Skip to main content

Ανδρέας Ανδριανόπουλος: «Τι απομένει;»

Ιδιαίτερα βαρυσήμαντες και καταλυτικές πιστεύω οι διαπιστώσεις του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, που περιέχονται στο τελευταίο άρθρο του με τον τίτλο «Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ», και – κυρίως – η προτροπή του για το «τι δέον γενέσθαι».
Γράφει ο Ανδρέας χαρακτηριστικά:
«…ο Γιώργος δεν άλλαξε τελικά το κόμμα του κατ’ εξοχήν ελληνικού κρατικού παρεμβατισμού. Το Πασόκ του κρατισμού, της παροχολογίας και της αναζήτησης εύκολων λύσεων σε σύνθετα προβλήματα είναι δυστυχώς ακόμη εδώ. Και η νεωτερικότητα που έφερνε μαζί του ο Γιώργος χλόμιασε. Κάτω από τις ερπύστριες αυτού που λέγεται «βαθύ Πασόκ». Κάθε ημέρα που περνάει ο κόσμος των δυναμικών παρεμβάσεων για το μέλλον απομακρύνεται αντί να προσεγγίζει την δύσκαμπτη αξιωματική αντιπολίτευση. Το όραμα του 2004, των φιλελεύθερων δηλ. αλλαγών πάνω σε μια βάση σοσιαλδημοκρατικής κοινωνικής ευαισθησίας, δεν φαίνεται να υλοποιείται.
Τι απομένει; Μα τι άλλο από την απομάκρυνση από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα και η οικοδόμηση μιας νέας πρωτοβουλίας για την κατάκτηση της ψυχής του ελληνικού λαού. Η χώρα πρέπει να βγει από το τέλμα. Να εγκαταλείψει το περιθώριο της κοινωνικής υπανάπτυξης και να εισβάλει στον σχεδόν κλειστό χώρο των κρατών – ηγετών. Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα και τον λαό μας ο ρόλος του ουραγού. Πρέπει να δώσουμε, όσοι πιστεύουμε στην ανάγκη των αλλαγών, τα χέρια για να χτίσουμε τα θεμέλια του καινούργιου. Και να οδηγήσουμε την χώρα, τολμώντας τις ανατροπές που τόση ανάγκη έχει η κοινωνία, στον δρόμο της πρωτοπορίας.
Η ώρα έχει ήδη φθάσει. Ο λαός έχει πλέον τον λόγο…»

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…