Skip to main content

Η «αλεπουδίτσα» του ΠΑΣΟΚ

Το γνωστό παραμύθι του Αντερσεν «Τα Καινούργια Ρούχα του Αυτοκράτορα»χρησιμοποίησε ο Στέφανος Μάνος, για να ανταπαντήσει στους ισχυρισμούς της Αννας Διαμαντοπούλου, σχετικά με τον παραλληλισμό του με τον Δανό συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Στο παραμύθι αυτό ως γνωστόν το μικρό παιδί αναφωνεί ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Μ' αυτόν τον εύστοχο τρόπο θέλησε ο κ. Μάνος, να επισημάνει στην κυρία του Πασοκ, ότι μόνο όσοι θωπεύουν την εξουσία δεν μπορούν να δουν τα χάλια της χώρας και να μιλήσουν τον λόγο της αλήθειας και της υπευθυνότητας. Όμως η αμετανόητη κυρία του Πασοκ, αντί να βάλει την ουρά στα σκέλια της, επικαλέστηκε ξεδιάντροπα ως απάντηση στον κ. Μάνο τον μύθο του Αισώπου, με τον κόρακα και την αλεπού. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας κόρακας με ένα κομμάτι τυρί στο στόμα καθόταν πάνω σε ένα δέντρο. Διερχόμενη αλεπού λιγουρεύτηκε το τυρί και, για να το αποκτήσει, είπε στον κόρακα: «Τι ωραίο πουλί που είσαι, τι όμορφα που είναι τα φτερά σου. Εάν είχες και ωραία φωνή, θα γινόσουν ο βασιλιάς των πουλιών». Ο κολακευμένος κόρακας άνοιξε το ράμφος του για να αποδείξει στην αλεπού την ωραία του φωνή. Το κομμάτι του τυριού τού έπεσε και λίγο πριν το αρπάξει η αλεπού τού είπε: «Ωραία φωνή έχεις, αλλά σου λείπει το μυαλό». Η κυρία «αλεπουδίτσα» του Πασοκ, λοιπόν, απαντά στον κ. Μάνο, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι καλά τα λες, αλλά έτσι θα χάσουμε το «τυρί», δηλαδή δεν πρόκειται να δούμε εξουσία και δημόσιο κορβανά στον αιώνα τον άπαντα. Επαναλαμβάνει δηλαδή την ρήση του Μακρυγιάννη: «Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα» [βλ. Κων. Μ. Γράψα, Διευθυντού τηε ελλ. Βουλής: «Ελληνική πολιτική εγκυγλοπαίδεια», τευχ Α΄(Η πρώτη εθνική Συνέλευσις 1843-1844), Αθήναι 1947, σελ. 21]. Η εγχώρια «αλεπουδίτσα» του Πασοκ, ωστόσο, φαίνεται, να αγνοεί, όχι μόνο την παροιμία «μια του κλέφτη δυο του κλέφτη, τρίτη και η κακή του μέρα», αλλά και το γεγονός ότι κάτι παρόμοιες ευρωπαίες «αλεπουδίτσες», σε Γαλλία και Ολλανδία, τώρα τελευταία κυκλοφορούν χωρίς ουρά. Οσονούπω δε έρχονται και στην Ελλάδα, κατά πρώτον οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Να δούμε τότε, αν η «αλεπουδίτσα» του Πασοκ θα εξακολουθεί, να κουνά την ουρά της.

Comments

Anonymous said…
You are very sexy!

Popular posts from this blog

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 
Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.
Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακ…

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…