Skip to main content

Παράνομη και αντισυνταγματική η επέμβαση στην έκθεση Art Athina

Γράφει ο κ. Μανδραβέλης στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:
[Είναι όμως εν μέρει υποκριτικό να σχίζουν τα ιμάτιά τους όλοι για μια παρέμβαση των οργάνων της πολιτείας - παρέμβαση η οποία μπορεί να είναι αναχρονιστική, μπορεί να παραπέμπει σε άλλες εποχές, μπορεί να είναι σκοταδιστική, αλλά είναι απολύτως νόμιμη! Και είναι να απορεί κανείς γιατί ενίστανται άπαντες στην εφαρμογή του νόμου, ενώ κανείς δεν γκρινιάζει για την ύπαρξή του. Γιατί δεν ενοχλείται κανείς από την ύπαρξη αυτού του μεταξικού νόμου που λογόκρινε το έργο της κ. Εύας Στεφανή, ενώ γίνεται τόσο θόρυβος τώρα που εφαρμόστηκε ο νόμος;]
Ωστόσο παρά τα υποστηριζόμενα από τον αρθρογράφο της εφημερίδας η «παρέμβαση των οργάνων της πολιτείας» στην περίπτωση της έκθεσης Art Athina υπήρξε κραυγαλέα παράνομη και αντισυνταγματική, γιατί αφενός ο νόμος εξαιρεί τα έργα της τέχνης από την έννοια του ασέμνου και αφετέρου ο ελληνικός εθνικός ύμνος δεν αποτελεί ούτε επίσημη σημαία του κράτους ούτε έμβλημα της κυριαρχίας του.
ΝΟΜΟΣ 5060 της 30/30 Ιουν. 1931 Περί τύπου,προσβολών της τιμής εν γένει και άλλων σχετικώνδιατάξεων.
Αρθρ. 30
«Ασεμνα κατά τις περιπτώσεις του προηγόυμενου άρθρου θεωρούνται ταχειρόγραφα, έντυπα εικόνες και λοιπά αντικείμενα, όταν, σύμφωνα με τοκοινό αίσθημα, προσβάλλουν την αιδώ. Δεν θεωρούνται άσεμνα τα έργατέχνης ή επιστήμης και ιδίως αυτά που ανήκουν στην πολιτιστικήδημιουργία της ανθρωπότητας ή που συμβάλλουν στην προώθηση τηςανθρώπινης γνώσης, εκτός από την περίπτωση όπου προσφέρονται προςπώληση, πωλούνται ή παρέχονται ειδικά, σε πρόσωπα ηλικίας κάτω των 18ετών και για σκοπούς άλλους, εκτός από τη σπουδή. Για το χαρακτηρισμόέργου ως ανήκοντος στις παραπάνω εξαιρέσεις ο εισαγγελέας μπορεί ναπροκαλέσει συμβουλευτική γνωμοδότηση πενταμελούς επιτροπής, την οποίαδιορίζει ο ίδιος από παιδαγωγούς, καθηγητές της Ανωτάτης Σχολής ΚαλώνΤεχνών και μέλη συλλόγων για την προστασία της παιδικής ηλικίας ή όπουδεν υπάρχουν τέτοια πρόσωπα, τριμελούς επιτροπής από παιδαγωγούς καιλογίους».
*** Το άρθρο 30 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο 3 του Ν. 1291/1-4 Οκτ. 1982 (ΦΕΚ Α’ 122).
Άρθρο 181 ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ
Προσβολή συμβόλων του ελληνικού Kράτους.
Όποιος, για να εκδηλώσει μίσος ή περιφρόνηση, αφαιρεί, καταστρέφει, παραμορφώνει ή ρυπαίνει την επίσημη σημαία του Kράτους ή έμβλημα της κυριαρχίας του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών.

Comments

Dersu said…
Αναφορα στην Ayn Rand στην Ελλαδα? Καλά που δεν την ξέρουν αλλοιώς θα σε είχαν βάλει στην πίσσα και στα πούπουλα.

Θαυμάζω το στομάχι σου που υποστηρίζεις Libartarian principles στην Ελλάδα.
Χωρίς να έχεις κάποια βάση στο εξωτερικό?

Πραγματικα ειναι ευχάριστη έκπληξη να βλέπω έστω και ενα φαναράκι ελευθερίας στο σκοτεινό πέλαγος του κολλεκτιβισμού που λέγεται Ελλάδα. Και η Ευρωπη δεν παει πισω. Μπηκε η ελλαδα στο μεγαλο βαπορι της ΕΟΚ. Δεν καταλαβε ακομα οτι ειναι σαπιοκάραβο και καταχάρηκε. Εκεί έχει εναποθέσει ολες της ελπίδες της για ευημερία.
Bourchas said…
@Dersu
Μα η Ayn Rand κάνει καλό στο "στομάχι"!
Πέραν τούτου υπάρχουν και στην Ελλάδα "φαναράκια ελευθερίας" πολύ σπουδαιότερα από την δική μου προσπάθεια.
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Dersu said…
Αλήθεια, έχουν μεταφράστει έργα Ayn Rand στα Ελληνικά; Ξέρει κανείς πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει;

...όσα καί τό Satanic Verses Satanic στούς Taliban;
Bourchas said…
@Dersu
Τα έργα "The Fountainhead" και "We the living" της Ayn Rand, έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις "Ωκεανίδα" πριν από μια δεκαετία.
Δεν γνωρίζω πόσα αντίτυπα πωλήθηκαν.

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…