Skip to main content

«Η ΕΥΓΕΝΗΣ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΙΣ»

Επισημαίνει ο καθηγητής Γιάννης Ν. Γιανουλόπουλος στο εκπληκτικό και πάντα επίκαιρο βιβλίο του με τον τίτλο «Η ευγενής μας τύφλωσις» (εκδ. Βιβλιόραμα, 1999): Ο Δηλιγιάννης «ήλπιζε σε ευρωπαϊκό ναυτικό αποκλεισμό, ο οποίος θα επέβαλε στην Ελλάδα να σταματήσει τις δια συγκεκριμένων πράξεων προκλήσεις που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια» στον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. «Μια τέτοια ενέργεια όχι μόνο θα προσέφερε στον έλληνα πρωθυπουργό σωτήρια διαφυγή από το αδιέξοδο, αλλά θα του εξασφάλιζε και σημαντικά πολιτικά οφέλη. Θα μπορούσε ακάθεκτος, ενώπιον του αθηναϊκού τύπου και του εκλογικού σώματος, να συνεχίζει την εθνικώς υπερήφανη πολιτική των φραστικών απειλών κατά των παντείων εχθρών του ελληνισμού και ταυτοχρόνως να καταγγέλλει τις Μεγάλες Δυνάμεις που εμπόδιζαν ένα μικρό αλλά εντελώς ξεχωριστό λαό να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή. Ο Δηλιγιάννης, ήλπιζε, εν άλλοις λόγοις, σε μια επανάληψη της τελευταίας πράξης του «ειρηνοπολέμου» του 1885-1886».Το ότι αυτό δεν συνέβη, θα καταλογισθεί «στην εκπορνευθείσα υπό του συμφέροντος Ευρώπην»: Ότι, δηλαδή, αυτή δεν επενέβη εγκαίρως, (με ναυτικό αποκλεισμό του Πειραιώς, δεν εξανάγκασε την Ελλάδα σε αποστράτευση, όπως το 1886, και δεν εμπόδισε τον απόπλου του στόλου της για την Κρήτη), υποχρεώνοντάς την, έτσι, να αλλάξει πολιτική, ενώ έβλεπε πολύ καθαρά «που θα έφερε το Ελληνικόν Έθνος η ευγενής του τύφλωσις» (κυπριακή εφημερίδα «Σάλπιγξ», Λεμεσός, 14 Ιουνίου 1897). Όπως τότε, έτσι και σήμερα, στο κυπριακό οι «μεγάλες δυνάμεις» ουδόλως ασκούν σοβαρές πιέσεις στους Καραμανλή-Παπαδόπουλο, υπέρ του «ΝΑΙ», και συνεπώς δεν είναι εμφανείς στην κοινή γνώμη οι επακόλουθες συνέπειες ως προς τη διεθνή παρουσία της Ελλάδας ενός μετά βεβαιότητας επερχόμενου εθνο-εθνικιστικού «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η πολιτική εξουσία σε Ελλάδα και Κύπρο, γαλουχημένη και εγκλωβισμένη και η ίδια, όπως και η «Δημοσία Ελληνική Συνείδησις» (κοινή γνώμη), στα νάματα της κυρίαρχης ιδεολογίας του «εθνοτικού εθνικισμού» και της συνακόλουθης «πατριδορητορείας των τριόδων», αδυνατεί, να προτείνει την υπερψήφιση του «ΝΑΙ», φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Έτσι, υπάρχει, πράγματι, περίπτωση, στο άμεσο μέλλον οι Καραμανλής-Παπαδόπουλος να βρεθούν ενώπιον πολιτικής ή κυβερνητικής κρίσης εξαιτίας των αρνητικών επιπτώσεων στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες θα προκληθούν από την επερχόμενη απόρριψη του σχεδίου του γ.γ. του ΟΗΕ, και, ενδεχομένως, να χάσουν την εξουσία τους. Τούτο, ωστόσο, ουδόλως θα σημάνει κατ’ ανάγκη και την οριστική ήττα στην Ελλάδα της κυρίαρχης ιδεολογίας του «εθνοτικού εθνικισμού», καθώς, όπως δείχνει η ελληνική ιστορία, πολύ μεγαλύτερες συμφορές από την επερχόμενη, όχι μόνο δεν αναχαίτισαν την συγκεκριμένη ιδεολογία, αλλά τουναντίον την ενδυνάμωσαν.

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…