Skip to main content

Ο Fukuyama και ο ισλαμικός κόσμος

Το σχόλιο μου με αφορμή το άρθρο του F. Fukuyama που δημοσιεύθηκε στo NYT (βλ. το άρθρο στη διεύθυνση http://www.nytimes.com/2006/02/19/magazine/neo.html?pagewanted=all ). Ο πραγματικός εχθρός της Αμερικής δεν είναι ο ισλαμικός εξτρεμισμός. Ο πραγματικός εχθρός της είναι η Ευρώπη, η Ρωσία και τα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής. Ο δε πραγματικός της σύμμαχος είναι ο ισλαμικός κόσμος. Το πρόβλημα με την πρώτη θητεία Μπούς και πολύ περισσότερο με τη δεύτερη θητεία του είναι ακριβώς η παραγνώριση αυτής της αλήθειας. Αντί να επιδιώξει για το εγχείρημά του την άμεση συμμαχία του ισλαμικού κόσμου επιδίωξε τη συμμαχία απολιθωμάτων και πιθανότατα αισχρών προβοκατόρων, όπως η Ευρώπη και η Ρωσία. Σ’ ότι αφορά τον F. Fukuyama αδυνατεί, προφανέστατα, να μας εξηγήσει γιατί «a political contest for the hearts and minds of ordinary Muslims around the world», όπως πολύ ωραία το θέτει, καθίσταται απαραίτητος στο εσωτερικό κάτι χώρων σαν τη Γαλλία και τη Δανία, όχι όμως, και για το εσωτερικό της ίδιας της Αμερικής. Ο ίδιος ο F. Fukuyama εξάλλου είναι «ο τελευταίος άνθρωπος», που δικαιούται να εκφέρει γνώμη για το εγχείρημα της φιλελευθεροποίησης του ισλαμικού κόσμου, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τα όσα γράφει για το Ισλάμ στην παρ. 20, Μέρος IV του βιβλίου του «Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος», δεν φαίνεται καθόλου να πιστεύει σ’ αυτό το εγχείρημα.

Comments

Popular posts from this blog

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 
Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.
Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακ…

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…