Skip to main content

"Λιμπερτίνος" και "Φιλελεύθερη Συμμαχία"

Επειδή τις τελευταίες μέρες το όνομά μου «φιγουράρισε» ως μέλος της προσωρινής διοικούσας επιτροπής της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας» σε κάποιες αθηναικές φυλλάδες, επιθυμώ να διευκρινίσω ότι έχω παραιτηθεί από μέλος της πιο πάνω επιτροπής από τις 22 Οκτωβρίου 2006 καθώς και από μέλος της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας» από τις 15 Νοεμβρίου 2006. Ακολουθεί ένα απόσπασμα της παραίτησής μου από μέλος της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας»: [Επειδή λοιπόν: 1) η «Φιλελεύθερη Συμμαχία», όχι απλά και μόνο δεν πρόκειται να αναγνωρίσει την ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα, αλλά θα έχει στους κόλπους της και στελέχη, που καταφέρονται εναντίον κατοχυρωμένων δικαιωμάτων αυτών των μειονοτήτων στο όνομα της δήθεν προστασίας τους, 2) η «Φιλελεύθερη Συμμαχία», όχι απλά και μόνο θα διαφωνεί με την εξωτερική πολιτική του Μπούς, αλλά όποιον υποστηρίζει τον Μπους θα τον θεωρεί ως εχθρό του νεοφιλελευθερισμού. Για τους λόγους αυτούς Σας ανακοινώνω ότι υπ’ αυτές τις συνθήκες παραιτούμαι και από την ιδιότητα του μέλους της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας».]

Comments

Anonymous said…
ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΩ ΚΡΑΞΕΙ ΤΟ ΒΡΙΣΚΩ ΕΝΤΙΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΙΣ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΟΥ. ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ
Anonymous said…
Ολοι έχουν ελαττώματα. Ο Μπούρχας λίγο περισσότερα από τους άλλους.

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…