Skip to main content

Η «αλεπουδίτσα» του ΠΑΣΟΚ

Το γνωστό παραμύθι του Αντερσεν «Τα Καινούργια Ρούχα του Αυτοκράτορα»χρησιμοποίησε ο Στέφανος Μάνος, για να ανταπαντήσει στους ισχυρισμούς της Αννας Διαμαντοπούλου, σχετικά με τον παραλληλισμό του με τον Δανό συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Στο παραμύθι αυτό ως γνωστόν το μικρό παιδί αναφωνεί ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Μ' αυτόν τον εύστοχο τρόπο θέλησε ο κ. Μάνος, να επισημάνει στην κυρία του Πασοκ, ότι μόνο όσοι θωπεύουν την εξουσία δεν μπορούν να δουν τα χάλια της χώρας και να μιλήσουν τον λόγο της αλήθειας και της υπευθυνότητας. Όμως η αμετανόητη κυρία του Πασοκ, αντί να βάλει την ουρά στα σκέλια της, επικαλέστηκε ξεδιάντροπα ως απάντηση στον κ. Μάνο τον μύθο του Αισώπου, με τον κόρακα και την αλεπού. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας κόρακας με ένα κομμάτι τυρί στο στόμα καθόταν πάνω σε ένα δέντρο. Διερχόμενη αλεπού λιγουρεύτηκε το τυρί και, για να το αποκτήσει, είπε στον κόρακα: «Τι ωραίο πουλί που είσαι, τι όμορφα που είναι τα φτερά σου. Εάν είχες και ωραία φωνή, θα γινόσουν ο βασιλιάς των πουλιών». Ο κολακευμένος κόρακας άνοιξε το ράμφος του για να αποδείξει στην αλεπού την ωραία του φωνή. Το κομμάτι του τυριού τού έπεσε και λίγο πριν το αρπάξει η αλεπού τού είπε: «Ωραία φωνή έχεις, αλλά σου λείπει το μυαλό». Η κυρία «αλεπουδίτσα» του Πασοκ, λοιπόν, απαντά στον κ. Μάνο, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι καλά τα λες, αλλά έτσι θα χάσουμε το «τυρί», δηλαδή δεν πρόκειται να δούμε εξουσία και δημόσιο κορβανά στον αιώνα τον άπαντα. Επαναλαμβάνει δηλαδή την ρήση του Μακρυγιάννη: «Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα» [βλ. Κων. Μ. Γράψα, Διευθυντού τηε ελλ. Βουλής: «Ελληνική πολιτική εγκυγλοπαίδεια», τευχ Α΄(Η πρώτη εθνική Συνέλευσις 1843-1844), Αθήναι 1947, σελ. 21]. Η εγχώρια «αλεπουδίτσα» του Πασοκ, ωστόσο, φαίνεται, να αγνοεί, όχι μόνο την παροιμία «μια του κλέφτη δυο του κλέφτη, τρίτη και η κακή του μέρα», αλλά και το γεγονός ότι κάτι παρόμοιες ευρωπαίες «αλεπουδίτσες», σε Γαλλία και Ολλανδία, τώρα τελευταία κυκλοφορούν χωρίς ουρά. Οσονούπω δε έρχονται και στην Ελλάδα, κατά πρώτον οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Να δούμε τότε, αν η «αλεπουδίτσα» του Πασοκ θα εξακολουθεί, να κουνά την ουρά της.

Comments

Anonymous said…
You are very sexy!

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…