«Η ΕΥΓΕΝΗΣ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΙΣ»

Επισημαίνει ο καθηγητής Γιάννης Ν. Γιανουλόπουλος στο εκπληκτικό και πάντα επίκαιρο βιβλίο του με τον τίτλο «Η ευγενής μας τύφλωσις» (εκδ. Βιβλιόραμα, 1999): Ο Δηλιγιάννης «ήλπιζε σε ευρωπαϊκό ναυτικό αποκλεισμό, ο οποίος θα επέβαλε στην Ελλάδα να σταματήσει τις δια συγκεκριμένων πράξεων προκλήσεις που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια» στον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. «Μια τέτοια ενέργεια όχι μόνο θα προσέφερε στον έλληνα πρωθυπουργό σωτήρια διαφυγή από το αδιέξοδο, αλλά θα του εξασφάλιζε και σημαντικά πολιτικά οφέλη. Θα μπορούσε ακάθεκτος, ενώπιον του αθηναϊκού τύπου και του εκλογικού σώματος, να συνεχίζει την εθνικώς υπερήφανη πολιτική των φραστικών απειλών κατά των παντείων εχθρών του ελληνισμού και ταυτοχρόνως να καταγγέλλει τις Μεγάλες Δυνάμεις που εμπόδιζαν ένα μικρό αλλά εντελώς ξεχωριστό λαό να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή. Ο Δηλιγιάννης, ήλπιζε, εν άλλοις λόγοις, σε μια επανάληψη της τελευταίας πράξης του «ειρηνοπολέμου» του 1885-1886».Το ότι αυτό δεν συνέβη, θα καταλογισθεί «στην εκπορνευθείσα υπό του συμφέροντος Ευρώπην»: Ότι, δηλαδή, αυτή δεν επενέβη εγκαίρως, (με ναυτικό αποκλεισμό του Πειραιώς, δεν εξανάγκασε την Ελλάδα σε αποστράτευση, όπως το 1886, και δεν εμπόδισε τον απόπλου του στόλου της για την Κρήτη), υποχρεώνοντάς την, έτσι, να αλλάξει πολιτική, ενώ έβλεπε πολύ καθαρά «που θα έφερε το Ελληνικόν Έθνος η ευγενής του τύφλωσις» (κυπριακή εφημερίδα «Σάλπιγξ», Λεμεσός, 14 Ιουνίου 1897). Όπως τότε, έτσι και σήμερα, στο κυπριακό οι «μεγάλες δυνάμεις» ουδόλως ασκούν σοβαρές πιέσεις στους Καραμανλή-Παπαδόπουλο, υπέρ του «ΝΑΙ», και συνεπώς δεν είναι εμφανείς στην κοινή γνώμη οι επακόλουθες συνέπειες ως προς τη διεθνή παρουσία της Ελλάδας ενός μετά βεβαιότητας επερχόμενου εθνο-εθνικιστικού «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η πολιτική εξουσία σε Ελλάδα και Κύπρο, γαλουχημένη και εγκλωβισμένη και η ίδια, όπως και η «Δημοσία Ελληνική Συνείδησις» (κοινή γνώμη), στα νάματα της κυρίαρχης ιδεολογίας του «εθνοτικού εθνικισμού» και της συνακόλουθης «πατριδορητορείας των τριόδων», αδυνατεί, να προτείνει την υπερψήφιση του «ΝΑΙ», φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Έτσι, υπάρχει, πράγματι, περίπτωση, στο άμεσο μέλλον οι Καραμανλής-Παπαδόπουλος να βρεθούν ενώπιον πολιτικής ή κυβερνητικής κρίσης εξαιτίας των αρνητικών επιπτώσεων στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες θα προκληθούν από την επερχόμενη απόρριψη του σχεδίου του γ.γ. του ΟΗΕ, και, ενδεχομένως, να χάσουν την εξουσία τους. Τούτο, ωστόσο, ουδόλως θα σημάνει κατ’ ανάγκη και την οριστική ήττα στην Ελλάδα της κυρίαρχης ιδεολογίας του «εθνοτικού εθνικισμού», καθώς, όπως δείχνει η ελληνική ιστορία, πολύ μεγαλύτερες συμφορές από την επερχόμενη, όχι μόνο δεν αναχαίτισαν την συγκεκριμένη ιδεολογία, αλλά τουναντίον την ενδυνάμωσαν.