Skip to main content

Συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέχρι …

Αφορμή για τούτο το post υπήρξε ένα σχόλιο του συγγραφέα Νίκου Δήμου, το οποίο θεωρώ ότι εκφράζει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ενόψει των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου: [Ο/Η Nikos Dimou είπε... Για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας: Κυκλοφορεί από bloggers μια γενική παραίνεση να "μαυρίσουμε" τα κόμματα εξουσίας ψηφίζοντας μικρά κόμματα. Έχει νόημα αυτό; Διότι "μικρά κόμματα" είναι και τα τρία κατ' εμέ απαράδεκτα: ΛΑΟΣ, ΚΚΕ, Δημοκρατική Αναγέννηση. (Να ενισχύσω τον Καταζαφέρη για να τιμωρήσω την Ν.Δ.; Προτιμώ να κόψω το χέρι μου...) Μένει ο ΣΥΡΙΖΑ (ρίζα ΚΚ) και τα γκρουπούσκουλα... Και το λευκό δεν μετράει. Αδιέξοδο! Mon Aug 27, 05:37:00 PM] Καταρχάς, η παραπάνω άποψη εκκινεί από την ορθή παραδοχή της πολιτικής αναποτελεσματικότητας και ανεπάρκειας του πολυσυλλεκτικού δικομματισμού, μέσω της απόϊδεολογικοποίησης και της προσπάθειας να ικανοποιηθούν και να συγκερασθούν όλα τα αιτήματα με προσφυγή σε εφήμερες και διαχειριστικές απλά πολιτικές πρακτικές, που δεν συνεπάγονται οποιοδήποτε πολιτικό κόστος για την πολυσυλλεκτική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Ο φαύλος κύκλος στον οποίο οδηγεί το πολιτικό σύστημα η πολυσυλλεκτική λειτουργία των δύο «μεγάλων» κομμάτων καθίσταται έτσι παραπάνω από προφανής. Προφανή, όμως, καθίστανται και τα διλήμματα που θέτει σε κάθε καλόπιστο πολίτη, ο οποίος, μολονότι με αγανάκτηση διαπιστώνει τα σημερινά αδιέξοδα της νταβαντζίδικης εθνικιστικής κλεπτοκρατίας, που στήργμά του έχει ακριβώς τον πολυσυλλεκτικό δικομματισμό, εντούτοις λόγω της απέχθειας του για τις θέσεις των μικρών κόμματων (ο κρατισμός και ο εθνικισμός κυριαρχει σ’ αυτά στον υπέρτατο βαθμό) φοβάται να τιμωρήσει μαζί και τα δύο μεγάλα πολυσυλλεκτικά κόμματα, υπερψηφίζοντας τα μικρά. Κατά πόσο, όμως, είναι πραγματικά δικαιολογημένος, αυτός ο φόβος; Δεν θα έχουμε κυβέρνηση την επομένη των εκλογών, ισχυρίζονται. Απαντώ, ότι μπορούμε κάλλιστα να έχουμε μια παντοδύναμη κοινοβουλευτικά συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Το παράδειγμα της Γερμανίας είναι, άλλωστε, υπαρκτό! Συγκυβέρνηση λοιπόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μέχρι να υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση της «Φιλελευθερης Συμμαχίας» με την κατίσχυση του λιμπεραλισμού στην Ελλάδα!

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…