Skip to main content

Το διακύβευμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου

«Τώρα πλέον αυτές είναι οι αναγκαίες πολιτικές. Ο Κ. Καραμανλής στην Θεσ/νίκη αποκάλυψε έναν άλλο άνθρωπο. Έναν διαφορετικό πολιτικό. Με πεποιθήσεις, θέσεις και αποφασιστικότητα». Τάδε έφη ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος. Θα διαφωνήσω, για πολλοστή φορά μαζί του.
Η επικοινωνιακή πολιτική της «τριγωνοποίησης» ή του «μεσαίου χώρου» εξακολουθεί να παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής φιλοσοφίας του Καραμανλή, που ως μοναδικό και υπέρτατο στόχο έχει την διαιώνιση της παραμονής του στην εξουσία Ο Καραμανλής από την αναρρίχηση του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας επιδίωξε και πέτυχε να μετατρέψει τη Νέα Δημοκρατία σε έναν από-ιδεολογικοποιημένο επικοινωνιακό μηχανισμό, που υπέρτατο μέλημά του θα είναι μόνο η διαιώνιση της παραμονής του στην εξουσία. Ο Καραμανλής από την αναρρίχηση του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν οδηγούσε «επικίνδυνα» στη «μέση του δρόμου», όπως υποστηρίζει ο Ανδριανόπουλος, αλλά τουναντίον, εντελώς ακίνδυνα φρόντιζε απλώς, να ακολουθεί απαρέγκλιτα το δρόμο, που ανοίγονταν συνεχώς μπροστά του. Ο δρόμος, όμως, αυτός, ανεπαισθήτως, έφτασε στο τέρμα του και η πολιτική παρουσία του Καραμανλή στη Θεσ/νίκη επισφράγισε το καταληκτικό αδιέξοδο όχι μόνον του ίδιου, αλλά δυστυχώς και της χώρας. Η πολιτική του παρουσία στην μήτρα του ελληνικού νταβαντζίδικου εθνοεθνικισμού, στην πόλη της Θεσ/νίκης, αποκάλυψε πλέον, εν κατακλείδι, έναν επικοινωνιακό τραμπούκο, πιστό υπηρέτη της επικοινωνιακής πολιτικής της «τριγωνοποίησης» ή του «μεσαίου χώρου», έναν αυτόκλητο και πιστό υπηρέτη του προϊόντος εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας. Προϊών εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας ως επακόλουθο, σύμπτωμα και καταληκτικό αδιέξοδο της προϊούσας από-ιδεολογικοποίησης, που εισήγαγε ο ίδιος στο κόμμα του και που επεκτάθηκε σ’ ολόκληρο το πολιτικό και κομματικό σύστημα.
Έναν πολιτικό, επικοινωνιακά «ολοστρόγγυλο», χωρίς «γωνίες», αναζήτησε πριν από πεντέμισι χρόνια στο πρόσωπο του Καραμανλή η ελληνική κοινωνία, προκειμένου να πορευθεί ήσυχη και αδιατάρακτη στον δρόμο του νεποτισμού και της φαυλότητας. Τώρα δρέπει έναν πολιτικό όχι με αποφασιστικότητα, όπως λέει ο Ανδριανόπουλος, αλλά έναν πολιτικό με «φασιστικότητα», που θα φορολογήσει και θα δείρει. Θα φορολογήσει για τη σωτηρία και την περαιτέρω διαιώνιση του νταβαντζίδικου παρεοκρατικού καπιταλισμού και θα δείρει τους μετανάστες, τους διαδηλωτές και όσους μετατρέπουν τα πανεπιστήμια, όπως λέει, σε «εστίες ασυδοσίας και εγκληματικότητας».
Η κατοχύρωση και η υπεράσπιση του συνταγματικοπολιτικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα θεωρείται από τον Καραμανλή, όχι κατάκτηση, αλλά κατάχρηση. Οι ατομικές ελευθερίες δεν θεωρούνται ως ελευθερίες ΑΠΟ την πολιτική κοινωνία, ασκούμενες για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά ως ελευθερίες εξυπηρετικές του «κοινού συμφέροντος», πραγματοποιούμενες ΜΕΣΑ στην πολιτική κοινωνία και ΜΕΣΩ αυτής. «Οι δημοκρατικές ελευθερίες, η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του συνέρχεσθαι είναι δεδομένες», εξαγγέλλει ο Καραμανλής από την πόλη της Θεσ/νίκης , για τις θέσει αμέσως παρακάτω υπό αίρεση, λέγοντας ότι «…γίνεται βίαιη και εξόφθαλμη καταστρατήγηση των δημοκρατικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο συνταγματικοπολιτικός φιλελευθερισμός στην Ελλάδα με τον Καραμανλή τίθεται πλέον υπό αίρεση. Αυτός – και όχι η λεγόμενη οικονομική κρίση – είναι το πραγματικό και μέγα πολιτικό διακύβευμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου.

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…

Αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι

Το ελληνικό Σύνταγμα ανήκει στην κατηγορία των συνταγμάτων εκείνων, που αναγνώρισαν μεν τα πολιτικά κόμματα (κομματική δημοκρατία), πλην όμως διατήρησαν τις αρχές της κλασσικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με συνέπεια τη δημιουργία πολλών προβλημάτων, που αναφέρονται στις σχέσεις διατάξεων των δύο κατηγοριών. Η ευρύτατη σε έκταση και περιεχόμενο «συνταγματοποίηση» των πολιτικών κομμάτων στο ελληνικό σύνταγμα (όπως, άλλωστε, απαιτούσε η νέα συνταγματικοπολιτική πραγματικότητα) και η εκ παραλλήλου διατήρηση των διατάξεων των άρθρων 51§2 και 60§1, που συνταγματοποιούν το αντιπροσωπευτικό σύστημα και την ελεύθερη εντολή, τείνουν να προσλαμβάνουν έντονο συγκρουσιακό χαρακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 1974 υπήρξε έντονη συζήτηση για το άρθρο 60§1 κατά τη διαδικασία ψηφίσεως του νέου Συντάγματος (υπήρξαν προτάσεις και από την τότε συμπολίτευση υπέρ της απαγόρευσης της δυνατότητας ανεξαρτητοποιήσεως και μεταστάσεως των βουλευτών με την προσθήκη τρίτης παραγράφου στο άρθρο 60), έκτο…