Skip to main content

Το αισθητικώς σύνθετο

Έγραφε ο συγγραφέας Γεράσιμος Κακλαμάνης στο βιβλίο του ΤΟ «ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ» ΣΗΜΕΡΑ (σελ. 184-185):
[Ο Καζανόβας (που είναι λιγώτερο εραστής απ’ όσο θέλει να παρουσιάζεται) στο πρώτο μέρος των απομνημονευμάτων του, όπου περιγράφονται οι αρχές των ερωτικών του εμπειριών στην Τουρκία, και ιδίως η ανεπαναλήπτως δοσμένη πολυσύνθετη κοινωνία της Κέρκυρας, αναφέρει αναλυτικά τις συνομιλίες του με τον φίλο του Γιουσούφ, στην προσπάθειά του τελευταίου να τον προσηλυτίση. Στην συζήτησή τους περί Θεού, ο Γιουσούφ τον ερωτά: μπορείς να μου αποδείξης ότι το 3 (εννοώντας την τρισυπόστατη φύση του χριστιανικού Θεού) δεν είναι σύνθετο; Για τον Γιουσούφ ο Θεός είναι μονάδα «απλή και ασύνθετη». Αλλά στην φιλοσοφία, δηλαδή συγκεκριμένα στον νεοπλατωνισμό, η έννοια του απλού δεν είναι αυτή του κοινού νου και της χημείας, ήτοι του μη δυναμένου να διαιρεθή παραπέρα, αλλά η ανώτερη εκείνη μορφή συνθετότητας που μεταβάλλεται σε νοητική ή αισθητική κατηγορία. Σε κάτι δηλαδή που δεν μπορεί να διαιρεθή χωρίς να χαλάσει ή να πάψη να υπάρχη. Στις Εννεάδες του ο Πλωτίνος δίνει τους αναβαθμούς αυτής της συνθετότητας, αρχίζοντας από το μηχανικώς σύνθετο, το οργανικώς σύνθετο και καταλήγοντας στο αισθητικώς σύνθετο, όπως είναι η ομορφιά. Η έννοια του ωραίου δεν μπορεί να αναλυθή ποσοτικώς στα συστατικά της χωρίς να χαλάση, διότι είναι ψυχική κατηγορία. Την ίδια έννοια της αδιαίρετης συνθετότητας του απλού υιοθετεί και ο Λάϊμπνιτς στις Μονάδες, την ίδια δε διαδικασία ακολουθεί και ο δρόμος της τεχνολογικής παραγωγής. Ένα σύγχονο ρολόϊ με μπαταρία είναι πολύ «απλούστερο» σε σχέση με ένα μηχανικό ρολόϊ του παρελθόντος, διότι περιέχει μιαν ανώτερη συνθετότητα και λιγώτερο διαιρετή από το άλλο.]
Ο μπάρμπα-Χρήστος ο Τσώλης από τις αρχές τις δεκαετίας του 1960 άρχισε να εμπορεύεται και να μαστορεύει μηχανάκια Kreidler Florett.
Μ' αυτά τα μηχανάκια υπήρξε ταυτισμένος μια ολόκληρη ζωή. Όταν στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 η Kreidler έκλεισε, απογοητεύτηκε τόσο πολύ, που λίγο έλειψε, να κλείσει το μαγαζί του, καθώς δεν τον ευχαριστούσε καθόλου, να μαστορεύει εφεξής τα «γιαπωνέζικα», που είχαν κυριαρχήσει στην αγορά. Εξακολουθεί δε ακόμα να τους γυρίζει την πλάτη, όπως και στην φωτογραφία. Η ανώτερη μηχανική συνθετότητα των «γιαπωνέζικων» εξακολουθεί να μην τον εντυπωσιάζει και να μην τον συγκινεί, όπως η Kreidler Florett.
Να όμως, που προσπαθεί και τα καταφέρνει, να ταιριάξει περίφημα την ανώτερη μηχανική συνθετότητα που εκφράζει το αεροπλανάκι, με την κατώτερη μηχανική συνθετότητα της δικής μου Kreidler Florett μοντέλο του 1964, που ανακατασκευάζει.
Επειδή πέτυχε το αισθητικώς σύνθετο, που είναι η ομορφιά!

Comments

Popular posts from this blog

Μανιφέστο «Λιμπεραλιστικής Τάσης του DiEM25» (Ενάντια στον Νεοφασιστικό Υπαρκτό Καπιταλισμό)

1. Το μόνο «φάντασμα» που πλανιόταν και πλανιέται κάθε φορά πάνω από τις εκάστοτε κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις της ανθρωπότητας είναι το «φάντασμα» του Λιμπεραλισμού. 
Κάθε φορά δε, στο ιστορικό διάβα, ο Λιμπεραλισμός, άλλοτε εξεγερμένος κι άλλοτε αμυνόμενος, κατατρόπωνε αυτές τις κατεστημένες αναχρονιστικές δυνάμεις. Τέτοια, μάλιστα, διεφάνη η επικυριαρχία του το σύντομο χρονικό διάστημα πριν το 2008, ώστε να γίνει λόγος, ακόμα και, για το «Τέλος της Ιστορίας»!

Φευ! Επρόκειτο, απλά και μόνο, για το τέλος του διαστροφικού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αμέσως μετά κορυφώθηκε η πρωτοφανής ανάδυση, αφενός μεν του (επίσης) διαστροφικού «υπαρκτού καπιταλισμού», που αποκαλείται διεθνώς “crony capitalism” («παρεοκρατικός καπιταλισμός»), με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό παρασιτισμό, αφετέρου δε του νεοφασισμού, με δεσπόζουσα έκφανσή του έναν (επίσης) διεθνοποιημένο πολιτισμικό εθνικισμό.
2. α) «Η υπέρβαση των δικαίων ορίων της ιδιοκτησίας δεν συνίσταται στο μέγεθο…

«Είναι το ευρώ ηλίθιε!»

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5)
1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης» [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθηκε και η δι…