Skip to main content

Ενός λεπτού… επικοινωνιακή τακτική!

Διαβάζω στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:

[Υπό το φως των κεριών και τη μυρωδιά των βασιλικών, επιδέξια τοποθετημένων στον υπαίθριο χώρο και στο δεύτερο επίπεδο του καφέ «Πόλις», στη Στοά του Βιβλίου, 34 προσωπικότητες από τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, απάντησαν, προχθές βράδυ, στο ερώτημα: «Ελλάδα 2007 και μετά...Τι θα κρατούσα, τι θα άλλαζα;». Οι τοποθετήσεις είχαν διάρκεια ενός λεπτού, όσο υπαγόρευε ο στίχος της Κικής Δημουλά «Ενός λεπτού μαζί», ο οποίος ήταν και τίτλος της συνάντησης. Η ιδέα και η πρόσκληση ήταν πρωτοβουλία της υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη, που τηλεφώνησε η ίδια προσωπικά και στους 34 συμμετέχοντες.

Οι παρευρισκόμενοι αναπτύσσονταν σε δύο ομόκεντρους κύκλους: Στον πρώτο, η Ντόρα Μπακογιάννη, έχοντας στα δεξιά της τον Γιώργο Λούκο και στα αριστερά της τον Παναγιώτη Τέτση, και τους προσκεκλημένους δημιουργούς. Στον δεύτερο, εκπρόσωποι του Τύπου. Ο φωτισμός «υδάτινος». Ιριδισμοί του μπλε αντανακλούσαν στους τοίχους του κτιρίου, δίνοντας την αίσθηση των κυματισμών του νερού.]

Έχω την εντύπωση, ότι ματαιοπονεί η κα υπουργός Εξωτερικών. Στην συνείδηση των πολιτών δικαίως η προσωπικότητά της είναι άρρηκτα συνυφασμένη αποκλειστικά και μόνο με την «υπερ-πολιτικοποίηση» και δη της «εφήμερης» πολιτικής. Ως εκ τούτου κάθε απόπειρα εκ μέρους της εμπλοκής των ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων στις επικοινωνιακές της τακτικές παρίσταται απλώς ως ατελέσφορη για την ίδια.

«Πρέπει ακόμα ο ηγεμόνας να προστατεύει την αξία και να τιμάει τους εξαιρετικούς σε κάθε Τέχνη», λέει ο Niccolo Machiavelli. Ο πολιτικός, έτσι, σε συμβολικό επίπεδο επιχειρεί συχνά με επικοινωνιακές τακτικές, να δώσει την εντύπωση ότι βρίσκεται κοντά στην παιδεία των ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων. Όπως γράφει ο πανεπιστημιακός μου δάσκαλος Α. – Ι. Δ. Μεταξάς («Προεισαγωγικά για τον Πολιτικό Λόγο», εκδ. ΑΝΤ. Ν. ΣΑΚΚΟΥΛΑ 1995, σελ.153-154), «ο καλλιτέχνης και ο διανοούμενος που πιστεύεται ότι εκφράζουν άδολες κοινωνικές ευαισθησίες, έχουν ένα τεράστιο ανεπίσημο «πολιτικό» κύρος που σπάνια μπορεί να έχει ένας πολιτικός, που εξ αντικειμένου υπόκειται στη δυσπιστία της αντιπαλότητας. Η συχνή προσφυγή σε καλλιτέχνες, που εξ ορισμού θεωρούνται «αντικειμενικές αξίες», για συμβολικές νομιμοποιήσεις, αποδεικνύει την επικοινωνιακή τους αποτελεσματικότητα. Αλλά ταυτόχρονα θέτει και το ζήτημα της έκτασης της ευθύνης τους στο απευκταίο ενδεχόμενο της αθέλητης χρησιμοποίησής τους».

Comments

Dersu said…
Ή όλη εκδήλωση παραπέμπει στή συνηθισμένη ελληνική κολλεκτιβιστική νοοτροπία τού:
Νά μαζευτούμε όλοι μαζύ,... νά αποφασίσουμε από κοινού καί κοινή συνενέσει τί είδους κοινωνία θέλουμε... καί νά βγάλουμε νόμους, ρυθμιστικά πλαίσια, κίνητρα καί αντικίνητρα γιά νά τό επιτύχουμε. Καί όσο περισσότερους νόμους βγάλουμε τόσο πιό σίγουροι θά είμαστε ότι θά πετύχουμε τόν κοινό στόχο.

Πόσο χαίρομαι πού γλύτωσα απ’ αυτή τήν ασφυκτική τυραννία τής Κολλεκτίβας.

Popular posts from this blog

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 
Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.
Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακ…

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…