Skip to main content

Φεύγω από την Άμυνα για να πάω στον πραγματικό πόλεμο!

17/06/2011

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Δυστυχώς σήμερα θα είμαι πάρα πολύ σύντομος.

Η γενικότερη κατάσταση εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους.

Στο κίνημά μας όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει ήδη από πέρυσι την αλήθεια των λεγομένων του επιφανέστερου θεωρητικού της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας Γ. Βαρουφάκη:

«Ό,τι και να κάνουμε εμείς, δεσμευμένοι όπως είμαστε στην ευρωζώνη, αν η ευρωζώνη δεν λύσει τα δομικά της προβλήματα, η μικρή Ελλαδίτσα, ο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης, όσο και να αυτο-μαστιγώνεται, δεν μπορεί να βγει από την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις. Αντίθετα με αυτά που λέει ο πρωθυπουργός μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής (εν συντομία, ότι η Ευρώπη έπραξε το καθήκον της απέναντί μας, τώρα η τύχη μας είναι στα δικά μας χέρια), θυμίζουμε έναν αδύναμο κολυμβητή που βλέπει το τσουνάμι να έρχεται: Ό,τι και να κάνει, όσο σκληρά και να προπονηθεί μέχρι να τον χτυπήσει το επερχόμενο τείχος του νερού, αν δεν γίνει κάτι για να κοπάσει το τσουνάμι, η τραγική τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη».

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=6114

Αυτά έχοντας κατά νου αγαπητό μου ημερολόγιο, κάναμε όλοι μας, ότι ήταν δυνατόν τον τελευταίο χρόνο, προκειμένου να μην εφαρμόσουμε κατά το δυνατόν τις επιταγές του μνημονίου, που ήταν άλλωστε μαθηματικά βέβαιο, ότι θα μας οδηγούσαν σε ακόμα περαιτέρω ύφεση και βάθεμα της κρίσης. Σε θυσίες χωρίς ελπίδα.

Κατορθώσαμε, έτσι, να αποτρέψουμε μέχρι τώρα την κοινωνική έκρηξη, που θα συγκλόνιζε το πολιτικό μας σύστημα του παρεοκρατικού δικομματισμού και των λοιπών κομματικών, οικονομικών και μιντιακών εξαπτέρυγών του. Κερδίσαμε λεφτά και την "σκαπουλάραμε" πολύ καλά για είκοσι ακόμα μήνες από τότε.

Το τσουνάμι όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο όλο και ζυγώνει, όλο και δυναμώνει. Οι Γερμανοί, μάλλον κατά το φθινόπωρο, θα το πάρουν απόφαση πλέον και θα φύγουν πρώτοι αυτοί από το ευρώ. Μπορεί ο μέσος Γερμανός, να θεωρεί, ότι το κράτος του είναι ένα «Volksgemenischaft», στο οποίο το άτομο δεν έχει καθόλου δικαιώματα, παρά μόνο καθήκοντα, και έτσι να το υπηρετεί σαν βόδι μέχρι τελικής πτώσεως, αλλά δεν είναι και ανόητος, ώστε να πληρώνει ατελέσφορα χαραμοφάηδες και παρεοκράτες των χωρών του ευρωπαϊκού νότου. Ούτε καν ο Μαρξ, όταν ήταν στα χάϊ του, δεν θα διανοούνταν αγαπητό μου ημερολόγιο, να προτείνει τέτοιου είδους διεθνιστική αλληλεγύη! Δυστυχώς ο Γ. Βαρουφάκης και άλλοι θεωρητικοί μας επιχειρούν, να τον ξεπεράσουν και ονειρεύονται ευρωπαϊκά ομόλογα και άλλα πράσινα άλογα. Δεν έχουν καταλάβει, ότι η Ευρωπαική Ένωση και το ευρώ δεν αποτελούν, για να θυμηθώ και τον Φρήντριχ Χάγιεκ, κανένα δημιούργημα κοινωνικών διεργασιών "αυθόρμητης τάξης", αλλά εντολών και διαταγών άνωθεν ημών των πολιτικών, ώστε να μην υπόκειται σε οποιαδήποτε λειτουργική διορθωτική κοινωνική, οικονομική και πολιτική παρέμβαση.

Εμείς λοιπόν, ξέρουμε αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι το τσουνάμι όλο και ζυγώνει, όλο και δυναμώνει. Παραμένουμε, έτσι, αταλάντευτα προσηλωμένοι στον υπέρτατο στόχο μας, που δεν είναι άλλος από την επιβίωσή μας, έστω και επί ερειπίων. Κι αυτό θα επιδιώξουμε αγαπητό μου ημερολόγιο όλοι μας ως πολιτικό σύστημα. Η δε επιβίωσή μας εφεξής καθίσταται αποκλειστικά και μόνον μια επικοινωνιακή συνάρτηση.

Όσο περισσότερο αλληλοκατηγορούμαστε και μεταθέτουμε, ως ξεχωριστά μέλη του παρεοκρατικού πολιτικού μας συστήματός, ο ένας μας τις ευθύνες στον άλλον, τόσο περισσότερο συσπειρώνουμε, πολώνουμε και κερδίζουμε. Όσο πιο σκληρά πολεμάμε μεταξύ μας, τόσο πιο πολύ αυξάνουμε τις πιθανότητες επιβίωσής μας.

