Skip to main content

Τα αποτελέσματα των εκλογών (μέρος ΙΙ)

Comments

Averell said…
Τι εννοούν οι κουκουβάγιες; Ενστικτωδώς νοιώθω ότι έχουν δίκαιο, αλλά δεν μπορώ να μέσα μου να προσδιορίσω πώς θα μπορούσε η Φιλελεύθερη Συμμαχία να απευθυνθεί στους επαναστάτες. Αναφέρεσθε σε μεθόδους προσέγγισης ή θέματα που προβλήθηκαν; Πώς, δηλαδή, θα μπορούσε να γίνει το αντίθετο από αυτό που λέτε, δηλαδή να απευθυνθούμε σε επαναστατημένους και όχι εξωνημένους;

(και δεν ξέρω αν όλο το 80% είναι εξωνημένοι ή, αντίστοιχα, αν το 20% είναι επαναστάτες)
Bourchas said…
Οι κουκουβάγιες λένε ότι το 80% είναι συστημική ψήφος και το 20% αντισυστημική ψήφος.
Η συστημική ψήφος είναι υπέρ του πολυσυλλεκτισμού του δικοματισμού, η ασυστημική εναντίον.
Η συστημική ψήφος στηρίζει την νταβαντζίδικη εθνικιστική κλεπτοκρατία.
Η αντισυστημική ψήφος αποτελεί πλήγμα εναντίον της.
Η αντισυστημική ψήφος περιλαμβάνει αυθεντικούς επαναστατημένους μικροαστούς που είναι ενταγμένοι σε κόμματα ιδεολογικοπολιτικά απολύτως διακριτά.
Η συστημική ψήφος περιλαμβάνει συμβιβασμένους μικροαστούς που δεν τους ενοχλεί απολύτως τίποτε και που είναι ενταγμένοι σε δύο προσοδοθηρικούς μηχανισμούς, που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα.
Οι θέσεις στο πολιτικό πρόγραμμα της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας", άλλα και οι επιμέρους τοποθετήσεις στελεχών της σε διάφορα επίκαιρα πολιτικά ζητήματα για μένα παρίστανται ως αρκετά στρογγυλεμένες και σχεδόν καθόλου με γωνίες, όπως αρμόζει σε ένα προτοεμφανιζόμενο αντισυστημικό, με την παραπάνω έννοια, λιμπεραλιστικό κόμμα.
Ένα τέτοιο κόμμα με σαφή και καθαρό ιδεολογικοπολιτικό λόγο έχει απείρως μεγαλύτερες πιθανότητες και δυνατότητες να μεταπείσει έναν επαναστατημένο, όπως πιο πάνω, μικροαστό, παρά τους βολεμένους μικροαστούς (ψηφοφόρους και στελέχη) του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…