Skip to main content

ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στο ναό του Αγίου Γεωργίου στη Ριζάρειο Σχολή, όπου λειτούργησε στις 13/03/04, απεφάνθη ότι, «καθένας σ' αυτό τον τόπο, που θέλησε να παραβλέψει και να περιφρονήσει την Εκκλησία και το θρησκεύοντα λαό μας, ετέθη στο περιθώριο». Διευκρίνισε δε ότι «αυτό αποτελεί ιστορική νομοτέλεια, η οποία εφηρμόζετο, εφαρμόζεται και όπως δείχνουν τα πράγματα θα εφαρμόζεται μέχρι συντελείας των αιώνων».Ποιος άραγε μπορεί να διαφωνήσει με την αλήθεια αυτής του της διαπίστωσης; Γεμιστός Πλήθων, Μεθόδιος Ανθρακίτης, Χριστόδουλος Παμπλέκης, Ευγένιος Βούλγαρης, Ιώσηπος Μοισιόδαξ, Βενιαμίν Λέσβιος, Στέφανος Δούγκας, Νεόφυτος Δούκας, Αθανάσιος Ψαλίδας, Κωνσταντίνος Κούμας, Γρηγόριος Κωνσταντάς, Αδαμάντιος Κοραής, Ρήγας Βελεστινλής, Θεόφιλος Καίρης, Ανδρέας Λασκαράτος, Παναγιώτης Συνοδινός, Νίκος Καζαντζάκης. Όλοι τους και όσοι ακολουθήσουν βρίσκονται στο περιθώριο της καρδιάς μας!!

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…