Skip to main content

Γιατί μόνον τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι απαγορευτικά;

Γιατί το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο δανείζει με πολύ χαμηλά επιτόκια ουσιαστικά χρεοκωπημένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; 

Μα γιατί αυτές οι χώρες είναι πολιτικά ισχυρές και έτσι μπορούν να εκβιάζουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο με κούρεμα των απαιτήσεών του. Μάλιστα, όταν ο Ντράγκι είπε, ότι θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ, ουσιαστικά απείλησε με κούρεμα το διεθνές παρεοκρατικό κεφάλαιο.

Από τότε συμφωνήθηκε, μεταξύ αφενός διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου και αφετέρου Γαλλίας – Ιταλίας, η παγίωση και η διαιώνιση κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό της υπάρχουσας μέχρι σήμερα κατάστασης. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο θα τις δάνειζε με πολύ χαμηλά επιτόκια, ενώ την ίδια ώρα οι ίδιες δεσμεύτηκαν να μην αυξάνουν έτι περαιτέρω τις δανειακές τους ανάγκες, δηλαδή να μην συνεχίσουν την πρότερη οικονομική τους πολιτική των παχιών αγελάδων. Η δε Γερμανία επικρότησε και στάθηκε στην άκρη ευτυχισμένη και ανακουφισμένη για την μη αμοιβαιοποίηση των χρεών της ευρωζώνης.

Η παραπάνω συμφωνία ωστόσο, φτάνει σήμερα στα όριά της, καθώς τα πολιτικά παρεοκρατικά συστήματα Γαλλίας και Ιταλίας αδυνατούν, να τηρήσουν τα αμέσως πιο πάνω συμφωνηθέντα. Το δε διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο αρχίζει κι αυτό ταυτόχρονα, αφενός να κατανοεί τις ανακύπτουσες ανυπέρβλητες πολιτικές δυσκολίες των παρεοκρατικών συστημάτων Γαλλίας και Ιταλίας, κι αφετέρου ότι κατ’ αυτό τον τρόπο, η παραπάνω μεταξύ τους συμφωνία αρχίζει, να μην διαθέτει έτι περαιτέρω χρονικά περιθώρια επιβίωσής της.

Κι έτσι άρχισε, να καθίσταται ξανά επίκαιρη αλλά και προτιμητέα για τους πολιτικά ισχυρούς, πλην όμως χρεωκοπημένους της ευρωζώνης και το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο, αν όχι η αποκρουστική για τη Γερμανία και τις άλλες πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης λύση της αμοιβαιοποίησης των χρεών της ευρωζώνης, τουλάχιστον ένα πρόγραμμα μιας εκτεταμένης ευρωπαϊκής ποσοτικής χαλάρωσης (QE). Μ’ αυτή θα ήταν ευτυχισμένοι και οι χρεοκωπημένοι της ευρωζώνης και το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο.

Πώς θα μπορούσαν, όμως, διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο μαζί με  Γαλλία – Ιταλία να ασκήσουν αποτελεσματική πίεση στη Γερμανία και τις άλλες πλεονασματικές χώρες, ώστε να συναινέσουν έστω μόνον στην πιο πάνω ποσοτική χαλάρωση; Μα πιέζοντας τον πιο αδύναμο κρίκο της ευρωζώνης, που λέγεται Ελλάδα.

Έτσι συμφώνησαν στο εξής σχέδιο: Το διεθνές χρηματοπιστωτικό παρεοκρατικό κεφάλαιο να αρνηθεί, να προσφέρει χαμηλά επιτόκια δανεισμού μόνον για την Ελλάδα και να την εξωθήσει, έτσι, σε κατάρρευση, δεδομένου ότι η Γερμανία μαζί με τις άλλες πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης δεν μπορούν για λόγους τεράστιων εσωτερικών αντιδράσεων, να δανείσουν πλέον οι ίδιες την Ελλάδα. Ουσιαστικά δηλαδή με αφορμή μια σχεδιασμένη και μεθοδευμένη κατάρρευση της Ελλάδας αποφάσισαν να προσβάλλουν και να δυσφημήσουν καίρια το ευρωπαϊκό μοντέλο οικονομικής πολιτικής της Μέρκελ. 

Με την Ελλάδα σε ρόλο Ιφιγένειας και με την διεθνή κατακραυγή πάνω της, η Μέρκελ θεωρούν βέβαιο, ότι θα αναγκαστεί σίγουρα, να συμφωνήσει τουλάχιστον σ’ ένα εκτενέστατο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης προς δόξαν των μεγάλων πτωχευμένων χωρών της ευρωζώνης, που θα λάβουν έτσι πολιτικές ανάσες, αλλά προπαντός του διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου, που θα έχει αποφύγει γι’ άλλη μια φορά το επιβαλλόμενο κούρεμα των απαιτήσεών του. 

Αυτή δε η νεώτερη συμφωνία μεταξύ των πολιτικά ισχυρών, πλην όμως χρεωκοπημένων της ευρωζώνης, και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού παρεοκρατικού κεφαλαίου, οι ίδιοι ευελπιστούν, να διαρκέσει πολύ περισσότερο χρονικό διάστημα, καθώς ευελπιστούν βλακωδώς, ότι οι πολίτες της Ευρώπης θα αντικρίσουν τα ερείπια της Ελλάδας μετά από μια ρήξη με την ευρωζώνη και με το διεθνές παρεοκρατικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και έτσι θα είναι πιο υπάκουοι. 

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»