Skip to main content

Ο Μπους και ...η αρχαία Αθήνα!

Με αφορμή το post του συγγραφέα Ν. Δήμου «Η τρομοκρατία της εξουσίας» ο ακόλουθος διάλογος:
Bourchas said...
nikos dimou said... «Εμένα με εντυπωσιάζει το πόσο πολύ ζούμε ακόμα στον κόσμο του Άσπρου... (Τι άλλο είναι ο Bush - bully)».
Πως το έγραψε όμως ο Κάρλ Πόππερ στο 10ο κεφάλαιο της «Ανοιχτής Κοινωνίας»;«Και η αφήγηση του Θουκυδίδη περιέχει πολλά σημεία που αποδεικνύουν τη δημοτικότητα Αθήνας ανάμεσα στους δημοκράτες και τους καταπιεζόμενους. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται για τη γνώμη των απαίδευτων μαζών; Αν ο Θουκυδίδης και οι μορφωμένοι ισχυρίζονται ότι η Αθήνα ήταν ένας τύραννος, τότε αυτή ήταν ένας τύραννος…»Και παρακάτω συνεχίζει:Απέχω πολύ από του να υπερασπίζομαι καθετί που έκανε η Αθήνα οικοδομώντας την ηγεμονία της και ασφαλώς δεν επιθυμώ να δικαιολογήσω αλόγιστες επιθέσεις (αν έγιναν παρόμοιες) ή πράξεις ωμότητας. Ούτε ξεχνώ ότι η αθηναϊκή δημοκρατία βασίζονταν ακόμα στο θεσμό της δουλείας. Πιστεύω, ωστόσο, ότι είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πως η φυλετιστική αποκλειστικότητα και αυτάρκεια δεν μπορούσε να ξεπεραστεί παρά μόνο με κάποια μορφή ιμπεριαλισμού». 22 Ιαν 2007 1:20:00 μμ
nikos dimou said...
bourchas δεν ξέρω ποιον ωφελεί ο ιμπεριαλισμός του Άσπρου - πάντως σίγουρα έχει διαβάσει στον Θουκυδίδη εκείνο το υπέροχο διάλογο των Αθηναίων με τους Μήλιους - κάτι ανάλογο θα ψιθύριζε στον επισκέπτη την ώρα που τον καρύδωνε. 22 Ιαν 2007 1:27:00 μμ
Bourchas said...
Ο διάλογος των Μηλίων, όπως αναφέρει ο Πόππερ στη σημ. 15 του 10ου κεφαλαίου της «Ανοιχτής Κοινωνίας» είναι «ονομαστός και πολύ αναλυτικά αναπτυγμένος, αν και βέβαια πλασματικός». (Σιγά μην είχε μαγνητόφωνο ο αντιδημοκράτης Θουκυδίδης). Όπως, αναφέρει πάλι ο Πόππερ, «όσο αποτροπιαστικό κι αν ήταν το εγχείρημα των Αθηναίων στη Μήλο (ίσως ήταν υπεύθυνος ο Αλκιβιάδης, βλ. Πλουτάρχου Αλκιβιάδη, 16) οι Αθηναίοι δεν επιτέθηκαν απροειδοποίητα και προσπάθησαν να κάνουν διαπραγματεύσεις προτού χρησιμοποιήσουν βία».Επιπλέον ο Πόππερ, στην ίδια σημείωση αναφέρεται και στο σπουδαιότατο, ως το άμεσο αίτιο του πολέμου, επεισόδιο της απροειδοποίητης και χωρίς την κήρυξη πολέμου επίθεσης της Θήβας (συμμάχου της ολοκληρωτικής Σπάρτης) κατά των δημοκρατικών Πλαταιών. Αυτό το επεισόδιο ο Θουκυδίδης το αφηγείται πολύ συνοπτικά και δεν προβαίνει σε κανένα σχόλιο για την ηθική πλευρά της υπόθεσης. Επικρίνει μολοταύτα τους δημοκρατικούς Πλαταιείς γιατί επέδειξαν σκληρή μεταχείριση προς τους εισβολείς!!
22 Ιαν 2007 2:15:00 μμ

Comments

Anonymous said…
ο δημοκρατης Μπουρχας εφη ταυτα
Anonymous said…
Aggelia: Neo sunthrhtiko idruma stis HPA psaxnei ellhna neosunthrhtiko gia apasxolhsh sto Irak.
Ka8hkonta ka8arisma toualetas kai kseskatwma.
Plhroforiai entos protimountai oi katoikoi Bonitsas

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…