Skip to main content

Υπάρχουν δωρεάν γεύματα στον καπιταλισμό

Διάβασα στο e-rooster άρθρο με τον τίτλο «Κρίση της πολιτικής, όχι της αγοράς!». Απέστειλα το ακόλουθο σχόλιο:
«…κάθε αξιοπρεπής οικονομολόγος θα συνιστούσε η μεν κεντρική τράπεζα να αυξήσει τα επιτόκια, η δε κυβέρνηση είτε να περικόψει τις δαπάνες είτε να αυξήσει τους φόρους. Στις ΗΠΑ οι αρχές έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Η κυβέρνηση αύξησε τις δημόσιες δαπάνες με παράλληλη μείωση των φόρων, ενώ η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα κράτησε τα επιτόκια σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα για να μην επιβραδυνθεί η οικονομική δραστηριότητα. Επρόκειτο δηλαδή για μια εξόφθαλμα προκλητική οικονομική πολιτική,…»
Πρόκειται για μια εξόφθαλμα λιμπεραλιστική οικονομική πολιτική, που δεν υπάρχει κανείς λόγος να εγκαταλειφθεί. Δεν υπάρχει ούτε κρίση της πολιτικής, ούτε κρίση της αγοράς.
Υπάρχουν δωρεάν γεύματα στον καπιταλισμό. Μόνο οι λιμπερταριανοί και οι σοσιαλδημοκράτες δεν μπορούν να το αντιληφθούν αυτό. Δεν πρόκειται ποτέ να κατανοήσουν τι λένε άνθρωποι σαν τον Arthur Laffer ή τον George Gilder.
Ούτε καν τον Μίλτον Φρήντμαν (κι αυτός αρνείται την ύπαρξη δωρεάν γευμάτων) δεν κατανοούν, που επισημαίνει τα αυτονόητα και θα στήριζε αναφανδόν το σχέδιο Πόλσον και Μπέρνακε: «Στις 11-12-1930 η Τράπεζα των ΗΠΑ έκλεισε τις πόρτες της. Αν και αποτελούσε μια κοινή εμπορική τράπεζα, το όνομά της οδήγησε πολλούς να τη θεωρήσουν σαν μια «επίσημη» τράπεζα. Το κλείσιμό της υπήρξε ένα σημαντικό χτύπημα στην εμπιστοσύνη του κοινού. Ο επόπτης των τραπεζών της Νέας Υόρκης, η Ομοσπονδιακή Αποθεματική Τράπεζα της Νέας Υόρκης και το Συμψηφιστικό Γραφείο του Συνδέσμου Τραπεζών της Νέας Υόρκης προσπάθησαν να επινοήσουν σχέδια για τη διάσωση της τράπεζας, παρέχοντας ένα εγγυητικό ποσό σε συγχώνευση με άλλες τράπεζες. Αυτή ήταν η σταθερή πεπατημένη και σε παλαιότερους πανικούς. Δύο ημέρες πριν το κλείσιμο της τράπεζας, αυτές οι προσπάθειες φαίνονταν πως θα στρέφονταν από επιτυχία. Όμως το σχέδιο απέτυχε λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα της Τράπεζας των ΗΠΑ και των προκαταλήψεων της τραπεζικής κοινότητας. Μόνο το όνομά της που συνδέονταν με μετανάστες την έκανε αντιπαθητική σε άλλες τράπεζες. Και ακόμα σημαντικότερο η τράπεζα ανήκε και διοικούνταν από Εβραίους και εξυπηρετούσε κυρίως την εβραϊκή κοινότητα. Δυο τρεις βδομάδες νωρίτερα είχαν διασώσει δύο από τους μεγαλύτερους τραπεζίτες της πόλης και είχαν βάλει πρόθυμα τα χρήματα που χρειάζονταν, ενώ 6-7 χρόνια νωρίτερα είχαν βοηθήσει μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες τραστ στη Νέα Υόρκη, βάζοντας πολλαπλάσια χρήματα».

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…