Skip to main content

Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς

Ο Τάκης Μίχας στο βιβλίο του «Η ανίερη συμμαχία. Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς» (εκδ. «Ελάτη» 2003) στο τρίτο κεφάλαιο με τον τίτλο «Ο φιλέλληνας Λόρδος Όουεν» γράφει για τον πρώην επίσημο μεσολαβητή της ΕΕ: {Ένα άλλο κοινό σημείο αναφοράς του λόρδου Όουεν με το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ήταν η λατρεία που έτρεφαν και οι δύο για το πρόσωπο του Μιλόσεβιτς. Όπως ακριβώς και οι Έλληνες συνάδελφοί του, ο λόρδος Όουεν συνήθιζε να μιλάει για τον σέρβο ηγέτη με τα καλύτερα λόγια. Έτσι έλεγε γι’ αυτόν ότι «είναι ένας άνθρωπος που ζει στον πραγματικό κόσμο» και ότι «οδηγεί τη Σερβία πίσω στην Ευρωπαϊκή οικογένεια». Παράλληλα κατηγορούσε τους Αμερικανούς, ότι το θέμα της σύλληψης του Μιλόσεβιτς τους είχε γίνει «έμμονη ιδέα».} (βλ. και το άρθρο του Dr Brendan Simms "We saw him as a solution. In fact, he was the problem"). Αμέσως μετά το θάνατο του Μιλόσεβιτς ο λόρδος Όουεν δήλωσε για τον Σέρβο ηγέτη:
“I think that essentially he was power crazy. I don't think racism was anywhere near as strong for him as it was for some of the leading people like General Mladic, who I never had any doubt was racist in a lot of his attitudes. But he was ruthless, there is no doubt in my judgement that he was responsible for the ethnic cleansing that was part of the break up of the former Yugoslavia in what became Croatia and Bosnia in 1991 and 1992. And again in Kosovo before the war there in 1999 and probably even genocide there”. Όπως ακριβώς ο λόρδος Όουεν εμφανίζεται, να έχει υποστεί «αμνησία» για τις προηγούμενες εκτιμήσεις του σχετικά με το πρόσωπο του Μιλόσεβιτς και τώρα βάλει εναντίον του, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την επίσημη ελληνική πολιτεία, που αναφανδόν τότε τον υποστήριξε.

Comments

Anonymous said…
Super color scheme, I like it! Good job. Go on.
»

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…