Skip to main content

«Οι Έλληνες συμμετείχαν στη σφαγή»

Χθεσινό (3/8/09) άρθρο της Frankfurter Allgemeiner Zeitung που αναμεταδόθηκε από την Ελληνική, Βοσνιακή και άλλες εκπομπές της Deutsche Welle. «Οι Έλληνες συμμετείχαν στη σφαγή», με αυτό τον τίτλο η Frankfurter Allgemeiner Zeitung επιγράφει ρεπορτάζ της, το οποίο αναφέρεται στο ρόλο Ελλήνων πολιτικών αλλά και πολιτών στη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα. Η εφημερίδα σημειώνει: «Στην αρχή πρώην ελεύθεροι σκοπευτές στην Ελλάδα παραδέχθηκαν δημόσια, ότι Έλληνες εθελοντές με την υποστήριξη της Αθήνας συμμετείχαν στον πόλεμο των Σέρβων στη Βοσνία και μάλιστα στη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα. Ο Σταύρος Βιτάλης, ο οποίος κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία συντόνιζε ελληνικές δυνάμεις για την υποστήριξη των Σέρβων της Βοσνίας, παρέπεμψε μέσω ανακοίνωσης σε μια 'συμφωνία' με τη στρατιωτική ηγεσία των Σέρβων της Βοσνίας, σύμφωνα με την οποία όλοι οι Έλληνες εθελοντές θα ενσωματώνονταν στο σερβοβοσνιακό στρατό. Δεν θα τους επιτρεπόταν όμως να παίρνουν μέρος σε επιθετικές επιχειρήσεις. Αυτό ίσχυε και για τους ‘μάχες’ μέσα και έξω από τη Σρεμπρένιτσα για την ‘επανακατάκτηση’ της ζώνης προστασίας των ΗΕ από τους Σέρβους, τον Ιούλιο του 1995. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τα στρατεύματα του στρατηγού Μλάντιτς περισσότεροι από 7.000 άνδρες και έφηβοι μουσουλμάνοι δολοφονήθηκαν».

Πολιτική υποστήριξη Και η Frankfurter Allgemeiner Zeitung συνεχίζει : «Οι Έλληνες εθελοντές στη Βοσνία, σύμφωνα με τον Βιτάλη, δεν είχαν μόνο την υποστήριξη των συμπατριωτών τους από διάφορα κοινωνικά στρώματα, αλλά λόγω της ‘θερμής φιλίας’ ανάμεσα στον επί πολλά χρόνια πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και τον τότε ηγέτη των Σέρβων Ράντοβαν Κάρατζιτς είχαν και την υποστήριξη πολιτικών. Κυρίως το ΠΑΣΟΚ, υποστήριζε τους Έλληνες εθελοντές, ισχυρίζεται ο Βιτάλης, μέλος του εθνικιστικού ‘Πανελλήνιου Μακεδονικού Μετώπου’, το οποίο αμφισβητεί την αναγνώριση της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα. Η ανακοίνωση μαζί με μια αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση εναντίον του γνωστού συγγραφέα Τάκη Μίχα είδαν το φως της δημοσιότητας. Ο Τάκης Μίχας ήδη το 2002 με τη δημοσίευση του βιβλίου του στις ΗΠΑ ‘Ανίερη Συμμαχία – Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς’ είχε αποκαλύψει την εμπλοκή της Αθήνας σε εγκλήματα στα Βαλκάνια. Αφορμή για τη νέα αγωγή εναντίον του στάθηκε ένα άρθρο του στην Ελευθεροτυπία, το οποίο αναφερόταν στη ‘σφαγή’ στη Σρεμπρένιτσα. Σύμφωνα με πληροφορίες του Μίχα η Εισαγγελία θέλει τώρα να εξετάσει σαν μάρτυρες τότε επιφανείς πολιτικούς από το ΠΑΣΟΚ και την κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία» .

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…