινα συμφεροντα (και μην μου πειτε Ολυμπιακη αυτο ειναι φανερο χαζο-συμφερον) οταν οι αποψεις μας δεν περνούν!

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…