Skip to main content

Νεοέλληνες «κεμαλιστές»

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος στις 28-03-2011 έδωσε μια συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά και στους «Νέους Φακέλους» για τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ.

Ακολουθούν κάποιες δικές μου επισημάνσεις σχετικά μ’ αυτή τη συνέντευξη.

Κατά τη γνώμη μου, εκείνο που δεν θέλει, να παραδεχτεί και να προβάλει ο Αλέκος Παπαδόπουλος, είναι, ότι το σημερινό χρέος της Ελλάδας δεν μπορεί να αποπληρωθεί, όσες και όποιες διαρθρωτικές αλλαγές κι αν κάνει η Ελλάδα. Τα νούμερα απλώς δεν βγαίνουν χωρίς «κούρεμα» του χρέους, δηλαδή χωρίς κήρυξη στάσης πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Κι αυτήν ακριβώς την αλήθεια, ο Αλέκος Παπαδόπουλος δεν θέλει να την παραδεχτεί και να την προβάλει, γιατί είναι «βουτηγμένος μέχρι το λαιμό» στην ιδεοληψία του «ανήκομεν στο ευρώ». Οι θέσεις του και οι αντιλήψεις του σ’ αυτή τη συνέντευξη, αντανακλούν στον υπέρτατο βαθμό τις «ευρωλιγούρικες» αντιλήψεις της κυρίαρχης μεταπολιτευτικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ της Ελλάδας.

Επιδίωξη και στόχος αυτής της ελίτ υπήρξε μεταπολιτευτικά ο λεγόμενος «εξευρωπαϊσμός» του νεοελληνικού κράτους με κάθε μέσο. Η ελίτ αυτή, συνεπακόλουθα, δεν αποτελείται παρά απ’ αυτούς, που θα χαρακτήριζα ως «νεοέλληνες κεμαλιστές».

Ακούγοντας δε και βλέποντάς τον Αλέκο Παπαδόπουλο σ’ αυτή τη συνέντευξη, θυμήθηκα, όσα γράφει ο μακαρίτης Samuel P. Huntington στο έργο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης»:

«....Μέσα από την εμπειρία αυτών των χωρών, όμως, βλέπουμε τη δύναμη, την αντοχή και το σθένος της ιθαγενούς κουλτούρας, καθώς και την ικανότητά της να ανανεώνεται και να αντιστέκεται και να προσαρμόζει τις εισαγόμενες δυτικές αξίες. Η κεμαλικού τύπου αντίδραση υπήρξε ανεπιτυχής. Αν οι μη δυτικές κοινωνίες θέλουν να εκσυγχρονιστούν, θα πρέπει να το κάνουν με το δικό τους τρόπο και όχι με το δυτικό τρόπο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιαπωνίας, ας εφαρμόσουν τις δικές τους παραδόσεις, θεσμούς και αξίες, ας στηριχτούν σ’ αυτές.

Ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες πιστεύουν ότι μπορούν να αναμορφώσουν εκ βάθρων την κοινωνία τους. Αυτό είναι καθαρή ύβρις και είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία. Μολονότι μπορούν να εισάγουν δυτικά στοιχεία, δεν μπορούν να καταπιέζουν επ’ αόριστον τα κεντρικά στοιχεία της ιθαγενούς κουλτούρας. Ο ιός της Δύσης, όταν εγκατασταθεί σε μια άλλη κοινωνία, είναι δύσκολο να αποβληθεί. Αντέχει αλλά έχει μοιραία αποτελέσματα: ο ασθενής ζει αν και δεν είναι ποτέ πια ο ίδιος. Οι πολιτικοί ηγέτες μπορούν να γράψουν ιστορία, αλλά δεν μπορούν να της ξεφύγουν. Δημιουργούν διχασμένες χώρες: δεν δημιουργούν δυτικές κοινωνίες. Μολύνουν τη χώρα τους με μια πολιτιστική σχιζοφρένεια που μετατρέπεται σε χαρακτηριστικό γνώρισμα της κοινωνίας τους».

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος αδυνατεί, να αναγνωρίσει, ότι η Ελλάδα απλώς αποτελεί την πληρέστερη μέχρι σήμερα ενσάρκωση του σαθρού σοσιαλ-φασιστικού ευρωπαϊκού οικοδομήματος και προπομπό της μοίρας του.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε τι λέει ο Στέλιος Ράμφος (μετά το 46 λεπτό του βίντεο) για την σημερινή ακμή της Τουρκίας σε σχέση με την σημερινή παρακμή της Ελλάδας.

Ανιχνεύσεις: Στέλιος Ράμφος Ο Νεοελληνικός Μηδενισμός from Αντίφωνο on Vimeo.

Ο Ράμφος νιώθει δικαίως εκστασιασμένος από την σημερινή Τουρκία των σημερινών «καλβινιστών ισλαμιστών» του Ερντογάν και την θεωρεί παράδειγμα για την Ελλάδα. Στην Τουρκία σήμερα μια σύνθεση, ή κατίσχυση μιας έλλογης παράδοσης της επιτρέπει την πρόοδο και την προκοπή (η Τουρκία είναι ήδη η δέκατη πέμπτη οικονομικά πιο αναπτυγμένη χώρα στον κόσμο), σε αντίθεση με την Ελλάδα, για την οποία ο Στέλιος Ράμφος λέει, ότι η κρίση έχει να κάνει με το γεγονός, ότι «χωρίς να έχουμε την απαραίτητη προετοιμασία, από ανατολικός λαός που είμαστε, πάμε να γίνουμε δυτικός».

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…