Skip to main content

Παπούλιας κατά "αρματωμένων εβραίων"

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, που αποτελεί έναν εξέχοντα ιδεολογικοπολιτικό εκφραστή της «εθνικόφρονος αριστεράς των ημερών μας», τόσο στην προσφώνησή του στον Οικουμενικό Πατριάρχη όσο και στο σύντομο χαιρετισμό του στη Λέσβο αναφέρθηκε στον «παραλογισμό των ημερών», τονίζοντας πως «η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις μητέρες του Λιβάνου, που υπέμειναν και υπομένουν τις συνέπειες ενός σκληρού πολέμου, του πολέμου που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη και φέρνει τη διεθνή κοινότητα προ των ευθυνών της. Οι εικόνες των νεκρών παιδιών και των μανάδων τους που σπαράζουν, ακυρώνουν οποιαδήποτε ηθική νομιμοποίηση αυτής της βίας».
Ιδού λοιπόν «οι άνομοι εβραίοι», που παρά την διεθνή κατακραυγή σφάζουν αλύπητα και αδιάκριτα τα γυναικόπαιδα των μελών της Χεζμπολάχ!
Ούτε λέξη από τον Παπούλια για τις ρουκέτες τις «ηρωικής οργάνωσης» εναντίον του άμαχου ισραηλινού πληθυσμού!
Ούτε λέξη από τον Παπούλια για τις ισραηλινές μανάδες!
Κατά τον Παπούλια το Ισραήλ δεν είχε οποιαδήποτε ηθική νομιμοποίηση να απαντήσει στις ρουκέτες, που οι «ήρωες» της Χεζμπολάχ εκτόξευαν μέσα από κατοικημένες περιοχές του Λιβάνου εναντίον του άμαχου ισραηλινού πληθυσμού!
Τελικά το μίσος αυτού του ανθρώπου κατά της Αμερικής και του δυτικού πολιτισμού είναι μοναδικό και ανυπέρβλητο. Και το χειρότερο, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης – της πάλαι ποτέ αποκαλούμενης «Δημοσίας Ελληνικής Συνειδήσεως».
Ο Κολοκοτρώνης, όταν παζάρευε με τον πλούσιο εβραίο Χανέν στην άλωση της Τριπολιτσάς πόσα γρόσια θα του δώσει ο τελευταίος προκειμένου να του επιτρέψει να φύγει σώος, του απηύθυνε την χλευαστική φράση «Εβραίος και αρματωμένος δεν ματακούστηκε»!! Ευτυχώς, κ. Παπούλια, έχουν οι καιροί γυρίσματα!

Comments

Martingale said…
Sou afierwnw Giwrgo to parakatw

Με τις Πλαταιές και τη Σαλαμίνα, ο δυτικός κόσμος είχε φτάσει στις πύλες ενός μέλλοντος που θα γινόταν μεγάλο χάρη στην Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, ενός μέλλοντος που θα κυριαρχείται από το ελληνικό πνεύμα. Για τους αιώνες που έρχονταν, ίσως για πάντα, η Ελλάδα θα αποτύπωνε καθαρά την σφραγίδα της σε ολόκληρο τον πολιτισμό της Δύσεως


Ante pes ta ston Papoulia bebaia
Prometheus said…
Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα τι είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο καθένας έχει κρίση και κρίνει. Ρίξετε όμως μια ματιά εδώ:
http://web.amnesty.org/library/index/engmde180072006
Πρόκειται για έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας και αναφέρεται στις ζημιές που έγιναν στο Λίβανο, στο ανυπολόγιστο κόστος που υπέστη αυτή η χώρα... Μπορεί να το βρείετ ενδιαφέρον.
Prometheus said…
Ξαναγράφω το link γιατί νομίζω δεν το χώρεσε σε μία σειρά:
http://web.amnesty.org/library/index/
engmde180072006

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…