Skip to main content

«Η ΕΥΓΕΝΗΣ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΙΣ»

Επισημαίνει ο καθηγητής Γιάννης Ν. Γιανουλόπουλος στο εκπληκτικό και πάντα επίκαιρο βιβλίο του με τον τίτλο «Η ευγενής μας τύφλωσις» (εκδ. Βιβλιόραμα, 1999): Ο Δηλιγιάννης «ήλπιζε σε ευρωπαϊκό ναυτικό αποκλεισμό, ο οποίος θα επέβαλε στην Ελλάδα να σταματήσει τις δια συγκεκριμένων πράξεων προκλήσεις που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια» στον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. «Μια τέτοια ενέργεια όχι μόνο θα προσέφερε στον έλληνα πρωθυπουργό σωτήρια διαφυγή από το αδιέξοδο, αλλά θα του εξασφάλιζε και σημαντικά πολιτικά οφέλη. Θα μπορούσε ακάθεκτος, ενώπιον του αθηναϊκού τύπου και του εκλογικού σώματος, να συνεχίζει την εθνικώς υπερήφανη πολιτική των φραστικών απειλών κατά των παντείων εχθρών του ελληνισμού και ταυτοχρόνως να καταγγέλλει τις Μεγάλες Δυνάμεις που εμπόδιζαν ένα μικρό αλλά εντελώς ξεχωριστό λαό να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή. Ο Δηλιγιάννης, ήλπιζε, εν άλλοις λόγοις, σε μια επανάληψη της τελευταίας πράξης του «ειρηνοπολέμου» του 1885-1886».Το ότι αυτό δεν συνέβη, θα καταλογισθεί «στην εκπορνευθείσα υπό του συμφέροντος Ευρώπην»: Ότι, δηλαδή, αυτή δεν επενέβη εγκαίρως, (με ναυτικό αποκλεισμό του Πειραιώς, δεν εξανάγκασε την Ελλάδα σε αποστράτευση, όπως το 1886, και δεν εμπόδισε τον απόπλου του στόλου της για την Κρήτη), υποχρεώνοντάς την, έτσι, να αλλάξει πολιτική, ενώ έβλεπε πολύ καθαρά «που θα έφερε το Ελληνικόν Έθνος η ευγενής του τύφλωσις» (κυπριακή εφημερίδα «Σάλπιγξ», Λεμεσός, 14 Ιουνίου 1897). Όπως τότε, έτσι και σήμερα, στο κυπριακό οι «μεγάλες δυνάμεις» ουδόλως ασκούν σοβαρές πιέσεις στους Καραμανλή-Παπαδόπουλο, υπέρ του «ΝΑΙ», και συνεπώς δεν είναι εμφανείς στην κοινή γνώμη οι επακόλουθες συνέπειες ως προς τη διεθνή παρουσία της Ελλάδας ενός μετά βεβαιότητας επερχόμενου εθνο-εθνικιστικού «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η πολιτική εξουσία σε Ελλάδα και Κύπρο, γαλουχημένη και εγκλωβισμένη και η ίδια, όπως και η «Δημοσία Ελληνική Συνείδησις» (κοινή γνώμη), στα νάματα της κυρίαρχης ιδεολογίας του «εθνοτικού εθνικισμού» και της συνακόλουθης «πατριδορητορείας των τριόδων», αδυνατεί, να προτείνει την υπερψήφιση του «ΝΑΙ», φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Έτσι, υπάρχει, πράγματι, περίπτωση, στο άμεσο μέλλον οι Καραμανλής-Παπαδόπουλος να βρεθούν ενώπιον πολιτικής ή κυβερνητικής κρίσης εξαιτίας των αρνητικών επιπτώσεων στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες θα προκληθούν από την επερχόμενη απόρριψη του σχεδίου του γ.γ. του ΟΗΕ, και, ενδεχομένως, να χάσουν την εξουσία τους. Τούτο, ωστόσο, ουδόλως θα σημάνει κατ’ ανάγκη και την οριστική ήττα στην Ελλάδα της κυρίαρχης ιδεολογίας του «εθνοτικού εθνικισμού», καθώς, όπως δείχνει η ελληνική ιστορία, πολύ μεγαλύτερες συμφορές από την επερχόμενη, όχι μόνο δεν αναχαίτισαν την συγκεκριμένη ιδεολογία, αλλά τουναντίον την ενδυνάμωσαν.

Comments

Popular posts from this blog

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 
Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.
Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακ…

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…