Skip to main content

Γιατί προτιμούν τον Ron Paul

Δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένας εγχώριος ευρωλιγούρης δήθεν λιμπεραλιστής, που να μην επιθυμεί να θριαμβεύσει στις προκριματικές εκλογές του ρεπουμπλικανικού κόμματος στις ΗΠΑ η λιμπερταριανή περιστερά, που ακούει στο όνομα Ron Paul. Γιατί άραγε; Πώς γίνεται οι λιμπερταριανοί στις ΗΠΑ να συμπεριλαμβάνονται στους πιο σφοδρούς επικριτές της ευρωζώνης και εντούτοις οι εγχώριοι ευρωλιγούριδες δήθεν λιμπεραλιστές να επιθυμούν τον θρίαμβο της λιμπερταριανής περιστεράς, που ακούει στο όνομα Ron Paul;

Μια εξήγηση θα μπορούσε να προσφέρει η προσέγγιση του Robert Kagan, που στο περίφημο άρθρο του με τον τίτλο “Power and Weakness” γράφει, ότι “Americans are from Mars and Europeans are from Venus”. Με βάση αυτή την προσέγγιση θα μπορούσε, να εξηγηθεί περίφημα και η προτίμηση των εγχώριων ευρωλιγούριδων δήθεν λιμπεραλιστών υπέρ της λιμπερταριανής περιστεράς, που ακούει στο όνομα Ron Paul. Ωστόσο κατά τη γνώμη μου η προσέγγιση του Robert Kagan είναι εσφαλμένη.

Ο διακεκριμένος Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος Jean-Francois Revel στο βιβλίο του με τον τίτλο “Anti-Americanism” αναλύοντας τον αντιαμερικανισμό σε όλο τον κόσμο, εκθέτοντας τα παράδοξά του, τις αντιφάσεις του και τα ψέματά του, δείχνει ότι ο τελευταίος περισσότερο υποκινείται από τις πνευματικές και πολιτικές ελίτ παρά υποστηρίζεται από τον πληθυσμό.

Μια φράση από το βιβλίο του αυτό συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την λειτουργία του αντιαμερικανισμού: "The principal function of anti-Americanism has always been, and still is, to discredit liberalism by discrediting its supreme incarnation".

Οι πνευματικές και πολιτικές ελίτ της ευρωζώνης είναι βουτηγμένες μέχρις μυελού των οστών στην σοσιαλδημοκρατία και στον κορπορατίστικο παρεοκρατικό καπιταλισμό (corporate crony capitalism). Το ίδιο και οι εγχώριοι ευρωλιγούρηδες δήθεν λιμπεραλιστές. Όπως λοιπόν το “discredit liberalism” μέσω του αντιαμερικανισμού προσιδιάζει στους φασίστες, στους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, το ίδιο ακριβώς προσιδεάζει και στους εγχώριους ευρωλιγούρηδες δήθεν λιμπεραλιστές και απολογητές του ευρωενωσιακού “corporate crony capitalism”.

Είναι γνωστή η θέση του Καρλ Πόππερ υπέρ του διεθνιστικού ιμπεριαλισμού της αθηναϊκής δημοκρατίας, όπου «η πίεση του πολιτισμού άρχιζε να γίνεται αισθητή» για τις κλειστές κοινωνίες [βλ. κεφ. 10, τμημ. II & III, σελ. 285-297 στην «Ανοιχτή κοινωνία» τόμος Α΄].

Σε ανάλογη θέση μ’ αυτήν της αθηναϊκής δημοκρατίας βρίσκονται σήμερα και θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται ακόμα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα οι ΗΠΑ. Οι απανταχού φασίστες, σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες είναι συνεπώς λογικό να δυσανασχετούν με αυτόν το ρόλο των ΗΠΑ. Το ίδιο φυσικά μαζί τους και οι εγχώριοι ευρωλιγούρηδες δήθεν λιμπεραλιστές και απολογητές του ευρωενωσιακού “corporate crony capitalism”. Γι’ αυτό προτιμούν το Ron Paul.



.

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…