Skip to main content

"Απελέγχονται οι Αρχιερείς..."

Ο Αυστριακός σκιτσογράφος Γκέρχαρντ Χάντερερ, συγγραφέας του βιβλίου-κόμικς «H ζωή του Ιησού», το οποίο κατασχέθηκε από τις ελληνικές αρχές αμέσως μετά την κυκλοφορία του, τον Φεβρουάριο του 2003, καταδικάστηκε ερήμην πριν λίγες μέρες στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών σε εξάμηνη φυλάκιση. Το βιβλίο του Γκέρχαρντ Χάντερερ στην Αυστρία πούλησε 80.000 αντίτυπα. Δέχθηκε κι εκεί επιθέσεις από την Εκκλησία, όμως δεν υπήρξε ούτε κατάσχεση ούτε καταδίκη. Στις άλλες χώρες όπου μεταφράστηκε το βιβλίο δεν υπήρξαν αντιδράσεις μεγάλης κλίμακας. Ο εκπρόσωπος του αρχιεπισκόπου Επιφάνιος Οικονόμου είχε αποφανθεί πριν από δύο χρόνια, όταν ασκήθηκε η ποινική δίωξη: «Επραξε καλώς ο εισαγγελεύς. Διότι δεν είναι δυνατόν να διακωμωδούνται τα ιερά και τα όσια και μάλιστα στο πρόσωπο του αρχηγού της Εκκλησίας μας». Είναι ο ίδιος ο εκπρόσωπος του αρχιεπισκόπου που τηλεφώνησε στο κανάλι Star τον περασμένο Ιούλιο και ζήτησε, να ματαιωθεί η προβολή της ταινίας του Σκορσέζε «Τελευταίος Πειρασμός», στο όνομα «χριστιανών που διαμαρτύρονται». Τόσο στην προδικασία, όσο και κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, βασικός μάρτυρας κατηγορίας εις βάρος του βιβλίου και του δημιουργού του υπήρξε ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριακός Τσουρός, ο οποίος κατέχει τη νευραλγική θέση του γραμματέα της Επιτροπής επί των Αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου. Τις μέρες αυτές, επίσης, κατά κωμικοτραγική σύμπτωση, η ελλαδική ορθόδοξη εκκλησία, «ο θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων του γένους» αποκαλύπτεται, ότι έχει παραδοθεί στην τρυφή, στις ηδονές και στην διαφθορά. Πόσο τραγικά επίκαιρα είναι, συνεπώς, τα λόγια του ανώνυμου πατριώτη και συγγραφέα του χειρογράφου με τον τίτλο «Λίβελλος κατά των Αρχιερέων», που γράφτηκε στα χρόνια της ακμής του φιλελεύθερου κινήματος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, του οποίου την αποτυχία τελικά πλήρωσε μετέπειτα η Ελλάδα με εθνικές τραγωδίες: «[...] Οι Αρχιερείς μισούσι το φως της φιλοσοφίας καθώς οι οφθαλμιώντες τον ήλιον ή καθώς οι κλέπται τους λύχνους. Οι Αρχιερείς θέλουσι τους νέους Γραικούς αμαθείς και απαιδεύτους, δια να κύπτουσι τον αυχένα ως άλογα κτήνη εις τον ζυγόν της πλάνης. Θέλουσι τους Χριστιανούς αμαθείς, δια να πιστεύωσι ως δόγματα πίστεως τα εφευρήματα της δεισιδαιμονίας, τα οποία η Εκκλησία του Χριστού απελέγχει ως αιρέσεις. Μισούσι οι Ιεροί του Γένους τον φωτισμόν διότι πειράζει τα παράνομα αυτών εισοδήματα και τα άδικα δικαιώματα. Μισούσι του γένους τον φωτισμόν επειδή αυτός είναι η δίστομος μάχαιρα ήτις μέλλει να κατακόψη τας κεφαλάς της πολυκεφάλου ύδρας, λέγω της δεισιδαιμονίας [...]Δυσχεραίνουσιν οι Άγιοι όταν βλέπωσιν εκδιδόμενα εις φως βιβλία επιστημονικά και φιλολογικά, τα οποία φωτίζουσι το γένος [...] δίδαξόν μας, λέγω και εγώ προς σε πάτερ, ουχί την αποταγήν του κόσμου αλλά το καλώς ζην εν τω κόσμω, ουχί την μισανθρωπίαν του Τίμωνος, αλλά την φιλανθρωπίαν του Σωκράτους, ουχί οπτασίας αλλά ηθικήν, [...] ουχί τα υπέρ άνθρωπον αλλά τα ωφέλιμα εις τον άνθρωπον και τα καθήκοντα της πολιτικής κοινωνίας».

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…