Γι αυτό αγαπητό μου ημερολόγιο φεύγω από την Άμυνα για να πάω στον πραγματικό πόλεμο!

Comments

Popular posts from this blog

Ο "πρετεντέρικος" γελοίος και θρασύδειλος εθνοεθνικισμός του Καστελλόριζου

  Η ηγεσία του σημερινού γελοίου και θρασύδειλου εξακομματικού εθνοεθνικισμού δεν μπορεί, να κάνει διάλογο με την Τουρκία, γιατί δεν μπορεί, να υποχωρήσει καθόλου από τις γελοίες μαξιμαλιστικές της θέσεις, με τις οποίες γαλουχήθηκε και η ελληνική κοινή γνώμη, θεωρώντας τες, έτσι, δίκαιες και αδιαπραγμάτευτες. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά την πιο πάνω πολιτική αδυναμία του σημερινού γελοίου και θρασύδειλου εξακομματικού εθνοεθνικισμού για διάλογο μαζί της και προσχηματικά και μόνο τάσσεται υπέρ αυτού στο πλαίσιο της νέας διαπραγματευτικής πρωτοβουλίας, που ανέλαβε η Γερμανία, και αναμένεται, να εξελιχθεί μετά τις 23/08/2020. Προσοχή όμως! Ενώ ο σημερινός γελοίος και θρασύδειλος εξακομματικός εθνοεθνικισμός, θα δέχεται μόνον προσχηματικά και θα απορρίπτει ουσιαστικά μετά βεβαιότητας την Γερμανική πρωτοβουλία για πραγματικό διάλογο με την Τουρκία, έχοντας κατά νου, να συνεχίσει την σημερινή θρασύδειλη τακτική του, αφενός των λεκτικών λεονταρισμών και αφετέρου της μη χρήσης ένοπλης αντ

Άμεση ρήξη με τον αντιλιμπεραλιστικό μνημονιακό παρεοκρατικό καπιταλισμό και με τον διακομματικό εθνοεθνικισμό

Τα θρασύδειλα αντι-λιμπεραλιστικά μνημονιακά εθνοεθνίκια, πρώτα έφεραν την οικονομική καταστροφή της χώρας και τώρα την οδηγούν και σε νέα, εθνική αυτή τη φορά καταστροφή, οδηγώντας την χρεωκοπημένη και αποδυναμωμένη σε ένοπλη σύρραξη με την Τουρκία, αφού προηγουμένως την έχουν εξευτελίσει διεθνώς, θεωρώντας ανυπεράσπιστους και κατατρεγμένους ανθρώπους ως "ενεργή, σοβαρή, εξαιρετική και ασύμμετρη απειλή" κατά της χώρας, αναστέλλοντας και καταπατώντας βάναυσα την συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες, διώκοντας τους, καταδικάζοντάς τους, φυλακίζοντάς τους και εξαπολύοντας ακόμα και δολοφονική βία εναντίον τους για την απώθησή τους, εν τέλει δε κατακρεουργώντας, έτσι, κάθε έννοια κράτους δικαίου στη χώρα. Κι αυτό, καθώς  ο διακομματικός εθνοεθνικισμός όλων υπόλοιπων κομμάτων της Βουλής, εκτός του ΜέΡΑ25 που διακηρύσσει ότι " το εθνικό δικαίωμα διαχείρισης των συνόρων μας θα το χρησιμοποιήσουμε για να δίνουμε καταφύγιο στους κατατρεγμένους", δεν βλέπει απέναντί

Δικαιοσύνη και Πλάτων

«Άνευ μεν γαρ του καθόλου ουκ εστίν επιστήμην λαβείν» (Αριστοτέλης, Μεταφ. 1086 b 5) 1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αριστοτέλης, ένας ηθικολόγος, ένας ηθικός αναμορφωτής, ο Σωκράτης, ήταν εκείνος, που ενοχλούσε τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους, να σκεφτούν, να εξηγήσουν και να δώσουν λόγο για τις αρχές των πράξεών τους˙ συνήθιζε να τους υποβάλει ερωτήματα και οι απαντήσεις τους δεν τον ικανοποιούσαν εύκολα˙ ξεκινούσε κι ο Σωκράτης, όπως οι σοφιστές, από το υποκείμενο της γνώσης και έπειτα μόνο προχωρούσε προς το αντικείμενό της˙ το υποκείμενο ωστόσο της γνώσης συγκροτείται απ’ αυτόν και ως νους, δηλαδή όχι ως κάτι σχετικό, όχι ατομικά περιορισμένο, αλλά ως υποκείμενο που νοεί, ως λογικό υποκείμενο˙ «η γνώση προς την οποία κατευθύνεται το λογικό υποκείμενο δεν έγκειται στην αντίληψη που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια, που τη γεννάει η λογική λειτουργία της συνείδησης»  [1]. Ενώ, όμως, έτσι πραγματοποιήθηκε η διάκριση αισθητού και λογικού υποκειμένου, δεν πραγματοποιήθ