Skip to main content

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΠΑΠΟΥΛΙΑ

Όταν το μεσημέρι της 5ης Φεβρουαρίου 1994 ένας βαρύς όλμος έπληξε την αγορά της μαρτυρικής πόλης του Σαραγιέβο, της πρωτεύουσας της Βοσνίας, με αποτέλεσμα τον να φονευθούν 69 άνθρωποι και να τραυματισθούν άλλοι 200, όλοι άμαχοι, η οργή της διεθνούς κοινότητας ξεχείλισε εναντίον των Σέρβων του χασάπη Κάρατζιτς, καθώς αυτοί πολιορκούσαν την πόλη.Οι Σέρβοι δεν αποδέχθηκαν την ευθύνη για την εκτόξευση του όλμου και την απέδωσαν σε προβοκάτσια των μουσουλμάνων, ώστε να προκληθεί επέμβαση της διεθνούς κοινότητας στην Βοσνία.Λίγες μέρες αργότερα ο γάλλος δημοσιογράφος Μπερνάρ Βολκέρ ισχυρίστηκε, ότι από μια έκθεση του ΟΗΕ αποδεικνυόταν ότι όλμος είχε εκτοξευθεί από τον μουσουλμανικό τομέα του Σαραγιέβο. Τον Μάρτιο του 1994 ο Βολκέρ αποκάλυψε ότι πηγή των πληροφοριών του ήταν το ελληνικό υπουργείο των εξωτερικών, με επικεφαλής τότε υπουργό τον Κάρολο Παπούλια. Συγκεκριμένα είπε ότι οι αποκαλύψεις του είχαν βασιστεί σ’ ένα τηλεγράφημα, που είχε περιέλθει στην κατοχή του και έφερε την υπογραφή του τότε επίσημου μεσολαβητή του ΟΗΕ λόρδου Όουεν. Στο τηλεγράφημα που απέστειλε ο Όουεν στο ελληνικό υπουργείο των εξωτερικών (η Ελλάδα είχε τότε την προεδρία της Ε.Ε.) αναφερόταν εντός εισαγωγικών η ιστορία, που είχε διαδοθεί από το πρακτορείο ειδήσεων Τανγιούγκ, ότι πηγές του ΟΗΕ δήλωναν ότι ο όλμος είχε εκτοξευθεί από τους μουσουλμάνους.Ο Όουεν στα απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1995 με τον τίτλο «Balkan Odyssey», ισχυρίζεται (σελ. 261) ότι μολονότι αναμετέδωσε την είδηση του πρακτορείου ειδήσεων Τανγιούγκ μέσα σε εισαγωγικά, «η ελληνική προεδρία μετέδωσε το COREU (τηλεγράφημα) χωρίς τα εισαγωγικά κι έτσι σε επόμενο στάδιο, όταν είχαμε την πρώτη μας διαρροή των τηλεγραφημάτων, δόθηκε η εντύπωση ότι η παράγραφος του τηλεγραφήματός μου, χωρίς τα εισαγωγικά πλέον, ήταν δική μου άποψη και όχι του Τανγιούγκ». Ο δε Βολκέρ δήλωνε στις 21 Μαρτίου 1994 (βλ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»): «Το τηλεοπτικό μας κανάλι δεν είχε κανένα λόγο να φανταστεί ότι μια εμπιστευτική αναφορά μπορούσε να είχε αλλοιωθεί είτε από τυπογραφικό λάθος είτε από χειρισμό». Τελικά η παραχάραξη του εγγράφου Όουεν από τις ελληνικές αρχές υπήρξε ένα τυχαίο γεγονός ή μια συνειδητή προσπάθεια παραπληροφόρησης της διεθνούς κοινής γνώμης από το ελληνικό υπουργείο των εξωτερικών και από τον τότε προϊστάμενό του υπουργό Κάρολο Παπούλια, αναφορικά με τα εγκλήματα των Σέρβων του Κάρατζιτς; Κι αν δεχτεί κανείς, ότι επρόκειτο για τεχνικό λάθος κατά την αναμετάδοση από ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, τότε, όπως πολύ σωστά διερωτάται και ο Τάκης Μίχας στο πολύκροτο βιβλίο του «Η Ανίερη Συμμαχία» (εκδ. «ΕΛΑΤΗ», 2003), «γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν δημοσιοποίησε εξαρχής την ιστορία, βάζοντας έτσι τέρμα στις φημολογίες γύρω από την πιθανή προέλευση του όλμου; Τι νόημα είχε να αφήνει τις εικοτολογίες να πλανώνται;». Ο ίδιος ο συγγραφέας σημειώνει αμέσως παρακάτω, ότι «ο Υπουργός των Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς καθώς και έντονος επικριτής της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην περιοχή». Επιπλέον όταν ο Κάρολος Παπούλιας μετέβη στο Βελιγράδι στις 23 Σεπτεμβρίου του 2000, ως "παρατηρητής" των εκλογών της επόμενης ημέρας δήλωνε: "Βλέπει κανένας πάλι την παρέμβαση των δυνάμεων εκείνων που θέλουν την ανατροπή του Μιλόσεβιτς. Αυτές βρίσκονται στις ΗΠΑ ή σε ορισμένες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις... Όποιες επικρίσεις ή όποια κριτική κι αν κάνουμε στον πρόεδρο Μιλόσεβιτς, υπάρχει μια σταθερή βάση στα εσωτερικά πράγματα της Γιουγκοσλαβίας. Η πολιτική ζωή της Σερβίας χαρακτηρίζεται από έναν πατριωτισμό, εθνικισμό, ο οποίος θα εκφραστεί... Τα ελληνικά συμφέροντα διαφοροποιούνται από τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών στην περιοχή μας και ιδιαίτερα στη Γιουγκοσλαβία είναι τελείως διαφορετικά". Παρότι η νοθεία των εκλογών αυτών οδήγησε στην ανατροπή Μιλόσεβιτς, ύστερα από εξέργερση του σερβικού λαού, ο Κάρολος Παπούλιας είχε αποφανθεί, ότι ήταν έντιμες!!Ουδέποτε δε ο Κάρολος Παπούλιας έκρυψε τα αντιδυτικά και αντιφιλελεύθερα άισθήματά του. Μετά ταύτα και ενόψει της υποψηφιότητας του Κάρολου Παπούλια ως ΠτΔ με ενδιαφέρον αναμένω, να δω ως φιλελεύθερος πολίτης, αν οι δύο προσφάτως εκλεγμένοι με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ φιλελεύθεροι βουλευτές, θα ψηφίσουν υπέρ της εκλογής του σ' αυτό το αξίωμα. Κάθε φιλελεύθερος, πάντως, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση, να στηρίξει μια τέτοια υποψηφιότητα.

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…