Skip to main content

They Are Not Kosovo

[…The head of OSCE, Finnish Foreign Minister Alexander Stubb, has accused Russia "of trying to empty South Ossetia of Georgians."[8] As a result of either force, fear or a combination of both, thousands of Georgians have fled the region. South Ossetia, with Moscow's assistance, is cleansing the area of ethnic Georgians, thereby essentially copying Serbia's effort to ethnically cleanse Kosovo. The West should not countenance such a policy.
Russian claims that Georgia has engaged in Serbian-like ethnic cleansing in South Ossetia are preposterous. The systematic and brutal atrocities committed by a Slobodan Milošević–led Serbia in the Balkans are incomparable to the situation between Georgia, South Ossetia, and Abkhazia. When the majority of the European Union and the United States recognized Kosovo's independence, they acknowledged that such independence was the result of tough, tragic, violent, and unique circumstances. As Lady Margaret Thatcher said in 1999, "It would be both cruel and stupid to expect the Albanian Kosovans now to return to live under any form of Serbian rule." [9] Apart from Moscow, even the most ardent critic of Georgian President Mikheil Saakashvili would be at pains to compare him to Slobodan Milošević.
Unlike Kosovo, which wants to enjoy true independence and ingratiate itself into Euro-Atlantic institutions, South Ossetia and Abkhazia will become enclaves of Russia, de facto subservient to the will of Moscow. Indeed, Moscow is currently considering basing a permanent military facility in Abkhazia.[10] Russia argued that the principle of self-determination was null and void in Kosovo but has now turned around and used it as an excuse to back South Ossetia's and Abkhazia's independence, which it ultimately has no intentions of respecting. Moscow remains intellectually bereft in this argument, lacking any sort of consistency with regard to the principle of self-determination….]


Anonymous said…
Mάλιστα.Το Κόσοβο δικαιούται ανεξαρτησία αλλά όχι η Αμπχαζία και η Οσσετία λέει ο συγγραφέας.
Οι Ρώσοι όμως λένε ότι αντίθετα το Κοσοβο δεν δικαιούται ενώ οι άλλοι δικαιούνται.
Πως θα επιλυθεί αυτή η διαφορά απόψεων;
Για να στο πως στη γλώσσα που ο συγγραφέας καταλαβαίνει αν κάνουν κάτι με τη Ρωσία :
Τhe use of nuclear weapons has been authorized.
Άντε γεια.
Anonymous said…
Any comments on the US financial crisis?

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…