Skip to main content

Ο Μπους και ...η αρχαία Αθήνα!

Με αφορμή το post του συγγραφέα Ν. Δήμου «Η τρομοκρατία της εξουσίας» ο ακόλουθος διάλογος:
Bourchas said...
nikos dimou said... «Εμένα με εντυπωσιάζει το πόσο πολύ ζούμε ακόμα στον κόσμο του Άσπρου... (Τι άλλο είναι ο Bush - bully)».
Πως το έγραψε όμως ο Κάρλ Πόππερ στο 10ο κεφάλαιο της «Ανοιχτής Κοινωνίας»;«Και η αφήγηση του Θουκυδίδη περιέχει πολλά σημεία που αποδεικνύουν τη δημοτικότητα Αθήνας ανάμεσα στους δημοκράτες και τους καταπιεζόμενους. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται για τη γνώμη των απαίδευτων μαζών; Αν ο Θουκυδίδης και οι μορφωμένοι ισχυρίζονται ότι η Αθήνα ήταν ένας τύραννος, τότε αυτή ήταν ένας τύραννος…»Και παρακάτω συνεχίζει:Απέχω πολύ από του να υπερασπίζομαι καθετί που έκανε η Αθήνα οικοδομώντας την ηγεμονία της και ασφαλώς δεν επιθυμώ να δικαιολογήσω αλόγιστες επιθέσεις (αν έγιναν παρόμοιες) ή πράξεις ωμότητας. Ούτε ξεχνώ ότι η αθηναϊκή δημοκρατία βασίζονταν ακόμα στο θεσμό της δουλείας. Πιστεύω, ωστόσο, ότι είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πως η φυλετιστική αποκλειστικότητα και αυτάρκεια δεν μπορούσε να ξεπεραστεί παρά μόνο με κάποια μορφή ιμπεριαλισμού». 22 Ιαν 2007 1:20:00 μμ
nikos dimou said...
bourchas δεν ξέρω ποιον ωφελεί ο ιμπεριαλισμός του Άσπρου - πάντως σίγουρα έχει διαβάσει στον Θουκυδίδη εκείνο το υπέροχο διάλογο των Αθηναίων με τους Μήλιους - κάτι ανάλογο θα ψιθύριζε στον επισκέπτη την ώρα που τον καρύδωνε. 22 Ιαν 2007 1:27:00 μμ
Bourchas said...
Ο διάλογος των Μηλίων, όπως αναφέρει ο Πόππερ στη σημ. 15 του 10ου κεφαλαίου της «Ανοιχτής Κοινωνίας» είναι «ονομαστός και πολύ αναλυτικά αναπτυγμένος, αν και βέβαια πλασματικός». (Σιγά μην είχε μαγνητόφωνο ο αντιδημοκράτης Θουκυδίδης). Όπως, αναφέρει πάλι ο Πόππερ, «όσο αποτροπιαστικό κι αν ήταν το εγχείρημα των Αθηναίων στη Μήλο (ίσως ήταν υπεύθυνος ο Αλκιβιάδης, βλ. Πλουτάρχου Αλκιβιάδη, 16) οι Αθηναίοι δεν επιτέθηκαν απροειδοποίητα και προσπάθησαν να κάνουν διαπραγματεύσεις προτού χρησιμοποιήσουν βία».Επιπλέον ο Πόππερ, στην ίδια σημείωση αναφέρεται και στο σπουδαιότατο, ως το άμεσο αίτιο του πολέμου, επεισόδιο της απροειδοποίητης και χωρίς την κήρυξη πολέμου επίθεσης της Θήβας (συμμάχου της ολοκληρωτικής Σπάρτης) κατά των δημοκρατικών Πλαταιών. Αυτό το επεισόδιο ο Θουκυδίδης το αφηγείται πολύ συνοπτικά και δεν προβαίνει σε κανένα σχόλιο για την ηθική πλευρά της υπόθεσης. Επικρίνει μολοταύτα τους δημοκρατικούς Πλαταιείς γιατί επέδειξαν σκληρή μεταχείριση προς τους εισβολείς!!
22 Ιαν 2007 2:15:00 μμ

Comments

Anonymous said…
ο δημοκρατης Μπουρχας εφη ταυτα
Anonymous said…
Aggelia: Neo sunthrhtiko idruma stis HPA psaxnei ellhna neosunthrhtiko gia apasxolhsh sto Irak.
Ka8hkonta ka8arisma toualetas kai kseskatwma.
Plhroforiai entos protimountai oi katoikoi Bonitsas

Popular posts from this blog

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 
Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.
Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακ…

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…